ဘ၀ရဲ႕ ရႈေထာင့္မ်ား

 

by Linn Yaung on Tuesday, October 23, 2012 at 10:31pm

နိဒါန္း

နေဘးမွာ ေတြေ၀ေငးေမာစြာ လိုက္ပါလာေသာ သမီးျဖစ္သူကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။

တစ္လမ္းလံုး စကားမေျပာဘဲ တိုးတိတ္စြာ လိုက္ပါလာေသာ သမီးငယ္၏ ရင္ထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမည္ကို သူမေကာင္းစြာသိပါသည္။ ခ်စ္သူႏွင့္ ေကြကြင္းရေသာ ဒုကၡကို သူမစာနာႏိုင္ပါသည္။ ခင္ထားလည္း အသည္းကြဲဖူးပါသည္။ သူမသည္လည္း ငယ္ရာက ႀကီးလာသူမဟုတ္ပါလား။

ခင္ထား ငယ္စဥ္ကလည္း အသည္းကြဲဖူးပါသည္။ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ေကြကြင္းရေသာ ဒုကၡကို ခင္ထားလည္း ခံစားခဲ့ရဖူးသည္ ။

ခင္ထားတုန္းကေတာ့ သမီးလို မဟုတ္ပါ။ ေငြေၾကးဂုဏ္ရွိန္ျပည့္စံုေသာ သူမႏွင့္ ဆင္းရဲနိမ့္က်ေသာ ခ်စ္ဦးသူတို႔၏ ရိုးရွင္းေသာ သမားရိုးက် ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ နိမ့္ပါးေသာ ေမာင့္ကို ခင္ထား၏ မိဘမ်ားက သေဘာမတူ။ ေငြေၾကးျပည့္စံုေသာ အရာရွိေပါက္စေလး ကိုကိုႏွင့္ ေၾကာင္းလမ္းေပးခဲ့သည္။

အရာရာ ျပည့္စံုေသာ ကိုကိုႏွင့္ အတင္းအၾကပ္လက္ဆက္ေပးခဲ့ေသာ မိဘေတြကို အခုေတာ့လည္း ေက်းဇူးတင္ရျပန္ပါသည္။ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ေကြကြင္းရေသာ ဒုကၡဆင္းရဲကို ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္မွ် ခံစားခဲ့ရၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ကိုကို၏ ၾကင္နာယုယမႈမ်ားႏွင့္ သမီးငယ္၏ ေ၀ယာ၀စၥမ်ားၾကားမွာ နစ္ျမဳပ္ရင္း ခ်စ္ဦးေမာင္ကို ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွင့္သာ ေပါင္းဖက္ခဲ့လွ်င္ ယခုလို သာယာျပည့္စံုေသာ အိမ္ေထာင္တစ္ခုျဖစ္လာမည္ဟု သူမတပ္အပ္မေျပာႏိုင္ပါ။

တစ္ခါတစ္ရံ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ေမာင့္ကို သတိရမည္သည္ကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္တစ္ခုသာျဖစ္ပါသည္။

အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ခင္ထားကိုယ္တိုင္လည္း သမီးငယ္ ဒီလိုခံစားေၾကကြဲေနရသည္ကို မၾကည့္ရက္ပါ။

ပြင့္လင္းေသာ မိသားစု ဆက္ဆံေရးအရ သမီးငယ္၏ ခ်စ္သူကို ေၾကနပ္ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံခဲ့သည္သာျဖစ္သည္။ မိမိတို႔မွာ မိသားစုမွာ ဂုဏ္မလို၊ ေရႊေငြဥစၥာမလိုပါ။

