ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စာဖတ္ျခင္း

 

Royal Business Institute

 

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စာဖတ္ျခင္း
++++++++++++++++

ေရးသူ - ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္

ေန႔လယ္က ဓမၼေစတီလမ္းမွာရွိတဲ့ မားကက္ပေလ့(စ္)ကို ဇနီးနဲ႔ေရာက္ခဲ့ တယ္။ သူေစ်း၀ယ္ေနတာကိုေစာင့္ ရင္း အမ်ဳိးသားတစ္ဦးက လာၿပီးႏႈတ္ ဆက္တယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း၊ အႀကံေပးလိုေၾကာင္း၊ ဂရုတစိုက္လာႏႈတ္ဆက္ရွာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာေရးေနေပမဲ့ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုယ္စာေရးဆရာ တစ္ဦးအေနနဲ႔ မယူဆမိဘူး။ စာေရးတဲ့သူတစ္ဦး အေနနဲ႔သာ ထင္မိတာ။ အခုဆို ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ တစ္ပတ္ တစ္ခါေဆာင္းပါးေရးျဖစ္တယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရတနာပံုသတင္းစာမွာလည္း တစ္ပတ္တစ္ခါေရးျဖစ္တယ္။ မႏၱေလးမွာေရးတာက ပံုစံတစ္မ်ဳိး၊ သတင္းေထာက္တစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ဆီတစ္ပတ္တစ္ခါ ဖုန္းနဲ႔ဆက္သြယ္ တယ္။ သူေမးခ်င္တဲ့သိခ်င္တဲ့ေမးခြန္းေတြျပဳစုျပင္ဆင္ထားတယ္။ သူေမး သမွ်ကို မိနစ္ ၃၀ ေလာက္ကၽြန္ေတာ္ေျဖလိုက္ရင္ ေဆာင္းပါး တစ္ပုဒ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္။ အခုဆို ေဆာင္းပါး ၅၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီမို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ေတာင္ထုတ္ေ၀ႏိုင္ခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Voice မဂၢဇင္းမွာ စေရးျဖစ္တယ္။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ေဒါက္တာေန၀င္းေအာင္ ရဲ႕ တိုက္တြန္းခ်က္အရ ကၽြန္ေတာ္ျပဳလုပ္တဲ့ေဟာေျပာပြဲေတြကိုအေျခခံၿပီး ``ေဟာေျပာပြဲအေတြ႕အႀကံဳ´´ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ေရးျဖစ္တယ္။ အပုဒ္ ၅၀ ေလာက္ရေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရး ထားတဲ့ က်န္တဲ့ေဆာင္းပါးေတြရွာမရဘူးဆိုေတာ့ ႏွေျမာေနမိတယ္။ ဒါက လည္း ကၽြန္ေတာ့္အျပစ္ပါပဲ။ ေရး သမွ်ကို မိတၱဴကူးထားသင့္တာ အရင္ တစ္ပတ္က မဂၢဇင္းတိုက္က တာ၀န္ရွိတဲ့သူေတြနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ ေဆာင္းပါးေတြျပန္ေတြ႕ေၾကာင္း ၀မ္းသာစရာသတင္း ၾကားခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးေတြကိုစုေပါင္းၿပီး စာအုပ္ထုတ္ႏိုင္ၿပီမို႔ အလြန္ေပ်ာ္ ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ေဆြေတြ၊ အသိေတြ၊ တပည့္ေတြက မၾကာခဏေမးၾက တယ္။ ဒီေလာက္အလုပ္ မ်ားတဲ့အၾကား စာေရးဖို႔အခ်ိန္ဘယ္လိုရွာသလဲ။ စာကို ဘယ္ေန႔မွာေရးသလဲ။ စ်ာန္၀င္ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္သလဲ။ ဒီေမး ခြန္းေတြၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္စဥ္းစားစရာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႔ စ်ာန္၀င္မွဒီေနရာမွ ဟိုေနရာမွ ဒီအခ်ိန္မွဟိုအခ်ိန္မွဆိုတာ သက္သက္ မရွိဘဲ၊ အခ်ိန္ရွိရင္ ဇနီး နဲ႔တီဗြီအတူၾကည့္ရင္းေရးလိုက္တာပဲ။ အခုလည္း သတင္းဖြင့္ထားရင္းေရးေန တာ။ ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာကိုေတြးၿပီး စိတ္ထဲေပၚလာတာကိုေရးျဖစ္တာ။ ေခါင္းစဥ္ေရြးခ်ယ္မႈကေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းထဲေပၚတာကို ေရြးတာျဖစ္တယ္။ ေစာေစာက စာဖတ္ပရိသတ္ က အခုေခတ္လူငယ္ေတြစာမဖတ္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ေအာင္ တိုက္ တြန္းေပးပါလို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ စာဖတ္ျခင္း နဲ႔ပတ္သက္လို႔ မိမိျဖတ္ သန္းလာခဲ့တဲ့ ဘ၀နဲ႔ယွဥ္ၿပီးသံုးသပ္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ ကတည္းက စာဖတ္၀ါသနာပါတယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ေဖေဖ၊ ကၽြန္ေတာ့္အဘိုးက ထား၀ယ္ၿမိဳ႕မွာ ဘဏ္တစ္ခု ရဲ႕စာေရးႀကီး၊ အဂၤလိပ္စာေကာင္းတယ္။ အေဖလုပ္တဲ့သူကလည္း သူ၀ါသနာပါတဲ့ စစ္သူႀကီးေတြေရးသားတဲ့ စာအုပ္အထူႀကီးေတြအိမ္မွာစုထားတယ္။ အဘိုးကတစ္ဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ Reader's Digest မဂၢဇင္းကိုစၿပီးဖတ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ရဲ႕စာအုပ္ေတြကို လည္းဖတ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကတက္တဲ့ေက်ာင္းျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္ မက္သဒစ္အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တစ္ပတ္တစ္ခါစာၾကည့္ တိုက္ကိုသြားရတဲ့ အခ်ိန္ကိုသတ္မွတ္ထားတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာအုပ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေအာင္ အက်င့္လုပ္ေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္ျပန္ေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ျပ႒ာန္းစာအုပ္ေတြ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့အတြက္ စာမဖတ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘြဲ႕လြန္ကို ႏိုင္ငံျခားမွာတတ္ေတာ့လည္း စာၾကည့္တိုက္ မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာ။ ဘြဲ႕ လြန္ပါရဂူဘြဲ႕အတြက္ သုေတသနလုပ္တဲ့အခါ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႕မွာ ရွိတဲ့ နာမည္ႀကီးၿဗိတိသွ်စာၾကည့္တိုက္မွာ ေလးလတိတိအခ်ိန္ယူၿပီး လိုခ်င္ တဲ့အေထာက္အထားေတြကိုရွာေဖြခဲ့ရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာရွိတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြကိုဆန္းစစ္တဲ့ေနရာမွာ ဒီတကၠသိုလ္မွာရွိတဲ့စာၾကည့္ တိုက္ကို ေပတံတစ္ခုအေနနဲ႔သတ္မွတ္တယ္။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကိုၾကည့္ရင္ တကၠသိုလ္မ်ားစာၾကည့္တိုက္ဟာ အလြန္ က်က္သေရရွိလွတဲ့ေနရာျဖစ္တယ္။ ရွားပါးလွတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ စာ တမ္းေတြ၊ ေပပုပိုက္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုလွတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အိမ္မွာလည္း စာအုပ္ေတြပဲရွိတယ္။ စာအုပ္စင္ကို ခမ္းနားေအာင္လုပ္ထားၿပီး စာ အုပ္ေတြစုထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အက်င့္ကို သမီးလုပ္တ့ဲသူကလည္း အတုယူတယ္။ သူကစာအုပ္၀ယ္ေပးဖို႔ပဲ ပူဆာတယ္။ အရုပ္ေတြ၊ အ၀တ္ အစားေတြကို မေတာင့္တဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူရဲ႕အိပ္ခန္းမွာ စာအုပ္ စင္တစ္ခန္းလံုးျပည့္။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္မွာေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္မွာ မရွိမျဖစ္ တဲ့အရာက ပရိေဘာဂ၊ စာအုပ္စင္ျဖစ္ၿပီး ဒီစာအုပ္စင္မွာ မိမိႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျပည့္စံုေစခ်င္တာဟာ ဆင္းရဲတာခ်မ္းသာတာနဲ႔ မသက္ဆိုင္ ဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္။ စာၾကည့္တိုက္တို႔၊ စာအုပ္စင္တို႔ကို စဥ္းစားရင္ စာအုပ္ေတြစုတာ၊ စာအုပ္ေတြတင္ထားတယ္လို႔မစဥ္းစားဘဲ အသိ တရားေတြ၊ ပညာေတြကို စုေဆာင္းထားတယ္လို႔ လက္ခံစဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ စာအုပ္၀ယ္တာကို အသံုးစရိတ္လို႔မျမင္ဘဲ စုေဆာင္းမႈလို႔ သံုးသပ္ေစ ခ်င္တယ္။

