၀န္ႀကီးတစ္ခါေျပာင္း..ပညာေရးစနစ္တစ္ခါျပင္တဲ့..ျပင္ညာေရးလို႔ အရပ္ထဲမွာ အေသာေဖာက္ၾကတဲ့ အေျခခံပညာေရးစနစ္ကို ထံုးစံအတိုင္း ေခတ္နဲ႔အညီ ေျပာင္းဖို႔ ျပင္ၾကရျပန္ပါၿပီ။
ေကာင္းမယ္ထင္လို႔ လုပ္ၾကည့္ၾကေပမယ့္…မိဘေတြ ေက်ာင္းသားေတြဘက္က ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးတဲ့ အခါမ်ိဳးမရွိခဲ့တဲ့ စမ္းသပ္ခံပညာေရးစနစ္ျဖစ္ခဲ့တာ ျငင္းလို႔မရတဲ႔အခ်က္တစ္ရပ္ပါ။
(၄)တန္းေရာက္မွ ေအဘီစီဒီ စသင္ရတဲ့ေခတ္မ်ိဳးလည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငါးျပားနဲ႔ ဆယ္ျပားေပါင္းရင္ ဘယ္ေလာက္ရလဲ-ဆိုတဲ့ သခ်ၤာသင္ခန္းစာကို ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဖတ္စာအုပ္ထဲမွာျပထားတဲ့ မႈန္၀ါး၀ါး ငါးျပားေစ့ ဆယ္ျပားေစ့ပံုေလးေတြၾကည့္ၿပီး မအူမလည္ျဖစ္ရတာ ႀကံဳဖူးမွာပါ။ အဘိုးအဘြားေတြရဲ႔ အံဆြဲေတြဆီက ငါးျပားေစ့ ဆယ္ျပားေစ့အေဟာင္းေလးေတြ ရွာၾကရတာ၊ ပိုက္ဆံလည္းရွိ.. သားသမီးလည္း ဂရုစိုက္ႏိုင္တဲ့မိဘမ်ားၾကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေျပးၿပီး ငါးျပားေစ့ ဆယ္ျပားေစ့အေဟာင္းေလးေတြ ေစ်းႀကီးေပး ရွာ၀ယ္ၾကၿပီး လက္ေတြ႔ရွင္းျပၾကရတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။
မိဘမ်ားမွာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ကုန္က်ရတဲ့စရိတ္က မနည္းပါဘူး။ ကိုယ့္တတ္ႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းထားတာရွိသလို၊ မရွိ ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္မည္ေအာင္ တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ကုန္းရုန္းၿပီးထားေနရတဲ့ မိဘေတြကလည္း မနည္းလွပါဘူး။
ကေလးေတြမွာလည္း… ဘာသာရပ္ေတြက မ်ားမ်ားလာတဲ့အျပင္ ေက်ာင္းနဲ႔က်ဳရွင္… ဂိုက္နဲ႔အပိုသင္ရတာေတြကလည္း ပင္ပန္းလွပါတယ္။ က်ဳရွင္ေတြ ဂိုက္ေတြနဲ႔အပိုသင္တာေတြဟာ မလိုလားအပ္တဲ့ အပိုအလုပ္ေတြပါ၊ မတက္လည္းရတာပဲ၊ ကေလးတိုင္းလည္း တက္ေနတာမွမဟုတ္ဘဲလို႔ ဆိုခ်င္ရင္ေတာ့ … ၿမိဳ႔ျပကေလးမ်ားရဲ႔ယေန႔ အေျခခံပညာေရးသင္ယူေနမႈကို အရင္ဆံုး လက္ေတြ႔ ကြင္းဆင္းေလ့လာၾကည့္လိုက္ပါ။ ရလာတဲ့ေတြ႔ရွိမႈကိုအေျခခံၿပီးမွ ဆက္ေဆြးေႏြးတာက ပိုေလ်ာ္ကန္မွာမို႔လို႔ပါ။
အခုကို ပဥၥမတန္းမွာစာသင္ေနတဲ့သမီးမွာ ဖတ္စာအုပ္က (၈)အုပ္၊ ေရးမွတ္ရတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္း (ဗလာ)စာအုပ္က (၁၇)အုပ္၊ ဘ၀တြက္တာ၊ စာရိတၱ၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ သက္ေမြးဆိုတဲ့ အပိုဘာသာ(၄)မ်ိဳး အတြက္ကလည္း ဗလာစာအုပ္(၄)အုပ္ – စုစုေပါင္း စာအုပ္ခ်ည္း (၂၉)အုပ္ကို ေန႔တိုင္းသယ္ရပါတယ္။
ေက်ာပိုးအိပ္နဲ႔သယ္ရင္းက မႏိုင္ခ်င္လာေတာ့ ပလတ္စတစ္ျခင္းေတာင္း တစ္လံုးနဲ႔ ခြဲသယ္ရေတာ့တာေပါ့ (အိမ္ေဖာ္အမ်ားစုကလည္း ကေလးသာသာေလးေတြ ျဖစ္တတ္တာမို႔.. က်င့္၀တ္ေတြအရ… အိမ္ေဖာ္ကလည္းထားလို႔မျဖစ္.. မိဘကလည္း ကိုယ္ခြဲမရွိေတာ့.. ခမ်ာရႏိုင္သလို လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ)
အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ မသင့္မတင့္ျဖစ္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔သမိုင္းခ်ီၿပီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္စာအုပ္တစ္အုပ္လုပ္လိုက္ၿပီး သမိုင္းဘာသာမွာ ထပ္တိုးသင္ပါတယ္။ တရုတ္.. အိႏၵိယ အစရွိတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ မသင့္မတင့္မျဖစ္ရပါေစနဲ႔လို႔လည္း ဆုေတာင္းရပါတယ္။ ႏို႔မို႔ ကေလးေတြ ထပ္က်က္ေနရအံုးမွာစိုးလို႔ပါ။
သမီး စတုတၳတန္းမွာစာသင္တုန္းကလည္း မေအေရာ သမီးေရာ.. တျခားမိဘေတြ ကေလးေတြပါ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့.. ဂ်က္ကာ..ဂ်က္ကာ ဆိုၿပီး… ဂ်က္ကာမွာ ဘာေမးမွာ… ဂ်က္ကာကို ပိုင္ၿပီလားေတြေပါ့။ စာေရးသူတို႔ ငယ္ငယ္ကၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ (ဂ်က္ကာ)ဆိုတာက အဓိပၸာယ္တစ္မ်ိဳးေပါက္တဲ့ ဘန္းစကားေလ၊ ဒါနဲ႔ေသခ်ာေအာင္ေမးစမ္းၾကည့္ေတာ့မွ သင္ရိုးအျပင္ အပိုထပ္သင္ရတဲ့ ဂ်ပန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးေအဂ်င္စီ (ဂ်ိဳက္ကာ- JICA)နဲ႔ ပူးေပါင္္းေဆာင္ရြက္တဲ့ သင္ခန္းစာအသစ္တဲ့၊ ေက်ာင္းတိုင္းမသင္ေသးပဲ အခုေရွ႔ေျပးစမ္းသပ္သင္တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာပဲ သင္ရေသးတာတဲ့။
က်ိဳးေၾကာင္းေတြးေခၚဆက္စပ္သင္ယူမႈမပါဘဲ.. ဒီကေန..ဒီအထိက်က္.. ဒီေမးခြန္းေမးရင္ ဒီလိုေျဖဆိုတဲ့ သင္ၾကားမႈကေန သင္တာ အလြတ္က်က္ၿပီး..ရတာအလြတ္ေရးရတဲ့ ပညာေရးပံုစံခြက္ထဲမွာ တစ္ဘာသာ တိုးက်က္ရလို႔ ကေလးေတြ စိတ္ပင္ပန္းရတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ကေလးေတြအကုန္လံုးဟာ ပိ႗ကသံုးပံု အာဂံုေအာင္လို႔ ႏႈတ္ငံုေဆာင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားလို႔ေတာ့မရပါဘူး။
တစ္ေလာကလည္း စိုက္ပ်ိဳးေရး၀န္ႀကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ စိုက္ပ်ိဳးေရးႏိုင္ငံျဖစ္တာမို႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးဟာ အေရးႀကီးေၾကာင္း၊ အေျခခံပညာသင္ရိုးမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးဘာသာရပ္ကို အတန္းလိုက္ ထည့္သြင္း သင္ၾကားႏိုင္ဖို႔ ျပ႒ာန္းႏိုင္ေရးေဆာင္ရြက္သြားမယ္လို႔ ေျပာတာၾကားလိုက္ရပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔႔ကေလးေတြဟာ သင္ေပးေနသမွ် ေခါင္းထဲအကုန္ ထည့္ႏိုင္မယ့္ ၪာဏ္ႀကီးရွင္ေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး။
ကုန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးငါးႏွစ္ေလာက္တုန္းက ကေလးေတြ ကိုယ့္ေက်ာင္းမွာကိုယ္ အပိုေၾကးေပးၿပီး အခ်ိန္ပိုတက္ခဲ့ၾကရတာေတြ ရွိခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိၾကအံုးမွာပါ။ အခုထိလည္း အခ်ိဳ႔ေသာေက်ာင္းေတြမွာ အခ်ိန္ပိုတက္ရတဲ့စနစ္ က်င့္သံုးေနဆဲလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သင္ရိုးပါ သင္ခန္းစာနဲ႔ သတ္မွတ္ စာသင္ခ်ိန္နဲ႔ မလံုေလာက္တာေၾကာင့္ စာသင္ခ်ိန္အျပင္ အပိုထပ္ေဆာင္း သင္ေနၾကရတာလားဆိုတာ သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုလူႀကီးအရြယ္ေတြေတာင္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ကိုယ့္လုပ္ငန္းဆိုင္ရာ ပညာရပ္မြမ္းမံသင္တန္းေတြ၊ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲေတြလုပ္လို႔ တက္ေရာက္ၾကရင္ အခ်ိန္နဲ႔ သင္ရိုးဘာသာရပ္ကို ကိုက္ညီေအာင္ စီမံျပင္ဆင္ထားၾကတာ သတိျပဳမိပါတယ္။
