အလွဴထူးတဲ႔ အဘြားအို
-----
ကိုယ္ပိုင္တဲ႔ ျခံနဲ႔အိမ္ ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အကုန္ေရာင္းခ်ျပီး ရတဲ႔ ေငြကို ကိုယ္ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔ေတ
မႏၱေလး၊ ေျမာက္ျပင္အရပ္က အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႕ ျခံ၀င္းသံပန္းတံခါးေပၚမွာ “ ေရႊဖူး” ဆိုတဲ႔ စာလံုးေလးေရးထိုးထားတယ္။ ေစ့ရံုေစ့ထားတဲ႔ ျခံ၀န္းတံခါးကိုတြန္းျပီး ၀င္လိုက္တဲ႔အခါ ရွမ္းလံုျခည္ ခရမ္းေရာင္ နဲ႔ ခရမ္းေရာင္ အက်ၤ ီလက္ရွည္ကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး တိုက္အိမ္ထဲက ထြက္လာျပီး ၾကည္လင္တဲ႔အျပံဳးနဲ႕ ခရီးဦးၾကိဳဆိုတယ္။ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ နာမည္က ေဒၚေရႊဖူးေ၀။
လွဴတန္းေပးကမ္းရတာကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက နွစ္သက္ခံုမင္သူ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကေန လက္ရွိ အသက္ ၈၀ အရြယ္ထိ အမ်ိဳးစံုေသာ လွဴဒါန္းမႈေတြကို လူမသိသူမသိ ျပဳေနခဲ႔သူ။ ေနာက္ဆံုး လက္ရွိ သူပိုင္ဆိုင္တဲ႔ တိုက္နဲ႔ျခံကိုပါ ေရာင္းခ်ျပီး မႏၱေလးျမိဳ႕ ျဗဟၼစိုရ္ လူမႈကူညီေရးအသင္းမွာ သိန္း ေထာင္ေက်ာ္တန္ အထူးကုသေဆာင္ေဆးရံုအေဆာက္အဥ
အဘြားေဒၚေရႊဖူးေ၀က အရပ္အေမာင္း ျမင့္မားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ပိန္ပါးပါး နဲ႔ အသားျဖဴတယ္။ အသက္ ၈၀ ဆိုေပမယ့္ အသက္နဲ႔မလိုက္တဲ႔ သြက္လက္ နူပ်ိဳမႈ႕ကို သူ႔မွာျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ရွမ္းတိုင္းရင္းသူျဖစ္တဲ႔ အဘြားက စကားေျပာတဲ႔အခါ အသံ၀ဲေပမယ့္ ေျပာဟန္ဆိုဟန္က သြက္လက္ပြင့္လင္းတယ္။ အဘြားက ျမန္မာ-တရုတ္ နယ္စပ္ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ႔ မူဆယ္ျမိဳ႕မွာေမြးတဲ႔ မူဆယ္ျမိဳ႕သူ။ ေမြးခ်င္း ေလးေယာက္ရွိတဲ႔ထဲမွာ အငယ္ဆံုး။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက သူတစ္ပါးကိုေပးကမ္းေက်ြးေမြ
“ အဘြားငယ္ငယ္ကတည္းက အေပါင္းအသင္းလည္းမ်ားတယ္၊ တစ္ေယာက္ထဲလည္းမေနတတ္ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းကို ေက်ြးခ်င္ေမြးခ်င္ေပးခ်င္ကမ
အဘြားက ခင္ပြန္းတာ၀န္က်ရာျမိဳ႕အနွံ