ရိုးသားၾကင္နာတတ္ေသာ ခ်စ္သူသည္သာ သမီးငယ္၏ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ အာမခံခ်က္ရွိမည္ဟု ကိုကိုက ဆံုးျဖတ္သတ္မွတ္ေပးခဲ့သည္။ ခင္ထားကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒါကို လက္ခံသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သမီးငယ္၏ ခ်စ္သူကို ေလ့လာၿပီး လက္ခံႏိုင္ေလာက္ေသာ မ်ဳိးရိုးဗီဇႏွင့္ အက်င့္စာရိတၱကို သိရွိၿပီးေနာက္မွာ ၾကည္ျဖဴစြာ လက္ခံေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ အရာရာေခ်ာေမြ႕ေနေသာ သမီးငယ္၏ ခ်စ္ကံတရားကို ခင္ထားကိုယ္တိုင္ ၾကည္ႏူးခဲ့ရေသးသည္။

သို႔ေသာ္ ကံတရားဆိုတာက ႀကိဳျမင္ရသည္မွ မဟုတ္ဘဲေလ။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ဳိးအေကြ႕ေတြမွာ အရာရာေျပာင္းလဲသြားတတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။

သမီးငယ္၏ ခ်စ္သူသည္ လက္ထပ္မဂၤလာပြဲ က်င္းပခါနီးမွာပင္ ခရီးစဥ္တစ္ခု၏ အက္ဆီးဒင့္မွာ တိမ္းပါးသြားခဲ့သည္။ ေလာကဓံကို နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ရင္မဆိုင္ခဲ့ရဖူးေသးေသာ သမီးငယ္အတြက္ေတာ့ ကမၻာပ်က္သလို ခံစားရရွာလိမ့္မည္။ သမီးငယ္၏ ေၾကကြဲနာက်င္မႈမ်ားက ခင္ထားအတြက္လည္း ႀကီးစြာေသာ ပူပန္ေသာကတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။

မထင္မွတ္ေသာ ကံၾကမၼာ၏ ထိုးႏွက္မႈမ်ားက သမီးငယ္ကို အဆက္မျပတ္နာက်င္ေစခဲ့သည္။ သမီးငယ္၏ စိတ္နာက်င္မႈႏွင့္ အနာဂါတ္ကို ျပဳျပင္ဖန္တီးဖို႔ ခင္ထားဆံုးျဖတ္ရေတာ့သည္။ ယခုေတာ့ .. မစားႏိုင္ မေသာက္ႏိုင္ ..တမႈိင္မႈိင္တစ္ေတြေတြ ျဖစ္ေနေသာ သမီးကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ခရီးထြက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဇာတိေျမသည္ သမီးငယ္၏ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အနာဂါတ္ကို ေကာင္းစြာ ထိန္းသိမ္းေပးႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ခင္ထားေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္။

““သမီး .. ေရွ႕က ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ရင္ တစ္ခုခု ၀င္စားရေအာင္ေနာ္... ““

သမီးက ညိဳးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ဆက္ျပသည္။ စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ မကပ္ေသာ သမီးဆီက ဘယ္အခ်ိန္မွ တီတီတာတာ စကားမ်ားျပန္ၾကားရမည္လဲဟု စိတ္ေမာစြာေတြးရင္း ကားကို သပ္ရပ္ေသာ ထမင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေရွ႕သို႔ ထိုးရပ္လိုက္သည္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလး၏ ထမင္းဆိုင္က ခရီးသြားမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြႏွင့္သဘာ၀က်စြာ အသက္၀င္ေနသည္။ သဘာ၀က်စြာ ေလာကဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ သဘာ၀က်က် ရွင္သန္ႏိုင္ဖို႔ သမီးငယ္ကို သင္ၾကားေပးရပါဦးမည္။

------------------------------------------------------------------------

အခန္း (၁)

““ အန္တီႀကီး... ထမင္းဖိုးေလး သနားပါခင္ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မစားရေသးလို႔ပါ ””

ထမင္းဆိုင္ကို ၀င္ထိုင္ၿပီး မၾကာခင္မွာပင္.. လမ္းေဘးကေလးတစ္ေယာက္က လက္၀ါးျဖန္႔ၿပီးလာေတာင္းသျဖင့္ ခင္ထားစိတ္ရႈတ္သြားသည္။

