လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိသည္
|| ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ ||
( ၁ )
ဧၿပီေရာက္ပါေတာ့မည္။ ပူျပင္းသည့္ ေႏြရာသီမွာ မီးေတြက ဟုိေလာင္ဒီေလာင္ႏွင့္။ ျပည္သူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေနသည့္ ဒီမုိကေရစီစစ္စစ္ အစုိးရသစ္ ဖြဲ႕ေတာ့မည္။ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ တည္ေဆာက္ရာတြင္ လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိသည္။ ဒီေတာ့ သင္လည္း ေနာက္ခ်န္ေနလုိ႔ မရဘူး။ မၾကာေသးမီက ကာတြန္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရသည္။ တစ္ကြက္ကာတြန္းပါ။ အင္မတန္ သေဘာက်စရာ ေကာင္းပါသည္။ တစ္ေယာက္က ေမးလုိက္သည္.. “ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံႀကီး ဒီေလာက္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနတာ ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိတာလဲ” တဲ့။
ေျဖသည့္လူက “လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိတယ္” ဟု ေျဖသည္။ ၿပီးေတာ့ “မင္းမွာလည္း တာ၀န္ရွိတယ္” ဟု ဆက္ေျပာပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမးသူေရာေျဖသူေရာ အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ခဲ့သည့္ လူႀကီးမ်ားတြင္ တာ၀န္ပုိရွိသည္။
( ၂ )
“တို႔တစ္ေတြက အာဏာနဲ႔ ခုိင္းမွလုပ္တဲ့ လူမ်ဳိး” ဟု ငယ္ငယ္က လူႀကီးေတြက ေျပာၾကသည္။ အဂၤလိပ္အစုိးရက လြတ္လပ္ေရး ေပးလုိက္ေတာ့ သူတလူ ငါတစ္မင္းႏွင့္ ကြဲလုိက္ၾက ၿပဲလုိက္ၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆုိရွယ္လစ္တဲ့၊ တုိင္းရင္းသား သူပုန္ စသျဖင့္ ေရာင္စံုသူပုန္မ်ားပင္ ေပၚလာသည္။ ဖဆပလလည္း ကြဲသည္။ ကြန္ျမဴနစ္လည္း ကြဲသည္။ တုိင္းရင္းသားမ်ားလည္း ကြဲသည္။ ပါတီမ်ားစြာ ကြဲၿပဲၾကသည္။
၁၀ ႏွစ္အၾကာ အိမ္ေစာင့္အစုိးရ တက္လာေတာ့ လူေတြ ႀကဳိဆုိသည္။ ေကာင္းလုိက္တာ။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးထြန္းစိန္သည္ ျမဴနီစပယ္လူႀကီး လုပ္သည္။ ကုိယ္တုိင္ အမိႈက္လွည္းသည္။ “ကုိယ္တုိင္ သန္႔ရွင္းရမည္၊ အိမ္တုိင္း သန္႔ရွင္းမွ ၿမဳိ႕တြင္း သန္႔ရွင္းမည္” ဆုိေသာ သီခ်င္းေတြဖြင့္သည္။ တစ္ၿမဳိ႕လံုး သန္႔ေသာေခတ္ကုိ လူေတြလုိခ်င္ၾကသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အာဏာရွင္အစုိးရ တက္လာသည္။ ျမန္မာအမ်ားစုက ဘုမသိဘမသိ လက္ခံႀကဳိဆုိသည္။
ျမန္မာေတြ စည္းကမ္းေဖာက္လုိ႔ ထီးနန္းေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။ စစ္တပ္သည္ စည္းႏွင့္ကမ္းႏွင့္။ ျပည္သူပုိင္ သိမ္းသည္၊ အစုိးရက စီးပြားေရး လုပ္သည္။ ၾကြက္မႏုိင္ က်ီမီး႐ိႈ႕သည္။ ေငြေတြကုိ သိမ္းသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္သိမ္းသည္။ စူဇကာ စစ္ဆင္ေရးဆုိေသာ ခ်မ္းသာေသာသူမ်ားကုိ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်သည္။