“ ၂၀၀၂ ခုနွစ္မွာ ေျမာက္ျပင္ကိုေျပာင္းလာတာ၊ ေျပာင္းလာေတာ့ ဒီ၀န္းျခံတစ္ခုလံုး နွစ္ထပ္အိမ္ေဆာက္လိုက္တယ္။ ေဆာက္ျပီးေနေတာ့ တစ္ခါသမီးကဆံုးသြားတယ္။ သမီးက ၄၁ နွစ္ ၊ သမီးဆံုးျပီး မၾကာခင္မွာပဲ အေမကဆံုးတယ္၊ အေမဆံုးေတာ့ ၉၂နွစ္မွာဆံုးတယ္။ အဖိုးၾကီးကလည္းဆံုးသြားေတာ့
အိမ္လည္းမေရာင္းရဲဘူး။သူတို
အဘြားအိမ္နဲ႔ျခံကိုေရာင္းလွ
“ ဦးထုပ္က အိမ္မွာလာ၀ယ္ရင္ ေရာင္းလိုက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာထိုးတယ္။ ဘယ္မွအျပင္မထြက္ျဖစ္ရင္ တစ္ရက္တစ္လံုးျပီးတာေပါ့။ အျပင္သြားရင္ေတာ့ နွစ္ရက္မွတစ္လံုး ၊သံုးရက္မွတစ္လံုးေပါ့။ ဟိုမွာေရးထားတယ္ေလ ကဗ်ာ ( ဧည့္ခန္းေထာင္က တိုက္နံရံမွာ အဘြား ခ်ည္ဦးထုပ္ထိုးေနတဲ႔ပံုေလး
အဘြားကေျပာရင္း ကဗ်ာေလးကိုရြတ္ျပတယ္။
“ အသက္ ၇၈ နွစ္ရွိ
အဖြားအို လက္က်ိဳး
ထိုးေသာ ဦးထုပ္ေတြပါ
ဂရုဏာသနား ေမတၱာပြား
အားေပးၾကစမ္းပါ
ေဆြသဟာတို႔”
အဘြားက ကဗ်ာတိုေလးေတြလည္း ေရးေသးတယ္။ သူ႔ေရးထားတဲ႔ သံေ၀ဂလကၤာ၊ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ သရုပ္ေဖာ္ညႊန္းထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကို သူ႔အိမ္ ျခံ၀န္းထဲက အုတ္နံရံမွာ ဗီနိႈင္းေလးေတြနဲ႔ ေရးဆြဲထားေသးတယ္။ တိုက္ထဲအ၀င္ဧည့္ခန္းမွာေတာ့
အဘြားက ျမင္းျခံ၊ လားရိႈး၊ နမ့္ခမ္း၊ မႏၱေလးျမိဳ႕က မိုးကုတ္၀ိပသနာ၊နဂါးေက်ာင္း
“ေငြေၾကးတန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ရွိ
အဘြားက ေငြေၾကး၊ အေဆာက္အအံု၊ ေက်ာင္းေဆာင္၊ ဆြမ္း၊ ေစတီ စတာေတြကို လွဴဒါန္းတာအားမရေသးဘဲ ၂၀၁၂ ခုနွစ္မွာ ေဆးတကၠသိုလ္ ခႏၶာေဗဒဌာနမွာလည္း သူေသဆံုးရင္ ၾကြင္းက်န္ရစ္မယ့္ ကိုယ္ခႏၶာကိုပါ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ဒါ့အျပင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိသူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကိုလည္း အဘြားက လက္ရွိ လုပ္ကိုင္ ေနပါတယ္။အဲ့ဒါကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္ လူမႈ႕ကူညီေရးအသင္းနဲ႔ အတူလိုက္ျပီး အဘြားကိုယ္တိုင္ နာေရးအေခါင္းသယ္ျပီး ပို႔တဲ႔အလုပ္ကိုလုပ္ေနတာပါ။
“ အရင္က ရပ္ရြာသူသားအေနနဲ႔အသုဘလိုက္