စာဖတ္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္အခြင့္အေရးရတိုင္းတိုက္တြန္းခဲ့တယ္။ အားေပး ခဲ့တယ္။ အခုလိုအားေပးတဲ့ အခါ ဂႏၱ၀င္စာအုပ္ေတြဖတ္ဖို႔မေျပာဘူး။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ဘာစာအုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ဖတ္ေစခ်င္တယ္။ အမွန္ေတာ့ စာ ဖတ္ျခင္းဟာ အက်င့္ပဲျဖစ္တယ္။ အက်င့္ျဖစ္တာမို႔ အေျခခံသံုးခုအေပၚ မူတည္တယ္။ အသိ၊ အတတ္နဲ႔ဆႏၵ၊ အသိရွိၿပီး၊ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာၿပီး လုပ္ ခ်င္တဲ့ဆႏၵျပင္းျပရင္ အက်င့္တစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္တစ္ခု ရွိဖို႔ ဒီသံုးပြင့္ဆိုင္အခ်က္နဲ႔ျပည့္စံုရင္ အလိုလိုျဖစ္လာတာပါပဲ။ စဥ္းစားေန စရာေတာင္မလိုပါဘူး။ စာဖတ္ျခင္းဟာ အက်ဳိးရွိတာကို ပထမဦးဆံုးသိရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒီအသိကို စာဖတ္ခိုင္းဖို႔ပညာတတ္မွရမယ္။ စာမတတ္သူ တစ္ဦးဟာ စာဖတ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သိျခင္း၊ တတ္ျခင္းရဲ႕မျပည့္စံု ဘူး။ လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵလည္းရွိရမယ္။ ဆႏၵမရွိရင္ ဘယ္ေလာက္သိသိ ဘယ္ေလာက္ တတ္တတ္ စိတ္မပါရင္၊ ဆႏၵမရွိရင္ အလကားပဲ။ အက်င့္ တစ္ခုရေအာင္လုပ္ဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မနက္ေစာေစာအားကစားလုပ္ဖို႔ေျပးျဖစ္တယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ တာေကာင္းေၾကာင္း၊ အက်ဳိးရွိေၾကာင္းသိတယ္။ ေျပးတဲ့ခါမွာလည္း ဘယ္ လိုလႈပ္ရွားဖို႔လိုအပ္တာကိုလည္း အတတ္ရွိတယ္။ အသိနဲ႔ အတတ္ ကို မနက္ေစာေစာထၿပီး ေျပးႏိုင္ဖို႔ဆႏၵရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရတယ္။ ေဆာင္း တြင္းကာလမွာ ပိုၿပီးခက္ခဲတယ္။ သူမ်ားတစ္ေတြအိပ္ေကာင္းတုန္း ကိုယ္က ထဖို႔ေတာ္ရံုတန္ရံု ဆႏၵနဲ႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

