ပန္းကန္ထဲမွာ ေျပာင္တလင္းခါသည္အထိ ေက်းဇူးတရားကို အသိအမွတ္ျပဳပါ

Zaw Zaw Naing and 2 other friends shared 7Day News Journal's photo.
ေရးသားသူ- ေမာင္သာခ်ဳိ

(တစ္)

စင္ကာပူေရာက္ ျမန္မာလူငယ္တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေခတၱခဏေရာက္ရွိ၍ လာခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ကေန စင္ကာပူသို႔ ျပန္အထြက္ တစ္နံနက္ခင္း၌ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ကို လူႀကံဳကတစ္ဆင့္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ထားရစ္ခ့ဲပါသည္။ ျမန္မာစာေရးဆရာအခ်ဳိ႕၊ ျမန္မာ
စာဖတ္သူအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ထိစပ္ရင္းႏွီးၿပီးျဖစ္ေသာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္၏ စာအုပ္ပဲျဖစ္ပါသည္။ သစ္နတ္ဟန္း ( Thich Nhat Hanh) တဲ့။ ဗီယက္နမ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး။ ဇင္ဘုန္းေတာ္ႀကီး၊ စာအုပ္အမည္က Happiness တဲ့။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟုဆိုၾကပါစို႔။

ထိုစာအုပ္၌ Family Meals ဟူ၍ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ အခန္းတစ္ခန္းပါ၀င္ရာ ထိုအခန္း၌ သည္အစားအစာကို ေကာင္းကင္၊ ေျမႀကီး၊ မိုးစက္ႏွင့္ ေနေရာင္ျခည္အပါအ၀င္ စၾက၀ဠာႀကီးက လက္ေဆာင္ေပးသည္ဟု ႏွလံုးသြင္းတဲ့။ ေရာင္းခ်သူမ်ား ခ်က္ျပဳတ္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ ေတာင္သူ လယ္သမားႀကီးမ်ား၏ ေက်းဇူးကို ႏွလံုးသြင္းတဲ့။ စားႏိုင္သေလာက္ကိုသာ ပန္းကန္ထဲကို ထည့္တဲ့စသည္ စသည္ျဖင့္ အခ်က္ေျခာက္ခ်က္ ေဖာ္ျပထားခဲ့ရာ က်န္ေသာအခ်က္ေတြကို ထားလုိက္ပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ ထိုပထမ ႏွစ္ခ်က္၊ သံုးခ်က္၌ပင္လွ်င္ သစ္နက္ဟန္း (Thich Nhat Hanh) ကို ၿငိသြားခဲ့ပါေလၿပီ။

(ႏွစ္)
ကမၻာေပၚ၌ လူေလးေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္ႏႈန္း ဆင္းရဲကာ အစာအာဟာရျပည့္၀ေအာင္ မစားရသူက ၄ ဒသမ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိေၾကာင္း ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ျပန္သည့္ စာရင္းဇယားမ်ားအရ သိရပါသည္။ ဒါဆိုငတ္ေနသူက လူ ၁၀၀ မွာ ၅ ေယာက္ေလာက္ဆိုသည့္ သေဘာပဲေပါ့။ လူတစ္ေယာက္အဖုိ႔ တစ္ရက္လွ်င္ ကယ္လုိရီ ၂၃၀၀ ေလာက္စားသံုးရန္ လုိအပ္ၿပီး ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ားအရ လူတစ္ေယာက္လူအျဖစ္ ရွင္သန္ ေနထုိင္ႏုိင္ရန္အလုိ႔ငွာ စားသံုးဖို႔အတြက္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၇၆၃ က်ပ္ေန႔စဥ္လိုအပ္ပါသည္။ အကယ္၍ မိသားစုငါးေယာက္ရွိလွ်င္ ေန႔စဥ္ ၃၈၁၅ က်ပ္(သို႔မဟုတ္) ၄၀၀၀ က်ပ္ က်သင့္မည္ဆိုသည့္သေဘာ။

ဒါက စားဖို႔တစ္ခုတည္းအတြက္ လိုအပ္ခ်က္။ ၀တ္ဖုိ႔ေတြ၊ ေနဖို႔ေတြ ပညာေရးေတြ က်န္းမာေရးေတြ၊ သာေရးနာေရးေတြ ဘာတစ္ခုမွ မပါေသး။ မိသားစုတုိင္း မိသားစုတိုင္း စားဖို႔တစ္ခုတည္းအတြက္ ေငြက်ပ္ ၄၀၀၀ ေန႔စဥ္သံုးႏုိင္ၾကပါေစ။

ကုလသမဂၢကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ခ်င္း၏ ၀င္ေငြတစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၉၀၅ ေဒၚလာထက္ နည္းလွ်င္ ဆင္းရဲသည္ဟု သတ္မွတ္ပါ
သည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ဘ႐ူႏုိင္းက လူတစ္ေယာက္ တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၅၀၇၉၀၊ စင္ကာပူက ေဒၚလာ ၄၉၇၅၄ တဲ့။ သို႔ျဖင့္ မေလးရွားက ၁၃၃၈၅ ေဒၚလာ၊ ထိုင္းက ၇၉၀၇ ေဒၚလာ၊ အင္ဒိုနီးရွားကေတာ့ ၃၇၂၈ ေဒၚလာ၊ ဖိလစ္ပိုင္က ၃၃၈၃ ေဒၚလာ၊ လာအိုက ၂၀၅၄ ေဒၚလာ၊ ဗီယက္နမ္က ၁၅၈၉ ေဒၚလာ၊ ကေမၻာဒီးယားက ၁၈၁၈ ေဒၚလာ စသည္စသည္ျဖင့္ ဆင္းသြားလုိက္ရာ ျမန္မာက ၁၀၄၀ ေဒၚလာျဖင့္ အာဆီယံႏိုင္ငံ ၁၀ ႏိုင္ ငံမွာ စာရင္းပိတ္ပါသည္။

ဤတြင္ ကုလသမဂၢက ၉၀၅ ေဒၚလာပဲ သတ္မွတ္ထားတာတို႔မ်ား ၁၀၄၀ ေဒၚလာႀကီးမ်ားေတာင္ဟု အေလာတႀကီး ဘ၀ႂကြမသြားလိုက္ပါႏွင့္ဦး။ တစ္ဦးခ်င္း၀င္ေငြဆိုသည္ကေလးကိုျဖင့္ သတိကေလးကပ္ထားလုိက္ေစခ်င္ပါသည္။ယခုေလာေလာလတ္လတ္ ေငြေၾကးတန္ဖုိးအရ တစ္ေဒၚလာ ကို ၈၅၀ က်ပ္ဟုဆိုရာ ျမန္မာတို႔၏ တစ္ဦးခ်င္း၀င္ေငြ ၁၀၄၀ ေဒၚလာ ကို ၈၅၀ ႏွင့္ေျမႇာက္လုိက္ေတာ့ ၈၈၄၀၀၀ က်ပ္။ ဒါကို ၁၂ ႏွင့္စားလုိက္ေတာ့ တစ္လကို ခုနစ္ေသာင္း ေက်ာ္ေက်ာ္။ သည္ခုနစ္ေသာင္းေက်ာ္ကို မိသားစု၀င္ဦးေရနဲ႔သာ ေျမႇာက္လုိက္ေပေတာ့။ ယင္းသည္ တစ္လ၀င္ရမည့္ မိသားစု၀င္ေငြ။ ၀င္သလား မ၀င္ဘူးလားဆိုသည္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သာ ေျဖၾကည့္ၾကေပေတာ့။

ဆိုလုိတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဆင္မေျပၾကပါဘူးဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွသာမဟုတ္ ပါ။ အာဖရိကမွာ၊ လက္တင္အေမရိကမွာ၊ အာရွတိုက္ႀကီးထဲမွာ ကမၻာအႏွံ႔အျပား ဆင္းရဲသူေတြ ဆင္းရဲသူေတြ။ လူေလးေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ဆင္းရဲ၍ လူ ၁၀၀ တြင္ ၄ ဒသမ ၈ ေယာက္ ငတ္သည္ဟုဆိုခဲ့ၿပီးမဟုတ္ေလာ။

(သံုး)
တစ္ခါက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တစ္ေနရာရွိ နာမည္ေက်ာ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းဆီသို႔ ေရာက္သြားခဲ့ရာ ဘူေဖး (buffet) ပံုစံျဖင့္ ေန႔လယ္စာေကၽြးပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ယူငင္စားသံုးသည့္ စနစ္။ ထမင္းဟင္းလ်ာေတြက ခံုတန္းရွည္ႀကီးေပၚမွာ အလွ်ံပယ္။ ဟိုနံရံ၊ သည္နံရံမ်ား ရွိရာသို႔အၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာေတာ္ ဘုရား၏ သတိေပးစာတန္းမ်ားကိုေတြ႕ရာ ယင္းအေပၚ၌ ႐ိုေသေလးစားစိတ္ျဖစ္ရပါသည္။
“ႀကိဳက္သေလာက္စား၊ ကုန္သေလာက္ထည့္” တဲ့။ ဟုတ္ပါသည္။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္၏ လိုအပ္ခ်က္အရ ႀကိဳက္သေလာက္စား၍ရပါသည္။ တစ္ေခါက္ႏွင့္မ၀ေသးလွ်င္ ေနာက္တစ္ေခါက္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ႏွင့္ မ၀ေသးလွ်င္ ေနာက္ ထပ္တစ္ေခါက္။ ႀကိဳက္သေလာက္ထည့္ ႀကိဳက္သေလာက္စား။ သို႔ေသာ္ အလုိရမၼက္ႀကီးႀကီးႏွင့္ ခူးခပ္ထည့္ထားၿပီး မကုန္ႏိုင္မခန္းႏိုင္ ထားပစ္ခဲ့တာမ်ဳိးကိုေတာ့ ေက်ာင္းက အလြန္အထင္ေသးၿပီး အလြန္စက္ဆုပ္ပါသည္။