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္က ေလးႏွစ္သားေလာက္ပဲ ရွိဦးမည္။ ဒီအရြယ္နဲ႔ လမ္းေပၚထြက္ၿပီး လက္၀ါးျဖန္႔ေတာင္းစားေနသူေတြကို ခင္ထားမၾကာခဏျမင္ဖူးပါသည္။

ဘယ္တုန္းကမွေတာ့ လူမိုက္အားေပး စြန္႔ႀကဲခဲ့တာမ်ဳိးမရွိပါ။ ဒါဟာ ကေလးငယ္ေတြ၏ အက်င့္စာရိတၱကို ပ်က္ဆီးေစသည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အေခ်ာင္ယူအလြယ္ရလမ္းစဥ္မွာ ဒီကေလးငယ္ေတြကို နစ္ေျမာမသြားေစခ်င္ပါ။ ဒီအရြယ္ကေလးငယ္ေတြကို လႊတ္ၿပီး ေတာင္းရမ္းခိုင္းသည့္ မိဘမ်ားကိုလည္း အံ့ၾသတႀကီးစိတ္ပ်က္ရပါသည္။ မည္မွ်ပင္ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ သားသမီးကို ေတာင္းရမ္းခိုင္းသည္ကိုေတာ့ သူမ လက္မခံပါ။ ဒီလို မိဘမ်ားကိုလည္း ေတြးၾကည့္ယံုႏွင့္ ရြံ႕ရွာမိသည္။ ေလာကႀကီးမွာ ဒီလို မိဘမ်ားရွိေနသည္ကိုလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ အ့ံၾသရသည္။

““ အန္တီႀကီး.. ထမင္းဖိုးေလးး...““

““ ဟဲ့..သြား..သြား... မေပးဘူး...““

ေျပာရင္းႏွင့္ ထမင္းဆိုင္က အလုပ္သမားေတြမ်ား လာေရာက္ဟန္႔တားမည္လား တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္သည္။ ပ်ားပန္းခက္မွ် အလုပ္မ်ားေနေသာ ထမင္းဆိုင္မွ ၀န္ထမ္းမ်ားသည္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျမင္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါ။ ျမင္လည္း တားခ်င္မွ တားျမစ္ေပလိမ့္မည္။ သူတို႔အတြက္ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းေတြက ရိုးေနၿပီမဟုတ္ပါလား။

““ဟဲ့..သြားလို႔ ေျပာေနတယ္ေလ...““

သူမ၏ ေငါက္ဆက္ဆက္အသံေၾကာင့္ ေဘးနားပတ္၀န္းက်င္ကလွည့္ၾကည့္သည္။ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ အနံတစ္မ်ဳိးထြက္ေနေသာ ကေလးငယ္ဆီမွ အနံ႔အသက္ကို ခင္ထား ခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္သည့္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို နားေခါင္းအုပ္ၿပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေမာင္းထုတ္ေသာ ခင္ထားကို ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ မည္သုိ႔ျမင္မည္မသိ။ သမီးငယ္ကေတာ့ သူႏွင့္မဆိုင္သလို ေတြေ၀ေငးေမာေနဆဲသာ။

““ ဟဲ့.. ဖိုးေက်ာ္.. လာလာ .... ျပန္လာခဲ့ ““

သူေတာင္းစားေလးက သူ႔ကို ေခၚသံၾကားေတာ့မွ ျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။

““အို ...““

အသံၾကား၍ ခင္ထား လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ သံုးဆယ္ခန္႔ရွိမည့္ စုတ္စုတ္ ျပတ္ျပတ္ ေပေပေရေရႏွင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္က ႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ခါးထစ္ခြင္ခ်ီၿပီး သူမတို႔ကို လွမ္းၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေစာေစာက လာေတာင္းေသာ ကေလးငယ္၏ အေမသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ သူမက အေနာက္မွာ ရပ္ေနၿပီး ကေလးေလးကို ေတာင္းခိုင္းလိုက္ျခင္းျဖစ္မည္။ ခင္ထားေဒါသထြက္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ျမည္တြန္မိသည္။

““ဟယ္.. ဘယ္လို မိန္းမေတြလည္း မသိပါဘူး.. ကိုယ့္သားသမီးကိုယ္ ေတာင္းစားခိုင္းေနတယ္....