” ခု (၄)နာရီၾကာ ေဆြးေႏြးပို႔ခ်ၿပီးၿပီ၊ မင္းတို႔ေခါင္းထဲမွာ ဒီထက္ပိုထည့္ဖို႔ မရလြယ္ေတာ့ဘူး ” လို႔ ဥေရာပက ဘာသာရပ္ကၽြမ္းက်င္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ ေအာက္စဖို႔ဒ္က ဆရာမတစ္ဦးကေတာ့ သူတို႔သင္တန္းေတြမွာ ဖြင့္ေျပာဖူးပါတယ္။
(၁၁)တန္းေတြ (၁၂)တန္းေတြဆိုတဲ့ အေရအတြက္ေတြထက္ စာသင္ႏွစ္တစ္ႏွစ္စာ သင္ခန္းစာေတြရဲ႔ အရည္အေသြးနဲ႔ အသံုးခ်ႏိုင္မႈနယ္ပယ္ကို ပိုဦးစားေပးႏိုင္ရင္ေတာ့ ဒီမွာဆယ္တန္းေအာင္ထားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ကို စတက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။
(၁၁)တန္းေတြ (၁၂)တန္းေတြဆိုတဲ့ အေရအတြက္ေတြေၾကာင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို မယွဥ္ႏိုင္တာလား၊ သင္ၾကားမႈအရည္အေသြး၊ သင္ခန္းစာ၏အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈႏွင့္ သင္ယူသူ၏လက္ခံႏိုင္မႈပမာဏ၊ ပ့ံပိုးေပးႏိုင္မႈပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းေတြ လိုက္မမီႏိုင္လို႔ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို မယွဥ္ႏိုင္တာလားဆိုတာကလည္း သံုးသပ္သင့္ပါတယ္။
ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္တစ္ရပ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေဖာ္ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ.. ပညာရွင္ေတြရဲ႔အျမင္ေတြကိုသာ အားျပဳျခင္းထက္ လက္ရွိစာသင္ေနတဲ့ဆရာ/ဆရာမေတြ၊ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႔အျမင္ေတြကိုပါထည့္သြင္း စဥ္းစားႏိုင္ရင္ေတာ့ ပကတိလက္ေတြ႔အေျခအေနေတြနဲ႔ ပိုဆက္စပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လ႔ိုျမင္မိပါတယ္။
၀န္ႀကီးေတြ ၀န္ကေလးေတြကို ပရိုဂ်က္တာမွာဆလိုက္ထိုးၿပီးတင္ျပရတဲ့ တင္ျပမႈ (ပရဆန္ေတးရွင္း)ေတြမွာ – ညႊန္ၾကားမႈကိုနာခံအပ္ပါတယ္ – ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆံုးဆလိုက္ (စာမ်က္ႏွာ)အေရာက္မွာ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ ေရွ႔မွာ အသာယွက္လို႔ လမ္းညႊန္မွာၾကားမႈကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး နာယူေဆာင္ရြက္ရတဲ့ပညာရွင္ေတြရဲ႔အယူအဆ အျမင္ေတြအျပင္ လက္ေတြ႔ ပညာေရးနယ္ပယ္ကို ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ ဆရာ/ဆရာမေတြ၊ မိဘေတြ၊ ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႔အျမင္ေတြကလည္း စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းမွာပါ။
ပညာသင္ၾကားေရးစနစ္တစ္ရပ္ကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေဖာ္ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ.. မိဘေတြ ေက်ာင္းသူ/ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ အခက္အခဲမရွိေစဖို႔ကေတာ့ မျဖစ္မေနထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။
(ေမာင္တင္)
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။