က်ီးလန္႔စာစား လမ္းမမ်ား

(တစ္)

အခုရက္ေတြထဲမွာ ၾကားေန ရတဲ့ တကၠစီဇာတ္လမ္းေတြက ျဖင့္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိေတြ ခ်ည္းပါပဲလား။ အၿမဲလိုလို တကၠ စီနဲ႔ပဲ ခရီးႏွင္ေနျဖစ္ခဲ့တာၾကာၿပီ မို႔ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာေတြနဲ႔လည္း ေထြးေရာယွက္တင္ျဖစ္ကာ သူ႔ ေဝဒနာ၊ ကိုယ့္ေဝဒနာအျပန္ အလွန္ဖြင့္အန္မိၾကတာကေလး ေတြကလည္း ရွိလာခဲ့ၿပီလို႔ ဆုိၾက ပါေတာ့။

တစ္ရက္ လက္စြဲေတာ္တကၠ စီသမားကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခရီးႏွင္လာခဲ့တုန္း ကိုယ္က ဘယ္ လိုလဲဟ ကားဆြဲရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား၊ ဘာလားနဲ႔ စကား ေတာက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ ကညည္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကို လူေတြမယံုေတာ့ဘူးဆရာတဲ့။

တစ္ည ၇ နာရီနဲ႔ ၈ နာရီထဲ မွာပဲရွိေသးတဲ့ တစ္ည။ အမ်ိဳးသမီး ငယ္တစ္ေယာက္က သူ႔ကားကို ငွားစီးပါေလသတဲ့။ ငွားစီးတဲ့ေန ရာက ဘုရင့္ေနာင္ေလာက္က။ သြားမယ့္ေနရာက ေျမာက္ဥကၠ လာပ။ အမ်ိဳးသမီးက ကားေပၚ မတက္ခင္မွာ ေမးခြန္းတစ္ခုေမး ပါတယ္။ ဘယ္လမ္းကသြားမွာလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ကားဆရာ ကေလးက နီးရာလမ္း၊ လူရွင္းရာ လမ္းကို စဥ္းစားၿပီး ေလဆိပ္လမ္း ကေနသြားမယ္လို႔ ျပန္ေျပာတဲ့ အခါ ေခါင္းခါပါေလသတဲ့။ ကြၽန္မအဲသည့္လမ္းကေနမလိုက္  ရဲဘူးဆိုလား။ ရွစ္မိုင္ဘက္က သြားၿပီး ေျမာက္ဥကၠလာပကို ၿမိဳ႕ထဲကေနဝင္တဲ့လမ္းအတိုင္း ေမာင္းဝင္သြားရင္ေတာ့လိုက္ခ်င္ တယ္တဲ့။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီးပါ ပဲ။ ကားဆရာကလည္း ပြင့္လင္း ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ လမ္း ကနည္းနည္းပိုရွည္သြားတာမို႔ တစ္ေထာင္ေတာ့ ပိုေပးပါဆုိ လား။ အမ်ိဳးသမီးငယ္ကလည္း ေပးပါမယ္တဲ့ခင္ဗ်။ ေျပာရရင္ စီးသူနဲ႔ ေမာင္းသူၾကားမွာ အဆင္ ေျပသြားၾကပါေရာဆုိပါေတာ့။

ကားဆရာက သူ႔အျဖစ္ကို သူသံုးသပ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သြားမယ့္လမ္းက ရွင္းေပမယ့္ သူ ကမလိုက္ရဲတာ သဘာဝက်ပါ တယ္ဆရာတဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ ေတာ္ကလည္း လမ္းေၾကာင္းပို ရွည္သြားတာမို႔ တစ္ေထာင္ပို မေတာင္းလုိ႔ကလည္းမျဖစ္တဲ့ အေနအထားဆရာရဲ႕တဲ့။ လူေတြ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္မ ယံုၾကေတာ့ဘူး ဆရာရယ္ဆုိလား။

(ႏွစ္)