အဘြား လွဴဒါန္းခဲ႔တဲ႔ထဲက အားအရဆံုး ပီတိအျဖစ္ဆံုးအလွဴကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္လူမႈကူညီေရးအသင္းမ
“ လွဴခဲ႔သမွ်ထဲမွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးက ၇ ခန္း သံုးထပ္ေဆးကုသေဆာင္ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဘြားလို ဆင္းရဲတဲ႔လူ လာျပီးေတာ့ တန္းစီ ေဆးယူတာေတြ႕ေတာ့ ပီတိျဖစ္တယ္။ေဆးကုသေဆာင္ၾကီ
အဘြားက မေသခင္ကာလမွာလည္း ဦးထုပ္ထိုးျပီးရတဲ႔ ပိုက္ဆံ။ တူ၊တူမေတြက တစ္နွစ္တစ္ခါ လာကန္႔ေတာ့ၾကတဲ့ပိုက္ဆံေလးေ
“ သိ္န္း ၅၀၀ အခုရွိတယ္၊ဘဏ္မွာအပ္ထားတာ ေသသြားရင္ အလဟသ ျဖစ္မွာဆိုးလို႔ ျဗဟၼစိုရ္ကို လွဴဖို႔ ဥကၠဌၾကီးရယ္၊ ဘ႑ာေရးမွဴးရယ္ေခၚျပီး ဘဏ္နဲ႔ တစ္ခါတည္းခ်ိတ္ဆက္ျပီး ထားလိုက္တယ္၊ အသက္ရွင္ေနခ်ိန္မွာ ဒီ သိန္း၅၀၀ ကရတဲ႔ အတိုးထုတ္သံုးမယ္၊ ဦးထုပ္ထိုးရက္တန္းလန္း ပိုက္ဆံမေလာက္ရင္ ေတာင္းစားရမွာေပါ့။ ဘာမွမလုပ္ပဲနဲ႔ေတာင္းတာေတာ့
အဘြားက အသက္ ၈၀ အရြယ္ေပမယ့္ ဖ်ားနာတာမရွိေအာင္ က်န္းမာေရးကိုလည္း ဂရုစိုက္တယ္၊ သူ႔ရဲ႕ တစ္ေန႔တာလုပ္ငန္းက ေလ့က်င့္ခန္း မနက္တစ္ၾကိမ္ ညတစ္ၾကိမ္လုပ္တယ္။ အားေဆးပံုမွန္ ေသာက္တယ္။ညပိုင္း ေစာေစာအိပ္တယ္၊ မနက္ငါးနာရီနိုးရင္ ေရခ်ိဳး ဘုရားရွိခိုး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔ေလးဘာေလးစား၊ ဦးထုပ္ထိုး ညပုတီးစိပ္၊ တရားအားထုတ္တယ္။
အဘြားအခုခ်ိန္မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵေျပာျပပါဆိုေတာ့ “ အခုလိုခ်င္ဆံုးက ဒီလွဴဒါန္းရတဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြေၾကာင့္ ၀ဋ္ဒုကၡဆင္းရဲအေပါင္းက လြတ္ကင္းခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လွဴရင္ နိဗၺာန္ကို အာရံုျပဳလွဴျဖစ္တယ္”လို႔ အဘြား ေဒၚေရႊဖူးေ၀ ကဆိုတယ္။
အဘြားဆီက သိခ်င္တာေတြ ေမးအျပီး က်ြန္မ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ ေန႔လည္ ၂ နာရီရွိျပီ၊ က်ြန္မျပန္ေတာ့ အဘြားက အိမ္ျခံတံခါး၀ထိလိုက္ပို႔တယ
“အလင္းေရာင္ အေမွာင္ဖံုးပါလို႔”
အိမ္ေျမေနရာ
စိန္ေရႊေငြြရတနာ မရွိတာ
အလြန္ဆင္းရဲပါဘိ
“အေမွာင္ခြင္း အလင္းျမင္”
အိမ္ေျမေနရာ
စိန္ေရႊရတနာမရွိတာ
စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ
အလြန္ခ်မ္းသာပါဘိ….။
(သက္စုေအာင္)
-----
ကိုယ္ပိုင္တဲ႔ ျခံနဲ႔အိမ္ ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အကုန္ေရာင္းခ်ျပီး ရတဲ႔ ေငြကို ကိုယ္ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔ေတ
မႏၱေလး၊ ေျမာက္ျပင္အရပ္က အိမ္တစ္အိမ္ရဲ႕ ျခံ၀င္းသံပန္းတံခါးေပၚမွာ “ ေရႊဖူး” ဆိုတဲ႔ စာလံုးေလးေရးထိုးထားတယ္။ ေစ့ရံုေစ့ထားတဲ႔ ျခံ၀န္းတံခါးကိုတြန္းျပီး ၀င္လိုက္တဲ႔အခါ ရွမ္းလံုျခည္ ခရမ္းေရာင္ နဲ႔ ခရမ္းေရာင္ အက်ၤ ီလက္ရွည္ကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး တိုက္အိမ္ထဲက ထြက္လာျပီး ၾကည္လင္တဲ႔အျပံဳးနဲ႕ ခရီးဦးၾကိဳဆိုတယ္။ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ နာမည္က ေဒၚေရႊဖူးေ၀။
လွဴတန္းေပးကမ္းရတာကို ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက နွစ္သက္ခံုမင္သူ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကေန လက္ရွိ အသက္ ၈၀ အရြယ္ထိ အမ်ိဳးစံုေသာ လွဴဒါန္းမႈေတြကို လူမသိသူမသိ ျပဳေနခဲ႔သူ။ ေနာက္ဆံုး လက္ရွိ သူပိုင္ဆိုင္တဲ႔ တိုက္နဲ႔ျခံကိုပါ ေရာင္းခ်ျပီး မႏၱေလးျမိဳ႕ ျဗဟၼစိုရ္ လူမႈကူညီေရးအသင္းမွာ သိန္း ေထာင္ေက်ာ္တန္ အထူးကုသေဆာင္ေဆးရံုအေဆာက္အဥ
အဘြားေဒၚေရႊဖူးေ၀က အရပ္အေမာင္း ျမင့္မားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ပိန္ပါးပါး နဲ႔ အသားျဖဴတယ္။ အသက္ ၈၀ ဆိုေပမယ့္ အသက္နဲ႔မလိုက္တဲ႔ သြက္လက္ နူပ်ိဳမႈ႕ကို သူ႔မွာျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ရွမ္းတိုင္းရင္းသူျဖစ္တဲ႔ အဘြားက စကားေျပာတဲ႔အခါ အသံ၀ဲေပမယ့္ ေျပာဟန္ဆိုဟန္က သြက္လက္ပြင့္လင္းတယ္။ အဘြားက ျမန္မာ-တရုတ္ နယ္စပ္ျမိဳ႕ျဖစ္တဲ႔ မူဆယ္ျမိဳ႕မွာေမြးတဲ႔ မူဆယ္ျမိဳ႕သူ။ ေမြးခ်င္း ေလးေယာက္ရွိတဲ႔ထဲမွာ အငယ္ဆံုး။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက သူတစ္ပါးကိုေပးကမ္းေက်ြးေမြ
“ အဘြားငယ္ငယ္ကတည္းက အေပါင္းအသင္းလည္းမ်ားတယ္၊ တစ္ေယာက္ထဲလည္းမေနတတ္ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းကို ေက်ြးခ်င္ေမြးခ်င္ေပးခ်င္ကမ
အဘြားက ခင္ပြန္းတာ၀န္က်ရာျမိဳ႕အနွံ