စာဖတ္တဲ့အက်င့္ကို ျပဳစုလို႔ရတယ္။ ဒါကလက္ေတြ႕ပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သမီးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အိပ္ရာ၀င္ခါမနီး ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္ၿပီးသိပ္ တယ္။ သူ စိတ္ ၀င္စားမယ့္ပံုျပင္ေတြပါတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ကာတြန္းေတြ ဖတ္ၿပီး သမီးေလးအိပ္တဲ့ အထိ စာဖတ္ေပးတယ္။ ဒီအက်င့္ကို ငယ္ငယ္ ကတည္းကရထားေတာ့ သမီးဟာ ႀကီးလာတဲ့အခါ စာဖတ္ျခင္းကို ၀ါသနာ ပါတယ္။ ေျပာေနစရာမလိုေတာ့ ဘူး။ အခုေခတ္လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ ၾကေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အဆိုကို ကၽြန္ေတာ္သိပ္ လက္မခံခ်င္ဘူး။ ဖတ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြလည္းရွိၾကတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္းက လူငယ္ေတြ စာမဖတ္တာ ကိုအျပစ္တင္ေနမယ့္အစား လူငယ္ေတြစာဖတ္လာေအာင္ ဘာေတြလုပ္သင့္သလဲဆိုတာကို အေျဖရွာရမွာျဖစ္တယ္။ စာမဖတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းသိရင္ စာဖတ္ခ်င္လာေအာင္ ဘာေတြလုပ္သင့္သလဲ ဆိုတဲ့အေျဖေတြထုတ္ႏိုင္မွာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ စာ မဖတ္တဲ့သူေတြရဲ႕အျပစ္မဟုတ္ဘဲ စာဖတ္ခ်င္ေအာင္ မေရးတတ္တဲ့ သူေတြေၾကာင့္ျဖစ္တယ္လို႔ျမင္မိတယ္။ အခုလိုေျပာလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကေ၀ဖန္ခံရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သံုးသပ္မိတာတစ္ခုရွိတယ္။ ၀တၳဳ စာအုပ္ တစ္အုပ္ဖတ္ရင္ လက္ထဲကမခ်ႏိုင္ေပမယ့္ ျပ႒ာန္းစာအုပ္ကိုကိုင္လိုက္ တာနဲ႔ စာမ်က္ႏွာသံုးေလးရြက္ၿပီးရင္ ဘာေၾကာင့္ဆက္မဖတ္ခ်င္ေတာ့တာ လဲ။ စာေရးမႈေတြဟာနက္နဲတယ္။ ခက္ေအာင္ေရးသားၾကတယ္။ အလြယ္ တကူနားလည္ေအာင္ မဖန္တီးႏိုင္တာမို႔ ဆက္ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္ စိတ္၀င္ စားမႈေလ်ာ့လာတယ္။ အစအဆံုးဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေပ်ာက္သြားတယ္။ အခ်ဳိ႕ေရးသားခ်က္ေတြဖတ္ၿပီး ဘာဆိုလိုမွန္းမသိဘူး။ ကိုယ္ပဲဥာဏ္မမီ လို႔ထင္ပါရဲ႕။ ရႈပ္ေထြးေအာင္ခက္ေအာင္တမင္တကာေရးေနၾကသလိုပဲ။ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ ကိုယ္ေပးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအခ်က္ကို အာရံုမျပဳဘဲ ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္တတ္တယ္၊ ဘယ္ေလာက္သိတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေတာ္တယ္ ဆိုတာကို ဦးတည္ေနသလိုပဲ။ ``ဒီဆရာ သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ တစ္လံုးမွနားမလည္ဘူး´´ ဆိုသလိုျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဓိကအာရံုျပဳရမယ့္သူက ၊ သူ႔ အတြက္ေရးတာ၊ သူ သိေအာင္၊ သူနားလည္ေအာင္၊ ဒီစာတစ္ပုဒ္ဖတ္လိုတဲ့ အတြက္ သူ႔ အတြက္ အက်ဳိးရွိေအာင္၊ ဘယ္လိုေရးသင့္သလဲ၊ ဘယ္လိုတင္ျပသင့္ သလဲ၊ ဘယ္လိုျပဳစုသင့္သလဲဆိုတာကို အဓိကအာရံုထားရမယ္။ စာ တစ္ေၾကာင္းဖတ္လိုက္ရင္ ဖတ္သူအဖို႔အက်ဳိးရွိရမယ္။ အေရးအသားေတြ ဟာလည္းလြယ္ကူဖို႔လိုတယ္။ ရွင္းလင္းဖို႔လိုတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ နမူနာေကာင္းေတြက ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္တို႔၊ ဆရာႀကီးေဇာ္ဂ်ီတို႔ျဖစ္ တယ္။ သူတို႔ရဲ႕စာေတြဖတ္လိုက္ရရင္ မ်က္စိထဲကြင္းကခနဲေပၚလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာေရးသူေတြ၊ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေပးၾက ပါလို႔ တိုက္တြန္းမိတယ္။

