proud of you!

Nine Nine Sanay @ ႏိုင္းႏိုင္းစေန

 

proud of you!

တစ္ေန႔က ဆယ္တန္းတုန္းကခင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူအေမရိကားေရာက္ေနေၾကာင္း မက္ေဆ့ပို႔တယ္။ နယူးေယာက္ကိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ကလာသြားခဲ့ၿပီတဲ့။ သူနဲ႔ကၽြန္မ မက္ေဆ့ေတြ အျပန္အလွန္ပို႔ၾကရင္းနဲ႔ သူက နင္ေရးတဲ့စာေတြ ငါႀကိဳက္တယ္.. proud of you လို႔ ကၽြန္မကိုေျပာတယ္။ သူ႔လိုပဲ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကၽြန္မကိုေျပာဖူးပါတယ္။ proud of you ဆိုတဲ့စကားလံုးျမင္ေတာ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ကၽြန္မစိတ္ကူးရလိုက္တယ္။

ကၽြန္မဆယ္တန္းတုန္းက ဂ်စ္ဂ်စ္လို႔ေခၚတဲ့ ဆံပင္႐ွည္႐ွည္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ပိန္ပိန္ပါးပါး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္ခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုစသိစခင္မွန္း ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ သူနဲ႔ ကၽြန္မက ရပ္ကြက္တူ၊ က်ဴ႐ွင္အျပန္လမ္းတူတာမို႔ ျမင္ေတြ႔ဖန္မ်ားလားလို႔ အလိုလိုခင္မင္ခဲ့ၾကဟန္ပါပဲ။

ဂ်စ္ဂ်စ္က ေတာင္ႀကီး အထက-၄က ကၽြန္မက အထက-၁က ေက်ာင္းခ်င္းမတူေပမယ့္ က်ဴ႐ွင္ခ်င္းတူလို႔ ကၽြန္မတို႔ခင္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ က်ဴ႐ွင္တူတူတက္ေနတဲ့ ဂ်စ္ဂ်စ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ကို ကၽြန္မသိခဲ့ခင္ခဲ့ရျပန္တယ္။ အထက-၄ က ေတာင္ႀကီးမွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ေက်ာင္းေပါ့။ စာေတာ္တဲ့လူေတြစုတဲ့ေက်ာင္း၊ သူေဌးေတြေနတဲ့ေက်ာင္း.. ဆိုေတာ့ ကၽြန္မသိတဲ့ အဲဒီဂ်စ္ဂ်စ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ဟာလည္း စာေတာ္တဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ စာေတာ္တဲ့အျပင္ ႐ုပ္လည္းေခ်ာၾကတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မရင္းရင္းႏွီးႏွီးခင္ခဲ့တာမဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔ကို ကၽြန္မအရမ္းအားက်ခဲ့တယ္။ ႐ြာမွာႀကီးျပင္းခဲ့ၿပီး ပညာေရးအေျခခံမေကာင္းခဲ့တဲ့ကၽြန္မဟာ ဆရာမဘာေမးေမး ဒက္ခနဲေျဖႏိုင္တဲ့သူတို႔ကို ဘာေတြစားလို႔ ဒီေလာက္ေတာ္တာပါလိမ့္၊ ဘယ္လိုက်က္မွတ္လို႔ ဒီေလာက္စာေတာ္ရတာပါလိမ့္၊ ဆရာမစာ႐ွင္းတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္လိုစူးစိုက္နားေထာင္လို႔ ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္နားလည္တာပါလိမ့္၊ မွတ္စုစာအုပ္ထဲ ဘယ္လိုမွတ္သားၾကပါလိမ့္လို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔ကို ကၽြန္မ, မၾကာခဏေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး အတုယူခဲ့ဖူး၊ အားက်ခဲ့ဖူးတယ္။

ဆယ္တန္းစာေမးပဲြၿပီးေတာ့ ဂ်စ္ဂ်စ္ကလဲြလို႔ က်န္တဲ့လူေတြနဲ႔ ကၽြန္မ,မေတြ႔ခဲ့ေတာ့ဘူး။ က်ဴ႐ွင္မွာသာသိခဲ့တာမို႔ အဆက္အသြယ္လည္း မ႐ွိခဲ့ၾကဘူး။ တစ္ေယာက္တေလနဲ႔ေတာ့ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ၿပံဳးျပ၊ ႏႈတ္ဆက္႐ံုေလာက္ပဲ႐ွိခဲ့တယ္။ တခ်ဳိ႕က မီးမီးဆိုတာ ဘယ္သူမွန္းမသိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕စံျပျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ (သူတို႔လို အရမ္းစာေတာ္ခ်င္ခဲ့တာ.. ပညာေရးကိုအားေပးေပမယ့္ ဘယ္လိုသြန္သင္လမ္းညႊန္ရမွန္းမသိတဲ့ ျမန္မာစာမတတ္၊ ျမန္မာစကား ေသခ်ာမေျပာတတ္တဲ့ မိသားစုကႀကီးျပင္းလာသူမုိ႔ အရာရာဟာ လူမ်ားထက္ ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့တာခ်ည္းပဲ)။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေတြပိတ္ထားတဲ့ကာလအတြင္းမွာ သူတို႔အနာဂတ္အတြက္ သူတို႔ျပင္ဆင္ၾကသလို ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအနာဂတ္အတြက္ စမ္းတဝါးဝါး႐ွိခဲ့တာေပါ့။ ကိုးရီးယားကားထဲကလိုပဲ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြၿပီးကတည္းက ကဲြကြာသြားလိုက္တာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝၾကာေသာအခါ Facebook ေပၚမွာ အဲဒီအဖဲြ႔ထဲက လူတခ်ဳိ႕ကို ကၽြန္မျပန္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္။

ထင္ခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ.. စာေတာ္တဲ့လူေတြမို႔ အမ်ားက ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ။ ဆရာဝန္ အင္ဂ်င္နီယာမျဖစ္ခဲ့တဲ့လူေတြကလည္း သူတို႔နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့လူေတြျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အမ်ားအက်ဳိးကိုသယ္ပိုးရင္း လူ႔အဖဲြ႔အစည္းတခ်ဳိ႕မွာ ေအာင္ျမင္သူေတြျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘဝနဲ႔ သူတို႔လုပ္လိုတဲ့၊ သူတို႔ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့စိတ္ကူးအိပ္မက္အတိုင္း ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေအာင္ျမင္ျခင္းဟာ တစ္ေလာကလံုး ကိုယ့္ကိုသိမွ ေအာင္ျမင္တာမဟုတ္သလို ႏိုင္ငံေက်ာ္ေအာင္ ေက်ာ္ၾကားေနမွ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ားအက်ဳိးကို ကိုယ္တတ္စြမ္းတဲ့ အသိဉာဏ္ပညာ၊ ခြန္အားနဲ႔ သယ္ပိုးထမ္း႐ြက္ေနရင္း ဘဝမွာေနေပ်ာ္ျခင္းဟာလည္း ေအာင္ျမင္ျခင္းပါပဲ.. ဒါေၾကာင့္ မက္ေဆ့ပုိ႔တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေရာ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ၿပီး အားက်ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေရာ ေျပာခ်င္ပါတယ္.. I do proud of you guys too ပါလို႔....

*** ေဖ့စဘုတ္ကို တစ္ခါခါ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္... မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္ေတာင္ ေျပာျဖစ္မွာမဟုတ္တဲ့ ရင္ထဲကစကားေတြ၊ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြကို သက္ဆိုင္သူေတြသိေအာင္ ဖြင့္ေျပာခြင့္ေပးလို႔ေလ... smile emoticon