“ ၂၀၀၂ ခုနွစ္မွာ ေျမာက္ျပင္ကိုေျပာင္းလာတာ၊ ေျပာင္းလာေတာ့ ဒီ၀န္းျခံတစ္ခုလံုး နွစ္ထပ္အိမ္ေဆာက္လိုက္တယ္။ ေဆာက္ျပီးေနေတာ့ တစ္ခါသမီးကဆံုးသြားတယ္။ သမီးက ၄၁ နွစ္ ၊ သမီးဆံုးျပီး မၾကာခင္မွာပဲ အေမကဆံုးတယ္၊ အေမဆံုးေတာ့ ၉၂နွစ္မွာဆံုးတယ္။ အဖိုးၾကီးကလည္းဆံုးသြားေတာ့
အိမ္လည္းမေရာင္းရဲဘူး။သူတို
အဘြားအိမ္နဲ႔ျခံကိုေရာင္းလွ
“ ဦးထုပ္က အိမ္မွာလာ၀ယ္ရင္ ေရာင္းလိုက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာထိုးတယ္။ ဘယ္မွအျပင္မထြက္ျဖစ္ရင္ တစ္ရက္တစ္လံုးျပီးတာေပါ့။ အျပင္သြားရင္ေတာ့ နွစ္ရက္မွတစ္လံုး ၊သံုးရက္မွတစ္လံုးေပါ့။ ဟိုမွာေရးထားတယ္ေလ ကဗ်ာ ( ဧည့္ခန္းေထာင္က တိုက္နံရံမွာ အဘြား ခ်ည္ဦးထုပ္ထိုးေနတဲ႔ပံုေလး
အဘြားကေျပာရင္း ကဗ်ာေလးကိုရြတ္ျပတယ္။
“ အသက္ ၇၈ နွစ္ရွိ
အဖြားအို လက္က်ိဳး
ထိုးေသာ ဦးထုပ္ေတြပါ
ဂရုဏာသနား ေမတၱာပြား
အားေပးၾကစမ္းပါ
ေဆြသဟာတို႔”
အဘြားက ကဗ်ာတိုေလးေတြလည္း ေရးေသးတယ္။ သူ႔ေရးထားတဲ႔ သံေ၀ဂလကၤာ၊ သူ႔ရဲ႕ ဘ၀ သရုပ္ေဖာ္ညႊန္းထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကို သူ႔အိမ္ ျခံ၀န္းထဲက အုတ္နံရံမွာ ဗီနိႈင္းေလးေတြနဲ႔ ေရးဆြဲထားေသးတယ္။ တိုက္ထဲအ၀င္ဧည့္ခန္းမွာေတာ့
အဘြားက ျမင္းျခံ၊ လားရိႈး၊ နမ့္ခမ္း၊ မႏၱေလးျမိဳ႕က မိုးကုတ္၀ိပသနာ၊နဂါးေက်ာင္း
“ေငြေၾကးတန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ရွိ
အဘြားက ေငြေၾကး၊ အေဆာက္အအံု၊ ေက်ာင္းေဆာင္၊ ဆြမ္း၊ ေစတီ စတာေတြကို လွဴဒါန္းတာအားမရေသးဘဲ ၂၀၁၂ ခုနွစ္မွာ ေဆးတကၠသိုလ္ ခႏၶာေဗဒဌာနမွာလည္း သူေသဆံုးရင္ ၾကြင္းက်န္ရစ္မယ့္ ကိုယ္ခႏၶာကိုပါ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ဒါ့အျပင္ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ဓာတ္ရွိသူတို႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကိုလည္း အဘြားက လက္ရွိ လုပ္ကိုင္ ေနပါတယ္။အဲ့ဒါကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္ လူမႈ႕ကူညီေရးအသင္းနဲ႔ အတူလိုက္ျပီး အဘြားကိုယ္တိုင္ နာေရးအေခါင္းသယ္ျပီး ပို႔တဲ႔အလုပ္ကိုလုပ္ေနတာပါ။
“ အရင္က ရပ္ရြာသူသားအေနနဲ႔အသုဘလိုက္
အဘြား လွဴဒါန္းခဲ႔တဲ႔ထဲက အားအရဆံုး ပီတိအျဖစ္ဆံုးအလွဴကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္လူမႈကူညီေရးအသင္းမ