ေနာက္ တကၠစီဆရာတစ္ ေယာက္ကေတာ့ သူကခံရတဲ့သူ ပါ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အခ်က္အခ်ာ က်တဲ့ ဆူးေလဘုရားလမ္းမႀကီး တစ္ေနရာကေန သူ႔တကၠစီကို လူတစ္ေယာက္က ငွားတာပါ။ စၿပီးငွားတဲ့အခ်ိန္က ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီဝန္းက်င္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူက ညေနအထိ ပုတ္ျပတ္သံုးေသာင္း ခြဲနဲ႔ငွားတာပါ။

သိပ္မဆိုးလွတဲ့ေဈးလို႔ဆိုရ မွာေပါ့။ ေန႔ဝက္ပဲက်ိဳးေနခဲ့ၿပီ ဥစၥာ။ ေန႔တစ္ဝက္ကို သံုးေသာင္း ခြဲေပးတာဟာ ကားဆရာအတြက္ သိပ္ကို တန္လြန္းတဲ့ႏႈန္းထားပဲ ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ သူကလည္း လက္ခံသေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဟိုေမာင္းလိုက္ သည္ေမာင္းလိုက္၊ ဟိုရပ္လိုက္ သည္ရပ္လိုက္ေပါ့။ တကယ္ မဟုတ္တဲ့လုပ္ငန္း အစီအစဥ္ေတြကို ေတာင္ေျပာလိုက္ေျမာက္ေျပာလိုက္ေပါ့။

ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ၆ နာရီနီးနီးေလာက္မွာေတာ့ ႏွစ္ ထပ္ေဆာက္ထားတဲ့ ဘီယာဆိုင္ ကေလးတစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ ကားကို ရပ္ခုိင္းၿပီး အေပၚထပ္မွာ ႏွစ္ဦး သား ဘီယာအတူေသာက္ပါတယ္။ စည္ဘီယာကို ႏွစ္ေယာက္ တည္းေသာက္တာ သံုးေသာင္းနီးနီးေလာက္က်တယ္ဆုိေတာ့ တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ ခရီးသြက္ေနခဲ့ၾက သလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းလို႔ရႏုိင္ပါတယ္။

  အဲသည့္ေနာက္မွာေတာ့ ကားငွားၿပီးစီးတဲ့သူ ေအာက္ထပ္ ကို အေပါ့သြားဖို႔ဆင္းပါတယ္။ စာဖတ္သူစဥ္းစားထားၿပီးျဖစ္မယ့္ အတုိင္းပါပဲ။ သူျပန္တက္မလာ ေတာ့ပါဘူး။ တကၠစီဆရာကေလးဟာ ကားခလည္းမရ စားေသာက္ထားတာေတြကို ရွင္းလိုက္ရတဲ့အျပင္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကေလးပါပါသြားခဲ့ပါေလရဲ႕။

(သုံး)

လူေတြဟာ ဘယ္သူ႔ဘယ္ သူမွမယံုရတဲ့အေနအထားကို ဆုိက္ေရာက္လုိ႔လာခဲ့ပါၿပီ။

ကားဆရာတစ္ေယာက္က သူ႔လက္ေတြ၊ ကိုယ္ေတြမွာ ထိုး ထားတဲ့ ေဆးမင္ေၾကာင္ (tattoo) ေတြကို သူျပန္ငံု႔ၾကည့္ၿပီး တခ်ိဳ႕ က ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လို တက္တူးထိုး ထားတဲ့ကားသမားေမာင္းတဲ့ အ ငွားယာဥ္ဆိုရင္မလိုက္ေတာ့ဘူး ဆရာလို႔ဆိုကာ မ်က္ရည္ဝဲ ေနခဲ့ပါေလရဲ႕။

အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ေယာက္က တကၠစီကားေနာက္ခန္းမွာထိုင္လိုက္လာခဲ့တုန္း  မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ ေအာ္သံစူးစူးကိုၾကားမိလိုက္လို႔ ဘာမ်ားျဖစ္ ပါလိမ့္မလဲလို႔ဆိုကာ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ကားဆရာက ျမင္ကြင္း ေတာ္ေတာ္က်ယ္တဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ အျပာကားၾကည့္ေနတယ္ဆိုလား။ ဖိုမကိစၥတစ္တစ္ခြခြေတြနဲ႔အတူ ထြက္လာတဲ့အသံကို ခရီးသည္ မိန္းကေလးက သေဘာေပါက္သြားတဲ့အခါ ရွင့္ကားကိုအခုရပ္ေပး၊ ကြၽန္မဆင္းမယ္ေတြဘာေတြျဖစ္ကုန္ပါေလေရာတဲ့။ ကားဆရာျပန္ေျပာပံုက ခင္ဗ်ားမၾကည့္ခ်င္ မ်က္စိမွိတ္ထားေပါ့ဆုိလား။ ခရီးသည္အရြယ္ေကာင္းကို အျပာ႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ေသြးတိုးစမ္းျမႇဴဆြယ္ၾကည့္ေနခဲ့တာကိုး။ ေနရာမလပ္ အႏၲရာယ္အဝဝနဲ႔ စိတ္မခ်ရတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးျဖစ္ေနရတာ ေၾကကြဲဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ။

(ေလး)

တစ္ရက္မွာ အရာရွိေပါက္စ သမီးငယ္ကေလးက မိသားစုဆီ ကို ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ Message လည္းပို႔ပါတယ္။ Viber လည္းပို႔ ပါတယ္။ သူတကၠစီနဲ႔ ျပန္လာေန ၿပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ သူစီးလာတဲ့ တကၠစီကားရဲ႕ နံပါတ္၊ သူစီးလာ တဲ့ တကၠစီကားရဲ႕ဓာတ္ပံု၊ စုံစံု လင္လင္ႀကီးကိုပဲ ပို႔ခ်ထည့္လိုက္ တာပါ။ သမီးက အခုေနာက္ပိုင္း တကၠစီစီးလာရင္ အခုလိုအၿမဲ လုပ္တယ္ဆရာရဲ႕ လံုၿခံဳတာေပါ့တဲ့။ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးမွာ ျဖစ္ေနတာ ေတြေပါ့။

တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ တကၠစီေနာက္ခန္းကေန ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီးစီးသြားတဲ့ တစ္ရက္မွာ အဲသည့္ဆရာက Lock ခ်ထားလိုက္ပါလားဆရာတဲ့။ ေဘးကေနကားတံခါးဆြဲဖြင့္ ဝင္လာၿပီး အႏၲရာယ္ဝင္မလာႏုိင္ေအာင္တဲ့။ သူ႔ၾကည့္ရတာ တကယ့္ကိုေၾကာက္ေနတဲ့ပံုႀကီးနဲ႔။ အဲဒါကြၽန္ေတာ္တုိ႔ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးမွာ ျဖစ္ေနတာေတြေပါ့။

ဘယ္သူကမွ ယံုၾကည္ ေလာက္ေအာင္ မလုပ္တဲ့အခါ လူေတြဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဘယ္အရာကိုမွ မယံုစားႏုိင္ၾကေတာ့ဘူးဆုိတာျဖစ္လာခဲ့ၾကရတာပါ။

 ညဥ့္သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္သြား လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ စင္ ကာပူလို၊ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္မွ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္ရဲ႕ပစၥည္းကို မခိုးမဝွက္ မလုမယက္ဘူးဆိုတဲ့ ဂ်ပန္လို ႏိုင္ငံက ႏုိင္ငံသားေတြကို အံ့ဩ လိုက္တာ။ မိုးပ်ံတုိက္ႀကီးေတြ ေဆာက္တာထက္ ႏုိင္ငံသားေတြ ရဲ႕ မိုးပ်ံစိတ္ႀကီးေတြ ေဆာက္ထား ပံုကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အတုယူဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။။

7daydaily