အို အသင္ေလာက
တစ္အိမ္လံုးမွာ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရွိေၾကာင္းကို ျပားကစ၍ အတိအက်သိရသည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိၿပီျဖစ္၏။ ကေလးေတြကို သူတို႔အေမက မုန႔့္ဖိုး တစ္ေယာက္တစ္မတ္စီ ေပးသည္။ ခါတိုင္း သံုးဆယ့္ငါးျပား ေပးေနက် ျဖစ္သျဖင့္ ကေလးေတြက မေက်နပ္ၾက။ ဘာမွ်ေတာ့ မေျပာေခ်။ ေျပာလို႔လည္း ဘာမွမထူး၊ ပိုရမည္မဟုတ္မွန္း သိေသာေၾကာင့္ ေလကုန္ခံၿပီး မေျပာၾကျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ သူတို႔အေမ စိတ္ထြက္ၿပီး ေခါင္းေခါက္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္မည္။
အငယ္ဆံုးေကာင္ကေတာ့ ပိုက္ဆံတစ္မတ္စီကိုင္၍ လွည့္အထြက္တြင္..
“နည္းနည္းေလး ေပးတာ မေလာက္လို႔.. မ်ားမ်ားႀကီး ေပးပါဦးလို႔”
ဟု သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖ်က္ၿပီး မၾကားတၾကား ဆိုသြားသည္။
တစ္အိမ္လံုးမွာ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရွိေၾကာင္းကို ျပားကစ၍ အတိအက်သိရသည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိၿပီျဖစ္၏။ ကေလးေတြကို သူတို႔အေမက မုန႔့္ဖိုး တစ္ေယာက္တစ္မတ္စီ ေပးသည္။ ခါတိုင္း သံုးဆယ့္ငါးျပား ေပးေနက် ျဖစ္သျဖင့္ ကေလးေတြက မေက်နပ္ၾက။ ဘာမွ်ေတာ့ မေျပာေခ်။ ေျပာလို႔လည္း ဘာမွမထူး၊ ပိုရမည္မဟုတ္မွန္း သိေသာေၾကာင့္ ေလကုန္ခံၿပီး မေျပာၾကျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ သူတို႔အေမ စိတ္ထြက္ၿပီး ေခါင္းေခါက္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္မည္။
အငယ္ဆံုးေကာင္ကေတာ့ ပိုက္ဆံတစ္မတ္စီကိုင္၍ လွည့္အထြက္တြင္..
“နည္းနည္းေလး ေပးတာ မေလာက္လို႔.. မ်ားမ်ားႀကီး ေပးပါဦးလို႔”
ဟု သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖ်က္ၿပီး မၾကားတၾကား ဆိုသြားသည္။


