ႏုိင္ငံသည္လည္း အဆင္းရဲဆံုးေသာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္မွ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးကာ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းကုိ ခ်ီတက္မည္ဟု လႊတ္ေတာ္အစုိးရ၊ တရား႐ံုးဟူ၍ မ႑ိဳင္ႀကီး သံုးရပ္ျဖင့္ ရပ္တည္ရန္ ႀကဳိးစားလ်က္ရွိသည္။ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္သည့္ မီဒီယာကလည္း ကုစားဖုိ႔ ႀကဳိးစားသည္။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံသည္ ထုိဆင္းရဲတြင္းထဲက ယေန႔တုိင္ မတက္ႏုိင္ေသးပါ။
( ၃ )
ေစာဦးကေျပာခဲ့သလုိ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ ျဖစ္လာဖုိ႔ ဆုိလွ်င္ေတာ့ လူတုိင္းတြင္ တာ၀န္ရွိသည္။
လူတုိင္း အိမ္ေရွ႕ထြက္ အမိႈက္ပစ္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္မက အိမ္ေနာက္မွာလည္း အမိႈက္ေတြပစ္သည္။ ဒီလုိ ပစ္ၾကရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနသည့္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီး ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ အမိႈက္ေတြမ်ားသည့္ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး ျဖစ္လာသည္။
လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိပဲ ေျပာခ်င္ပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ေရေတြႀကီးသည္။ ရန္ကုန္မွာေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္ကုိပဲ သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က စီမံကိန္းျဖင့္ ၀င္လာသည္။ သူတုိ႔ စီမံကိန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ၾကည့္မိသည္။ ပလက္ေဖာင္းေတြကုိ ျပန္ဖ်က္ကာ ေရေျမာင္းေတြေဖာ္သည္။ က်ယ္က်ယ္တူးသည္။ ရွင္းေအာင္လုပ္သည္။ မၾကာေသးမီက ျပဳျပင္ထားေသာ ပလက္ေဖာင္းကုိလည္း ဖ်က္၍ျပင္သည္။
ေကာင္းဖုိ႔ လုပ္တာပဲျပင္ပါ ျပင္ပါေစေပါ့။
မုိးေလးတစ္ၿပဳိက္ႏွစ္ၿပဳိက္
ရြာတုိင္း ေရလွ်ံသြားေလေတာ့သည္။
သူတုိ႔ ပလက္ေဖာင္းဖ်က္ ေရေျမာင္းေတြျပင္တာ ယေန႔အထိ မၿပီးေသးပါ။ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေလာက္ေအာင္ ႀကဳိးစားေျမာင္းေဖာ္ၾကသည္။
လာမည့္ႏွစ္ ၾကည့္ရပါမည္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ေနၾကတာလဲ။
( ၄ )
ျမန္မာတုိ႔သည္ ေရာင့္ရဲတတ္သည့္ လူမ်ဳိးပါ။ ေလာကဓံကုိလည္း လက္ခံပါသည္။ ေလာကဓံတရား ရွစ္ပါးတြင္ အဆုိးေလာကဓံေလးပါး ႏွင့္ အေကာင္းေလာကဓံ ေလးပါးရွိသည္။ အေကာင္းကုိ လူအမ်ား ခံႏုိင္ေသာ္လည္း အဆုိးကုိမခံႏုိင္ၾကပါ။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာတုိ႔ကေတာ့ အဆုိးလာလည္း လက္ခံပါသည္။
ဥပမာ မေန႔က ခ်မ္းသာေပမယ့္ ဒီေန႔ ဆင္းရဲသြားေသာ ေလာကဓံမ်ဳိးကုိလည္း ရင္စည္းကာ သည္းခံသည္။ မမႈၾကပါ။ ဘယ္သူ႕ကုိမွလည္း အျပစ္မတင္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္လံုးေတာ့ ဒုကၡေတြႏွင့္ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကပါဘူး။
ဒီဘ၀ကေန ဘယ္လုိ႐ုန္းထြက္ၾကမလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိ႔သည္ ေရွ႕ဆက္၍ ဒီအတုိင္းေန၍မရေတာ့ပါ။ ပါရာဒုိင္းအသစ္ကုိ နဖူးေတြ႕႕ ဒူးေတြ႕ လက္ခံရန္လုိသည္။
ပါရာဒုိင္းအသစ္ဟာ ဘာလဲ။ ပါရာဒုိင္း အေဟာင္းဟာ ဘာလဲ။
သာမန္အားျဖင့္ ပါရာဒုိင္းသည္ စည္းမ်ဥ္းေဘာင္တစ္ခုအတြင္းတ
( ၄ )