ဒီေလာက္မြဲေတၿပီး ဆင္းရဲေနတဲ့ ၾကားထဲ .. လင္ယူသားေမြးကလည္း လုပ္ခ်င္ေသးတယ္...

ကိုယ့္သား သမီးကိုယ္လည္း တာ၀န္ယူႏိုင္တာ မဟုတ္ပဲနဲ႔.. ဘယ္လို မိဘစိတ္နဲ႔မ်ား ဒီကေလးေတြကို ေမြးလာလဲ မသိဘူး..

လူစိတ္မွ ရွိၾကရဲ႕လား.. လူေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မသိဘူး.. ““....

-----------------------------------------------------------------------------

အခန္း (၂)

““ လူစိတ္မွ ရွိၾကရဲ႕လား.. လူေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မသိဘူး.. ““

ေမေမ့၏ စကားသံမ်ားက သက္ထားနားထဲကို အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ တိုး၀င္လာသည္။ ရင္ထဲမွာ ဆစ္ခနဲ႔ ေအာင္သြားသည္။

သက္ထားျမင္ကြင္းထဲမွာ ကေလးငယ္ေလးကို ခါးထစ္ခြင္ခ်ီထားေသာ သူေတာင္းစားမႀကီး ရွိေနသည္။

ဒီေလာက္ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ေနသည့္ ဘ၀မွာ ဒီကေလးငယ္ကို ဘယ္လိုအင္အားႏွင့္ သူမ ေမြးဖြားခဲ့တာပါလိမ့္။

ဘာလို အေၾကာင္းအရာေတြက သူမကို ဒီလို အင္အားေတြ ေပးခဲ့တာပါလိမ့္။

သူ႕ခင္ပြန္းကို ခ်စ္သည့္စိတ္လား..။ သူ႕ ရင္ေသြးေလးကို ခ်စ္သည့္စိတ္ျဖင့္လား။

ဒီကေလးငယ္ေလး ကိုယ္၀န္ရွိေတာ့ ဒီသူေတာင္းစားမႀကီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့လား။ သူ႕ခင္ပြန္းကေကာ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ခဲ့ပါသလား။

သက္ထား၏ အေတြးမ်ား ကိုကို ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ခရီးမသြားခင္ ကာလကို ျပန္ေရာက္သြားသည္။

““ သက္ထားရယ္.. စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္.. ကိုယ္ အားလံုးတာ၀န္ယူပါတယ္..

ေမေမတို႔ကလည္း သေဘာတူထားၿပီးသားပဲ... ဒီကိစၥကို သက္ထားရဲ႕ ေမေမကို ဖြင့္ေျပာၿပီး ကိုယ္တို႔ ျမန္ျမန္လက္ထပ္မွ ျဖစ္မယ့္အေၾကာင္း ေျပာျပရမယ္ထင္တယ္..

သက္ထားေဖေဖကိုေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္.. သက္ထားေမေမကိုပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာျပမွ ျဖစ္မယ္.. ““

““ ျဖစ္ပါ့မလား ကိုကိုရယ္.. သက္ထားေၾကာက္တယ္... ၿပီးေတာ့ သေဘာတူထားေပးတယ္သားနဲ႔ ဒီလိုျဖစ္ရမလားလို႔ .. ေမေမက စိတ္ဆိုးမွာေပါ့““

““ ေၾသာ္ သက္ထားေလးရယ္.. ဒီအေျခအေနေရာက္မွေတာ့ ဘယ္တတ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ ကေလးရယ္...

စိတ္ဆိုးရင္လဲ ခဏေပါ့.. အန္တီက နားလည္မႈ ရွိမွာပါ.. ဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္.. ကိုကိုလဲ အဲဒီအခ်ိန္ သက္ထားနဲ႔ အတူတူ ရွိေပးမွာေလ..

