မုန္႔ေဝတယ္

နံနက္အိပ္ယာမွထၿပီး ထမင္းတအိုးခ်က္လိုက္သည္။ ထမင္းက်က္ေတာ့ ဟင္းခ်က္စရာကဘာမွမရွိ။ 
မေန႔ကတဲကေတြးမိသည္။ ဒီေန႔စာအတြက္ အေျဖမရ။ မရဲတရဲအေတြးတခု ျဖတ္ခနဲဝင္လာသည္။ ယူေနၾကဆိုင္မွာ ၾကက္ဥသံုးလံုး အေႂကြးသြားယူရင္ေကာင္းမလား… ခ်ီတုန္ခ်တုန္ျဖစ္ေန၏။ ယူထားတဲ႔အေႂကြးကလည္း မ်ားေနၿပီမို႔ အားနာေနမိသည္ ။ နံနက္ေစာေစာ သူမ်ားဆိုင္မွာ အေႂကြးသြားယူဖို႔ ဆိုတာကလည္း မျဖစ္သင့္ ။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုခ်လုိက္သည္။ 
အေႂကြးမယူရင္ အျခားနည္းလမ္းမရွိ။ ယူရဦးမည္။ ေနာက္တနာရီေက်ာ္ေလာက္မွ သြားယူေတာ့မည္။ ဒါဆိုရင္ ဆိုင္ရွင္ဘက္ကလည္း နားလည္ေပးႏိုင္မည္။

ကၽြန္ေတာ္မွာသားတေယာက္ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ့္တဲအိမ္ေလးထဲ အခ်ိန္ဆြဲရင္း လုပ္စရာရွိတာေလးေတြ လုပ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္သား အိပ္ယာက ႏိုးလာသည္။ သူမ်က္ႏွာသစ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္အၿပီး တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေႂကြးယူဖို႔ေစာင့္ေနေသာ အခ်ိန္ကိုေရာက္လု ေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္အားတင္းၿပီး အေႂကြးယူဖို႔ထြက္ခဲ့သည္။ သားေလးကလည္း ေနာက္ကလိုက္လာသည္။ ဆိုင္မွာလူေတြမ်ားေနလို႔ အေႂကြးယူဖို႔ မ၀့ံမရဲျဖစ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ေဘးနားမွာ ရစ္သီရစ္သီ ခနလုပ္ေနလိုက္၏။ သားေလးကကၽြန္ေတာ္ကို အကဲခတ္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ ခဏၾကာေတာ့ လူစုကြဲသြား၍ ဆိုင္းထဲကိုဝင္ၿပီး “ကၽြန္ေတာ ္…ၾကက္ဥ … သံုးလံုးယူမယ္ … မွတ္တားေပးပါ” လို႔ေျပာလိုက္သည္။ ဆိုင္းရွင္ကေခါင္းညိမ့္ျပလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ 
သားေလးကမုန္႔ေတြကို ေငးၿပီးၾကည့္ရင္း “ထမင္းစားၿပီးရင္ စားဖို႔မုန္႔ဝယ္ထားေပးပါ”လို႔ ေျပာလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကမန္းကတမ္း သားေလးကို ႏွစ္သိမ့္လိုက္မိသည္။ “သားထမင္းစားၿပီးရင္ ယူေပးမွာေပါ့ “ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္းထဲက ထြက္လိုက္ၾကသည္။ အိမ္အနား ေရာက္ေတာ့ ကေလးတသိုက္မုန္႔ထုတ္ေလးေတြကိုယ္စီႏွင့္ ရႊင္ျမဴးေနၾကတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူတို႔က ၀မ္းသာအားရ ကၽြန္ေတာ္သားေလးကို လွမ္းေျပာ၏။ 
“ဟိုးမွာ မုန္႔ေဝေနတယ္ကြ “ တဲ့