သမုိင္းကုိၾကည့္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မူရင္းအစ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္မွာ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္စနစ္ျဖစ္သည္။ ဘုရင္စနစ္အၿပီး နွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ ကုိလုိနီစနစ္က အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္။
ေနာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရစဥ္ ခဏေလး ( ၁၄ ႏွစ္မွ်) ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ ခရီးကုိ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါသည္။ ထုိ ၁၄ ႏွစ္တြင္ အေတာ္အသင့္ ကမၻာက လက္ခံခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္သူေတြက ေရာင္စံုသူပုန္ေတြအၾကား ဒုကၡေတြ ပြားရပါသည္။
ေနာက္ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္တြင္သာ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။
ဒီေနာက္ဆံုးႏွစ္ ၅၀ သည္ ျမန္မာတုိ႔ကုိ အဆံုးစြန္ေသာ ဒုကၡတြင္းထဲကုိ ေရာက္ေစသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာ - တစ္ဖက္က ကမၻာတြင္ တကၠႏုိလုိဂ်ီအစြမ္းကုန္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္လာသည္။
က်န္တစ္ဖက္က တစ္ျပည္လံုးတြင္ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စား ပ်က္စီးလာသည္။
တကၠႏိုလုိဂ်ီ တုိးတက္လာေသာေၾကာင့္ မုိဘုိင္းဖုန္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ တုိ႔ကအစ ေမာ္ေတာ္ကားအထိ မက္ေမာစရာ ပစၥည္းေတြကုိ ေစ်းကြက္တြင္ ေတြ႕လာရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိပစၥည္းမ်ားကုိ ၀ယ္ႏုိင္သံုးႏုိင္ တီထြင္ႏုိင္ဖုိ႔ မိမိတုိ႔တြင္ အင္အားမရွိပါ။
ထုိအခါ အိမ္တုိင္ခၽြတ္ေရာင္းၾကသည္။
ကၽြန္းသစ္မ်ား၊ တရား၀င္နည္းျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္မွ ေသာ္လည္းေကာင္း ပါသြားသည္။ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း လုပ္သည္ ( ျပည္သူ ကန္႔ကြက္ေသာေၾကာင့္ ရပ္ဆုိင္းထားသည္ )
ေၾကးနီစီမံကိန္း၊ နီကယ္ခ႐ုိမီယံမုိင္းမ်ား၊ ေက်ာက္မီးေသြး စက္႐ံုမ်ားကုိ လက္ခံလာၾကသည္။ ၅ သန္း မွ ၁၀ သန္းအထိရွိေသာ ျမန္မာမ်ား ျပည္ပတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ညစ္ေပေသာ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ၾကရသည္။ ဘြဲ႕ရ အမ်ဳိးသမီးမ်ားပင္ ႏုိင္ငံတကာတြင္ အိမ္ေဖာ္ျဖစ္လာသည္။ ဒါကုိ အားလံုးသိၾကသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဒါေတြသည္ သမုိင္းျဖစ္လာေပမည္။
ဒီသမုိင္းကုိ ေဖာ္ျပရသည္မွာ မည္သူ႕ကုိမွ် အျပစ္တင္ခ်င္၍ မဟုတ္ပါ။
( ၅ )
ေနရာတကာတြင္ ေငြက စကားေျပာလာသည္။ သိကၡာကုိ ထည့္၍ မစဥ္းစားေတာ့ပါ။
အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာသည္။ ထုိအတြက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိလာေလေတာ့သည္။
လူတုိ႔သည္ လူမႈေရးသတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွသာလွ်င္ တုိးတက္မည္။
ပူးေပါင္းရန္အတြက္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေလးစားဖုိ႔လုိသည္။ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈလုိသည္။
ႏွစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္တြင္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ားျဖင့္ ေနထုိင္ၾကရေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ မယံုၾကည္ၾကေတာ့ပါ။
ဒုတိယအခ်က္ကုိ ၾကည့္လုိပါသည္။
အာဏာရွိသူမ်ားႏွင့္ ခ်မ္းသာသူမ်ား ပူးေပါင္းလွ်င္ အလုပ္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ဒီစကား မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိပူးေပါင္းမႈသည္ ဆင္းရဲသူမ်ားကုိ ဖိႏွိပ္ရန္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ၊ ဆင္းရဲသူမ်ားကုိ ဆင္းရဲတြင္းမွ ဆြဲတင္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။
သင္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္ပါသည္။
ျမန္မာလူမ်ဳိး အထက္ကုိေရာက္ရန္ လူႀကီးမ်ားအားလံုး သိကၡာရွိသူမ်ား ျဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားရပါမည္။
ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနျခင္းမွာ သိကၡာမရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။
ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ႐ုိးရွင္းစြာ ေနထုိင္ခဲ့သည္။ သူ႕ကၽြန္ဘ၀ကေန ကုိလုိနီသခင္ႀကီးမ်ား ေလးစားေအာင္ ေနျပႏုိင္ေသာ သခင္ေအာင္ဆန္း ျဖစ္လာသည္။ အဲဒီေနာက္ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ေလးစားေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျဖစ္လာသည္။
ယခု ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္ပါေတာ့မည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူႀကီးမ်ားေရာ
အေဟာင္းကေတာ့ အစိတ္သားသံုးဆယ္သား ေက်ာ္ပါေသးသည္။
ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကပါ။ ႀကဳိးစားၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိ ကယ္တင္ၾကပါဟု ပန္ၾကားလုိပါသည္။
ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
Credit-The Ladies News
|| ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ ||
( ၁ )
ဧၿပီေရာက္ပါေတာ့မည္။ ပူျပင္းသည့္ ေႏြရာသီမွာ မီးေတြက ဟုိေလာင္ဒီေလာင္ႏွင့္။ ျပည္သူေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေနသည့္ ဒီမုိကေရစီစစ္စစ္ အစုိးရသစ္ ဖြဲ႕ေတာ့မည္။ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ တည္ေဆာက္ရာတြင္ လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိသည္။ ဒီေတာ့ သင္လည္း ေနာက္ခ်န္ေနလုိ႔ မရဘူး။ မၾကာေသးမီက ကာတြန္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္ရသည္။ တစ္ကြက္ကာတြန္းပါ။ အင္မတန္ သေဘာက်စရာ ေကာင္းပါသည္။ တစ္ေယာက္က ေမးလုိက္သည္.. “ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံႀကီး ဒီေလာက္ ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနတာ ဘယ္သူ႕မွာ တာ၀န္ရွိတာလဲ” တဲ့။
ေျဖသည့္လူက “လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိတယ္” ဟု ေျဖသည္။ ၿပီးေတာ့ “မင္းမွာလည္း တာ၀န္ရွိတယ္” ဟု ဆက္ေျပာပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမးသူေရာေျဖသူေရာ အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ခဲ့သည့္ လူႀကီးမ်ားတြင္ တာ၀န္ပုိရွိသည္။
( ၂ )