လူငယ္ေတြစာဖတ္ေစခ်င္ရင္ အခုေခတ္လူငယ္ေတြရင္းႏွီးတဲ့၊ ယဥ္ပါးတဲ့၊ ယဥ္ေက်းမႈကိုသေဘာေပါက္ရမယ္။ သူတို႔သိခ်င္တဲ့၊ သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ အခ်က္အလက္ေတြကို စာအုပ္ေတြဖတ္ၿပီး ရရွိတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေခတ္မီနည္းပညာေတြသံုးၿပီးလိုအပ္သလို ရႏိုင္ၿပီးလက္ ထဲမွာစမတ္ဖုန္းတစ္ လံုးရွိရင္ ဖတ္ခ်င္တာကို ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္၊ ႀကိဳက္ တဲ့ေနရာမွာဖတ္လို႔ရတယ္။ ဒီေခတ္မီနည္းပညာေတြကိုအသံုးျပဳၿပီး စာဖတ္ေနၾကတာပဲ။ စာအုပ္၀ယ္ၿပီးမွ ဖတ္တာ စာဖတ္တယ္လို႔ယူဆလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အမွန္ေတာ့ စာဖတ္ျခင္းဟာ အသိတရားတိုးျမွင့္မႈပဲျဖစ္ တယ္။ အသိတရားတိုးျမင့္ေအာင္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ႔ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့အေျခ အေနရွိေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ လူမႈကြန္ရက္ေတြကိုအသံုးျပဳၿပီး အသိတရာ၊ အသိပညာကိုဘယ္လိုျဖန္႔ေ၀ႏိုင္တာကို စဥ္းစားဖု႔ိလိုအပ္ေန တယ္။ အခုေခတ္လူငယ္ေတြက တက္ကတယ္။ ပါ၀င္လႈပ္ ရွားခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ားၾကတယ္။ စာဖတ္တဲ့အခါစာေရးသူေပးတဲ့အၾကာင္းအရာကိုပဲ အစ အဆံုးလက္ခံရတာျဖစ္တယ္။ မိမိရဲ႕အျမင္၊ မိမိရဲ႕အယူအဆကိုတင္ျပခြင့္ မရွိဘူး။ အခုေခတ္မွာ စာဖတ္တဲ့သူေတြကိုယ္တိုင္ စာေရးသူနဲ႔ထိေတြ႕ခ်င္ တယ္။ ဆက္ဆံဆက္သြယ္ခ်င္တယ္။ ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္။ တင္ျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေ၀ဖန္ခ်င္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားမွာေတာ့ အခုလိုျပဳျပင္ မႈေတြစတင္ေနၾကၿပီ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကေပးတဲ့အခ်က္အလက္၊ အေၾကာင္းအရာေတြကို က်န္တဲ့သူေတြက လက္ခံရံုသက္သက္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျမင္ေတြ၊ အယူအဆေတြ မွ်ေ၀ၿပီး အသိကိုျဖန္႔ျဖဴးေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းကို စာအုပ္ကတစ္ဆင့္ ဖတ္ရမွမဟုတ္ဘဲ မီဒီယာေပါင္းစံုက တစ္ဆင့္ဖတ္ၿပီး အသိတိုးေစခ်င္တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕အနာဂတ္ကို စဥ္းစားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဆႏၵ ကေတာ့ အသိတရားကိုျမတ္ႏိုးတဲ့၊ ပညာကိုတန္ဖိုးထားတဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္း တစ္ရပ္ျဖစ္ေစ ခ်င္တယ္။ စီးပြားေရးအရ၊ လူမႈေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖြံ႕ၿဖိဳး မႈလိုအပ္ေပမယ့္ ဒီတိုးတက္မႈေတြရဲ႕အေျခခံဟာ အသိပညာရွိတဲ့ႏိုင္ငံ သားေတြျဖစ္တယ္။ အသိ တရားရွိသူေတြဟာ မတူတာကို ျမတ္ႏိုးတတ္ တယ္။ ေလးစားတယ္။ လက္ခံ တယ္။ အစြန္းေတြကိုေရွာင္တယ္။ ကိုယ္ ခ်င္းစာတရားကိုေရွ႕တန္းတင္တယ္။ ငါမသိေသး၊ ငါမျပည့္စံုေသးဆိုတာ ကို လက္ခံတယ္။ အသိပညာရွိသူေတြက ႏူးညံ့တယ္။ တစ္ဖက္သားကို အေလးထားတယ္။ ေလးစားတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ျမတ္ႏိုး တယ္။ မိမိ ထက္မျပည့္စံုတဲ့သူေတြကို စာနာၿပီးညွာတယ္။ အၾကမ္းဖက္ မႈကိုမုန္းတီးတယ္။ ေမတၱာနဲ႔ ကရုဏာကိုပြားမ်ားတယ္။ အခုလိုအသိ တရားရွိတဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ရမွာသာျဖစ္ပါတယ္။

#ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ (24.1.2017)