“ဘယ္မွာလဲကြ” လို႔ ကေလးတသိုက္ကို လွမ္းေျပာလိုက္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ကေလးရဲ့ အသံက လိုအပ္တာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ က်ယ္ေလာင္ သြားသည္။ “ေဟမာန္စိုးတို႔အိမ္မွာ …”
စကားေတာင္မဆံုးေသးခင္ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးေျပးထြက္သြားတာ မွ်ားတစင္းထက္ပင ္ျမန္ေနသည့္အလား။ မုန္႔ေဝတယ္လို႔ၾကားရင္ အရင္ ေရာက္မွျဖစ္မည္။ တခါတေလ ကေလးေတြကမ်ားၿပီး ေ၀တဲ့မုန္႔ကနဲေနရင္ ေနာက္က်တဲ့ကေလးက မရေတာ့။ ကုန္သြားၿပီဆိုတဲ႔အသံကိုသာ တေယာက္ေယာက္ထံမွၾကားရမည္။ ဒီလိုပဲ မုန္႔မရလို႔ ေခါင္းကေလးေတြငုံ႔ၿပီးျပန္သြားရတဲ့ ကေလးေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ေတြ ့ခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္တဲအိမ္ကေလးဘက္ကို ေကြ ့လိုက္စဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္ေႂကြကြဲသြားမိလို႔လား ဝမ္းနည္းသြားမိလို႔လား ဘာေၾကာင့္မွန္း ေတာ့ မသိ။ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္လိုက္ေတာ့မွ မ်က္ရည္ေတြဝဲလာ၏။ ခဏေနေတာ့ သားေလး အိမ္ထဲအေျပးေလး ဝင္လာတာကိုေတြ႔ရသည္။ “သားပိုက္ဆံ (၂) ဘတ္ေပါက္တယ္ အေဖေရ“လို႔ေအာ္ေျပာၿပီး အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡသည္စခန္းမွာေနတာ (၆) ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒီလိုမုန္႔ေဝတာဟာ အထူးအစမ္းေတာ့မဟုတ္။ မၾကာခဏ ရွိတတ္သည္။ ကေလးေတြရဲ႕ေမြးေန႔ေတြမွာ ဒီလိုလုပ္ေလ႔ ရွိသည္။ ႂကြတႂ္ကြတ္အိတ္္ (၅×၉) အိတ္ကေလးေတြထဲမွာ ဂ်ယ္ရီေလး တခု၊သၾကားလံုးသံုးေလးလံုး၊ဘီစကြတ္မုန္႔သံုးေလးခ်ပ္၊လိေမၼာ္ရည္ဘူး ေသးေလးတဘူး၊စတာေတြကိုထဲၿပီး ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ အထုတ္ေလး ေတြကို ေမြးေန႔ရွင္က သူအိမ္မွာ စုပံုထားၿပီး ေဝမည္႔အခ်ိန္ေရာက္ရင္ “မုန္႔ေဝတယ္ မုန္႔ေဝတယ္ “လို႔ ေအာ္လိုက္ရင္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မ်ားမွာ ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြ ၀မ္းသာအားရ ေျပးသြားေလ့ရွိၾကသည္။ တေယာက္တထုတ္ေပးရင္း မုန္႔ယူသည့္ကေလးေတြ လက္ကိုလည္း ေဆာ့ပင္ႏွင့္ ျခစ္လိုက္ေသးသည္။ ေဆာ့ပင္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ျခစ္သလဲဆိုေတာ့ ရၿပီးသားကေလး ေနာက္တႀကိမ္ျပန္လာယူရင္ သိရေအာင္လို႔တဲ့ …။ အခ်ိဳ႕မုန္႔ထုတ္ကေလးမ်ားထည့္ထားေသာ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္ကေလးအတြင္း ကံစမ္းမဲေဖါက္သလို အေႂကြေစ့ တစ္ဘတ္ေစ့ေလးမ်ားကို ထည့္ထားတတ္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးက သူရလာတဲ့ မုန္႔အိတ္ထဲ (၂) ဘတ္ပါလာတာကို ကၽြန္ေတာ့္ကို အားရဝမ္းသာ ေျပာေနတာမ်ား အသက္မွ႐ႈရဲ႕လားဟု စိုးရိမ္စိတ္ပါ၀င္လာမိသည္။ မုန္႔ေဝတာကို မၾကာခဏ ေတြ ့ေနၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္သားေလးေမြးေန႔မွာလည္း ဒီလိုမုန္႔ေဝတာ တခါ ႏွစ္ခါလုပ္ေပးခဲ့ဖူးသည္။
ဒီတခါမုန႔္ေဝတာက ကၽြန္ေတာ့ကေလး မုန္႔စာခ်င္ေနခ်ိန္မွာေလ ။
မုန္႔ရလို႔ ေပ်ာ္ျမဴးသြားတာကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔လား ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ ရင္ဘတ္ထဲ နင့္နင့္ႀကီးခံစားေနရတာႀကီးကေတာ့ ဒီစာေရးၿပီးတာေတာင္ ထြက္မသြားေသး။ သားေလးကေျပာတယ္ … 
“သားကို ဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးတယ္ “ တဲ့။

ညိဳပု
http://www.lubo601.com/2012/10/blog-post_1706.html#more မွ