“တို႔တစ္ေတြက အာဏာနဲ႔ ခုိင္းမွလုပ္တဲ့ လူမ်ဳိး” ဟု ငယ္ငယ္က လူႀကီးေတြက ေျပာၾကသည္။ အဂၤလိပ္အစုိးရက လြတ္လပ္ေရး ေပးလုိက္ေတာ့ သူတလူ ငါတစ္မင္းႏွင့္ ကြဲလုိက္ၾက ၿပဲလုိက္ၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆုိရွယ္လစ္တဲ့၊ တုိင္းရင္းသား သူပုန္ စသျဖင့္ ေရာင္စံုသူပုန္မ်ားပင္ ေပၚလာသည္။ ဖဆပလလည္း ကြဲသည္။ ကြန္ျမဴနစ္လည္း ကြဲသည္။ တုိင္းရင္းသားမ်ားလည္း ကြဲသည္။ ပါတီမ်ားစြာ ကြဲၿပဲၾကသည္။
၁၀ ႏွစ္အၾကာ အိမ္ေစာင့္အစုိးရ တက္လာေတာ့ လူေတြ ႀကဳိဆုိသည္။ ေကာင္းလုိက္တာ။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးထြန္းစိန္သည္ ျမဴနီစပယ္လူႀကီး လုပ္သည္။ ကုိယ္တုိင္ အမိႈက္လွည္းသည္။ “ကုိယ္တုိင္ သန္႔ရွင္းရမည္၊ အိမ္တုိင္း သန္႔ရွင္းမွ ၿမဳိ႕တြင္း သန္႔ရွင္းမည္” ဆုိေသာ သီခ်င္းေတြဖြင့္သည္။ တစ္ၿမဳိ႕လံုး သန္႔ေသာေခတ္ကုိ လူေတြလုိခ်င္ၾကသည္။ သုိ႔ႏွင့္ အာဏာရွင္အစုိးရ တက္လာသည္။ ျမန္မာအမ်ားစုက ဘုမသိဘမသိ လက္ခံႀကဳိဆုိသည္။
ျမန္မာေတြ စည္းကမ္းေဖာက္လုိ႔ ထီးနန္းေပ်ာက္ခဲ့ၿပီ။ စစ္တပ္သည္ စည္းႏွင့္ကမ္းႏွင့္။ ျပည္သူပုိင္ သိမ္းသည္၊ အစုိးရက စီးပြားေရး လုပ္သည္။ ၾကြက္မႏုိင္ က်ီမီး႐ိႈ႕သည္။ ေငြေတြကုိ သိမ္းသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္သိမ္းသည္။ စူဇကာ စစ္ဆင္ေရးဆုိေသာ ခ်မ္းသာေသာသူမ်ားကုိ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်သည္။
ႏုိင္ငံသည္လည္း အဆင္းရဲဆံုးေသာ ႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္တြင္မွ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေပးကာ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းကုိ ခ်ီတက္မည္ဟု လႊတ္ေတာ္အစုိးရ၊ တရား႐ံုးဟူ၍ မ႑ိဳင္ႀကီး သံုးရပ္ျဖင့္ ရပ္တည္ရန္ ႀကဳိးစားလ်က္ရွိသည္။ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္သည့္ မီဒီယာကလည္း ကုစားဖုိ႔ ႀကဳိးစားသည္။
သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံသည္ ထုိဆင္းရဲတြင္းထဲက ယေန႔တုိင္ မတက္ႏုိင္ေသးပါ။
( ၃ )
ေစာဦးကေျပာခဲ့သလုိ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ ျဖစ္လာဖုိ႔ ဆုိလွ်င္ေတာ့ လူတုိင္းတြင္ တာ၀န္ရွိသည္။
လူတုိင္း အိမ္ေရွ႕ထြက္ အမိႈက္ပစ္ေနသည္။ အိမ္ေရွ႕တြင္မက အိမ္ေနာက္မွာလည္း အမိႈက္ေတြပစ္သည္။ ဒီလုိ ပစ္ၾကရင္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနသည့္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီး ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ အမိႈက္ေတြမ်ားသည့္ ၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး ျဖစ္လာသည္။
လတ္တေလာ အျဖစ္အပ်က္ေလးကုိပဲ ေျပာခ်င္ပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္က ေရေတြႀကီးသည္။ ရန္ကုန္မွာေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္ကုိပဲ သတိထားမိသည္။ ဂ်ပန္က စီမံကိန္းျဖင့္ ၀င္လာသည္။ သူတုိ႔ စီမံကိန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခရီးသြားဟန္လႊဲ ၾကည့္မိသည္။ ပလက္ေဖာင္းေတြကုိ ျပန္ဖ်က္ကာ ေရေျမာင္းေတြေဖာ္သည္။ က်ယ္က်ယ္တူးသည္။ ရွင္းေအာင္လုပ္သည္။ မၾကာေသးမီက ျပဳျပင္ထားေသာ ပလက္ေဖာင္းကုိလည္း ဖ်က္၍ျပင္သည္။