“ လွဴခဲ႔သမွ်ထဲမွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးက ၇ ခန္း သံုးထပ္ေဆးကုသေဆာင္ပဲ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဘြားလို ဆင္းရဲတဲ႔လူ လာျပီးေတာ့ တန္းစီ ေဆးယူတာေတြ႕ေတာ့ ပီတိျဖစ္တယ္။ေဆးကုသေဆာင္ၾကီ
အဘြားက မေသခင္ကာလမွာလည္း ဦးထုပ္ထိုးျပီးရတဲ႔ ပိုက္ဆံ။ တူ၊တူမေတြက တစ္နွစ္တစ္ခါ လာကန္႔ေတာ့ၾကတဲ့ပိုက္ဆံေလးေ
“ သိ္န္း ၅၀၀ အခုရွိတယ္၊ဘဏ္မွာအပ္ထားတာ ေသသြားရင္ အလဟသ ျဖစ္မွာဆိုးလို႔ ျဗဟၼစိုရ္ကို လွဴဖို႔ ဥကၠဌၾကီးရယ္၊ ဘ႑ာေရးမွဴးရယ္ေခၚျပီး ဘဏ္နဲ႔ တစ္ခါတည္းခ်ိတ္ဆက္ျပီး ထားလိုက္တယ္၊ အသက္ရွင္ေနခ်ိန္မွာ ဒီ သိန္း၅၀၀ ကရတဲ႔ အတိုးထုတ္သံုးမယ္၊ ဦးထုပ္ထိုးရက္တန္းလန္း ပိုက္ဆံမေလာက္ရင္ ေတာင္းစားရမွာေပါ့။ ဘာမွမလုပ္ပဲနဲ႔ေတာင္းတာေတာ့
အဘြားက အသက္ ၈၀ အရြယ္ေပမယ့္ ဖ်ားနာတာမရွိေအာင္ က်န္းမာေရးကိုလည္း ဂရုစိုက္တယ္၊ သူ႔ရဲ႕ တစ္ေန႔တာလုပ္ငန္းက ေလ့က်င့္ခန္း မနက္တစ္ၾကိမ္ ညတစ္ၾကိမ္လုပ္တယ္။ အားေဆးပံုမွန္ ေသာက္တယ္။ညပိုင္း ေစာေစာအိပ္တယ္၊ မနက္ငါးနာရီနိုးရင္ ေရခ်ိဳး ဘုရားရွိခိုး၊ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔ေလးဘာေလးစား၊ ဦးထုပ္ထိုး ညပုတီးစိပ္၊ တရားအားထုတ္တယ္။
အဘြားအခုခ်ိန္မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵေျပာျပပါဆိုေတာ့ “ အခုလိုခ်င္ဆံုးက ဒီလွဴဒါန္းရတဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြေၾကာင့္ ၀ဋ္ဒုကၡဆင္းရဲအေပါင္းက လြတ္ကင္းခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လွဴရင္ နိဗၺာန္ကို အာရံုျပဳလွဴျဖစ္တယ္”လို႔ အဘြား ေဒၚေရႊဖူးေ၀ ကဆိုတယ္။
အဘြားဆီက သိခ်င္တာေတြ ေမးအျပီး က်ြန္မ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ ေန႔လည္ ၂ နာရီရွိျပီ၊ က်ြန္မျပန္ေတာ့ အဘြားက အိမ္ျခံတံခါး၀ထိလိုက္ပို႔တယ
“အလင္းေရာင္ အေမွာင္ဖံုးပါလို႔”
အိမ္ေျမေနရာ
စိန္ေရႊေငြြရတနာ မရွိတာ
အလြန္ဆင္းရဲပါဘိ
“အေမွာင္ခြင္း အလင္းျမင္”
အိမ္ေျမေနရာ
စိန္ေရႊရတနာမရွိတာ
စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ
အလြန္ခ်မ္းသာပါဘိ….။
(သက္စုေအာင္)
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။