လူေလးေယာက္၌ တစ္ေယာက္ ဆင္းရဲကာ လူ ၁၀၀ မွ ၅ ေယာက္ေလာက္ငတ္ေနသည့္ ကမၻာ၌ သည္လိုျဖဳန္းတီးခဲ့ျခင္းသည္ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းကို မထီမဲ့ျမင္လုပ္မႈ၊ စိုက္ပ်ဳိးထုတ္လုပ္ခ်က္ျပဳတ္သူတို႔၏ ေသြးႏွင့္ေခၽြးကို ေစာ္ကားမႈ။

(ေလး)
ဂ်ပန္အေတြ႕အႀကံဳ ႂကြယ္၀သူမ်ားႏွင့္ စကား၀ိုင္းဖဲြ႕သည့္အခါ အံ့မခန္း ေျပာၾကေလ့ရွိသည္က ဂ်ပန္တို႔ စားေသာက္ၾကပံုဟန္ပန္ တစ္ကြက္ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္ေတြဟာ ထမင္းကို အကုန္မစားဘဲနဲ႔ ပန္းကန္ထဲမွာ ခ်န္ထားခဲ့တာမ်ဳိးကို ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ၾကဘူးလုိ႔ ဆိုပါလား။ ခ်န္ထားသူကို အထင္ေသးေလသတဲ့။ ထမင္းမစားခင္မွာ သူတို႔ေျပာၾကၿမဲျဖစ္တာက အီတာရာ ကိမာ့စ္ (itakimasu)တဲ့။ ဤအသက္ခႏၶာ ရွင္သန္ရန္အတြက္ စာရသည့္အစာအာဟာရအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္းဆိုလား။

သူတို႔လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ စိတ္ေနသဘာ၀ေတြက ၾကက္သီးေမြးညင္း ထစရာေကာင္းလုိက္တာ။ ေက်းဇူး။ ေက်းဇူး။ ေက်းဇူး။ တင္တတ္ရင္ တင္လုိ႔ရတဲ့ ေက်းဇူး။ ထမင္းပဲစားစား၊ ထမင္းေၾကာ္ပဲစားစား ပန္းကန္ထဲမွာ ထမင္းတစ္ေစ့မွ မက်န္သည္အထိ ကၽြန္ေတာ္စားျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာလွပါၿပီ။
ေတာင္သူလယ္သမားႀကီးတို႔ရဲ႕ ေခၽြးေတြေသြးေတြကို ကၽြန္ေတာ္အားနာလုိ႔။ ခ်ဳိ႕တဲ့ ငတ္မြတ္သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို ကၽြန္ေတာ္မလံုမလဲျဖစ္လုိ႔။အလွဴေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္ေတြ၊ ဧည့္ခံပဲြေတြ၊ တတ္ႏိုင္သူေတြရဲ႕ထမင္း၀ိုင္းႀကီးေတြဆီက ေပါေပါေလာေလာေဖာေဖာသီသီ စြန္႔ပစ္လုိက္တဲ့ ထမင္းလံုးေပါင္းေထာင္ေသာင္းသိန္းသန္းကုေဋကုဋာကို ကၽြန္ေတာ္ႏွေျမာလုိက္တာ။ ကိုယ့္ပုိက္ဆံန႔ဲ ကိုယ္တတ္ႏိုင္လုိ႔ လႊင့္ပစ္တာ ဘာျဖစ္သလဲလုိ႔မ်ား ေျပာၾကေလမလားမသိ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္မစားႏုိင္ဘဲနဲ႔ အလဟႆ စြန္႔ပစ္ခဲ့သူ၊ ေငြေပးၿပီး ၀ယ္ထားတာမို႔ ဘယ္သူ႔ မွေက်းဇူးတင္စရာမလိုဘူးဟု သေဘာထားရွိသူ မွန္သမွ်ကို လူႏွင့္လူ႔အဖဲြ႕အစည္းအား ေစာ္ကားေနသူမ်ားဟု စြပ္စဲြလုိက္ခ်င္သည္။

သစ္နက္ဟန္း (Thich Nhat Hanh) ေျပာသလုိ ထမင္းပန္းကန္ထဲက ထမင္းေစ့မ်ားစြာကို ၾကည့္ရင္း သည္ထမင္းျဖစ္လာဖို႔ ေပးဆပ္သူ မ်ားအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ မြတ္သိပ္ဆာေလာင္သူတို႔၏ ဘ၀မ်ားစြာကို အားနာစြာျဖင့္ တစ္ေစ့မွမက်န္သည္ အထိလည္း ကၽြန္ေတာ္စားသံုးပါသည္။ တတ္ႏိုင္တာပဲဟူေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ သြန္မပစ္စတမ္း။ ေမွာက္မပစ္စတမ္း။ ။