ေကာင္းဖုိ႔ လုပ္တာပဲျပင္ပါ ျပင္ပါေစေပါ့။
မုိးေလးတစ္ၿပဳိက္ႏွစ္ၿပဳိက္
ရြာတုိင္း ေရလွ်ံသြားေလေတာ့သည္။
သူတုိ႔ ပလက္ေဖာင္းဖ်က္ ေရေျမာင္းေတြျပင္တာ ယေန႔အထိ မၿပီးေသးပါ။ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ေလာက္ေအာင္ ႀကဳိးစားေျမာင္းေဖာ္ၾကသည္။
လာမည့္ႏွစ္ ၾကည့္ရပါမည္။
ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ေနၾကတာလဲ။
( ၄ )
ျမန္မာတုိ႔သည္ ေရာင့္ရဲတတ္သည့္ လူမ်ဳိးပါ။ ေလာကဓံကုိလည္း လက္ခံပါသည္။ ေလာကဓံတရား ရွစ္ပါးတြင္ အဆုိးေလာကဓံေလးပါး ႏွင့္ အေကာင္းေလာကဓံ ေလးပါးရွိသည္။ အေကာင္းကုိ လူအမ်ား ခံႏုိင္ေသာ္လည္း အဆုိးကုိမခံႏုိင္ၾကပါ။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာတုိ႔ကေတာ့ အဆုိးလာလည္း လက္ခံပါသည္။
ဥပမာ မေန႔က ခ်မ္းသာေပမယ့္ ဒီေန႔ ဆင္းရဲသြားေသာ ေလာကဓံမ်ဳိးကုိလည္း ရင္စည္းကာ သည္းခံသည္။ မမႈၾကပါ။ ဘယ္သူ႕ကုိမွလည္း အျပစ္မတင္ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္လံုးေတာ့ ဒုကၡေတြႏွင့္ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္ၾကပါဘူး။
ဒီဘ၀ကေန ဘယ္လုိ႐ုန္းထြက္ၾကမလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတုိ႔သည္ ေရွ႕ဆက္၍ ဒီအတုိင္းေန၍မရေတာ့ပါ။ ပါရာဒုိင္းအသစ္ကုိ နဖူးေတြ႕႕ ဒူးေတြ႕ လက္ခံရန္လုိသည္။
ပါရာဒုိင္းအသစ္ဟာ ဘာလဲ။ ပါရာဒုိင္း အေဟာင္းဟာ ဘာလဲ။
သာမန္အားျဖင့္ ပါရာဒုိင္းသည္ စည္းမ်ဥ္းေဘာင္တစ္ခုအတြင္းတ
( ၄ )
သမုိင္းကုိၾကည့္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မူရင္းအစ အုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္မွာ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္စနစ္ျဖစ္သည္။ ဘုရင္စနစ္အၿပီး နွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ ကုိလုိနီစနစ္က အုပ္ခ်ဳပ္သြားသည္။
ေနာက္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရးရစဥ္ ခဏေလး ( ၁၄ ႏွစ္မွ်) ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ ခရီးကုိ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါသည္။ ထုိ ၁၄ ႏွစ္တြင္ အေတာ္အသင့္ ကမၻာက လက္ခံခဲ့ေသာ္လည္း ျပည္သူေတြက ေရာင္စံုသူပုန္ေတြအၾကား ဒုကၡေတြ ပြားရပါသည္။
ေနာက္ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္တြင္သာ က်င္လည္ခဲ့ရသည္။
ဒီေနာက္ဆံုးႏွစ္ ၅၀ သည္ ျမန္မာတုိ႔ကုိ အဆံုးစြန္ေသာ ဒုကၡတြင္းထဲကုိ ေရာက္ေစသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာ - တစ္ဖက္က ကမၻာတြင္ တကၠႏုိလုိဂ်ီအစြမ္းကုန္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္လာသည္။
က်န္တစ္ဖက္က တစ္ျပည္လံုးတြင္ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စား ပ်က္စီးလာသည္။
တကၠႏိုလုိဂ်ီ တုိးတက္လာေသာေၾကာင့္ မုိဘုိင္းဖုန္း၊ ကြန္ပ်ဴတာ တုိ႔ကအစ ေမာ္ေတာ္ကားအထိ မက္ေမာစရာ ပစၥည္းေတြကုိ ေစ်းကြက္တြင္ ေတြ႕လာရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိပစၥည္းမ်ားကုိ ၀ယ္ႏုိင္သံုးႏုိင္ တီထြင္ႏုိင္ဖုိ႔ မိမိတုိ႔တြင္ အင္အားမရွိပါ။
ထုိအခါ အိမ္တုိင္ခၽြတ္ေရာင္းၾကသည္။
ကၽြန္းသစ္မ်ား၊ တရား၀င္နည္းျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္မွ ေသာ္လည္းေကာင္း ပါသြားသည္။ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း လုပ္သည္ ( ျပည္သူ ကန္႔ကြက္ေသာေၾကာင့္ ရပ္ဆုိင္းထားသည္ )
ေၾကးနီစီမံကိန္း၊ နီကယ္ခ႐ုိမီယံမုိင္းမ်ား၊ ေက်ာက္မီးေသြး စက္႐ံုမ်ားကုိ လက္ခံလာၾကသည္။ ၅ သန္း မွ ၁၀ သန္းအထိရွိေသာ ျမန္မာမ်ား ျပည္ပတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ညစ္ေပေသာ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ၾကရသည္။ ဘြဲ႕ရ အမ်ဳိးသမီးမ်ားပင္ ႏုိင္ငံတကာတြင္ အိမ္ေဖာ္ျဖစ္လာသည္။ ဒါကုိ အားလံုးသိၾကသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဒါေတြသည္ သမုိင္းျဖစ္လာေပမည္။
ဒီသမုိင္းကုိ ေဖာ္ျပရသည္မွာ မည္သူ႕ကုိမွ် အျပစ္တင္ခ်င္၍ မဟုတ္ပါ။
( ၅ )
ေနရာတကာတြင္ ေငြက စကားေျပာလာသည္။ သိကၡာကုိ ထည့္၍ မစဥ္းစားေတာ့ပါ။
အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ား တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာသည္။ ထုိအတြက္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိလာေလေတာ့သည္။
လူတုိ႔သည္ လူမႈေရးသတၱ၀ါမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မွသာလွ်င္ တုိးတက္မည္။
ပူးေပါင္းရန္အတြက္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေလးစားဖုိ႔လုိသည္။ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈလုိသည္။
ႏွစ္ ၂၀၀ ေက်ာ္ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္တြင္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမ်ားျဖင့္ ေနထုိင္ၾကရေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ မယံုၾကည္ၾကေတာ့ပါ။
ဒုတိယအခ်က္ကုိ ၾကည့္လုိပါသည္။
အာဏာရွိသူမ်ားႏွင့္ ခ်မ္းသာသူမ်ား ပူးေပါင္းလွ်င္ အလုပ္ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ဒီစကား မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိပူးေပါင္းမႈသည္ ဆင္းရဲသူမ်ားကုိ ဖိႏွိပ္ရန္အတြက္ မဟုတ္ဘဲ၊ ဆင္းရဲသူမ်ားကုိ ဆင္းရဲတြင္းမွ ဆြဲတင္ေပးရန္ ျဖစ္သည္။
သင္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္ပါသည္။
ျမန္မာလူမ်ဳိး အထက္ကုိေရာက္ရန္ လူႀကီးမ်ားအားလံုး သိကၡာရွိသူမ်ား ျဖစ္ေအာင္ ႀကဳိးစားရပါမည္။
ေအာက္က်ေနာက္က် ျဖစ္ေနျခင္းမွာ သိကၡာမရွိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။
ကုိေအာင္ဆန္းသည္ ႐ုိးရွင္းစြာ ေနထုိင္ခဲ့သည္။ သူ႕ကၽြန္ဘ၀ကေန ကုိလုိနီသခင္ႀကီးမ်ား ေလးစားေအာင္ ေနျပႏုိင္ေသာ သခင္ေအာင္ဆန္း ျဖစ္လာသည္။ အဲဒီေနာက္ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ေလးစားေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျဖစ္လာသည္။
ယခု ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္ပါေတာ့မည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူႀကီးမ်ားေရာ
အေဟာင္းကေတာ့ အစိတ္သားသံုးဆယ္သား ေက်ာ္ပါေသးသည္။
ပူးေပါင္းပါ၀င္ၾကပါ။ ႀကဳိးစားၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိ ကယ္တင္ၾကပါဟု ပန္ၾကားလုိပါသည္။
ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
Credit-The Ladies News
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။