ဒါ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ျမန္ျမန္ ေပါင္းရဖို႔ပဲလို႔ သေဘာထားပါ သက္ထားရယ္.. မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္...““

““ ကိုယ္ကေတာ့ေလ.. သက္ထားဗိုက္ထဲက ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးအတြက္ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ..

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါ ကိုယ္တို႔အတြက္ ဘုရားေပးတဲ့ ဆုပဲ.. ကိုယ္ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ သက္ထားရယ္...

ေနာက္ဆို ကိုယ္က အေဖႀကီးျဖစ္ေတာ့မွာပဲ.. ဟားဟား...သက္ထားက ကိုယ့္ကို ကိုကိုလို႔ မေခၚရေတာ့ဘူးေနာ္.. ေဖႀကီးလို႔ ေခၚရမယ္...ဟားဟား““

““ ဟာ...ကိုကိုကလည္း .. ဘာမွန္းလဲ မသိဘူး.. ဒီက ေမေမ့ကို ေျပာဖို႔ ေၾကာက္ေနပါတယ္ဆို....““

ဒီလိုႏွင့္ ေမေမ့ကို အေၾကာင္းစံု ဖြင့္ ေျပာျပေတာ့ အရာရာသည္ ကိုကို ႀကိဳေတြးထားသလိုပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေမေမ စိတ္ဆိုးခဲ့ေသာ္လည္း .. ေနာက္ေတာ့လည္း ေရွာင္လႊဲလို႔ မရသည့္ အေျခအေနကို နားလည္ေပးခဲ့သည္။

ေမေမကိုယ္တိုင္လည္း ေျမးေလးခ်ီရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့သည္လား မသိပါ။

ေနာက္ႏွစ္ေလာက္မွ လက္ထပ္ေပးမည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးေသာ ေဖေဖကို ဘယ္လို စည္းရံုးလိုက္သည္မသိ ။ ကိုကို ဒီတစ္ေခါက္ ႏိုင္ငံျခားခရီးစဥ္က ျပန္လာလွ်င္ လက္ထပ္ေပးမည္ဟု စီစဥ္ခဲ့သည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ အရာရာသည္ သာယာေျဖာင့္ျဖဴးလြန္းလွသည္။ ကိုကို႔ကို ခ်စ္သည့္စိတ္ . ကိုကို႕ ရင္ေသြးေလးကို ေမြးဖြားေပးရမည္ဆိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ သက္ထား ရင္ေတြခုန္ၿပီး အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကိုကိုႏွင့္ ဒီရင္ေသြးေလးရွိလွ်င္ ဘာမဆို ရင္ဆိုင္ဖို႔ သက္ထားအဆင္သင့္ ရွိပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကံၾကမၼာ၏ က်ီစားခ်က္က သက္ထားဘ၀ကို ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့သည္။

ကိုကို အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ သတင္းကို ၾကားၾကားခ်င္းမွာ သက္ထား၏ ကမၻာတစ္ခုလံုး အေမွာင္ဖံုးသြားခဲ့သည္။ ကိုကိုမရွိဘဲ သက္ထားေလာကႀကီးကို ဘယ္လုိရင္ဆိုင္ရမည္လဲ။ ကိုကို မရွိဘဲ ကိုကို႔ရင္ေသြးေလးကို ဘယ္လိုေမြးဖြားရမည္လဲ။ စိတ္သေဘားေကာင္းသေလာက္ ျပတ္သားတိက်သည့္ ေဖေဖသိလွ်င္ေတာ့ သက္ထားကို သတ္မည္ထင္သည္။ ဌာနဆိုင္ရာေတြမွာ .. ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးေလာကမွာ နာမည္တစ္လံုးႏွင့္ အေရးပါအရာေရာက္ေသာ ဂုဏ္သေရရွိေဖေဖ၏ သမီးက ဖေအ မရွိတဲ့ ကေလးကို မၾကာခင္မွာ ေမြးဖြားေပးရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္သာသိလွ်င္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ နာမည္ေကာင္းျဖင့္ ရပ္တည္ထူေတာင္ခဲ့ေသာ ေဖေဖသည္လည္း သူမ်ား တံေတြးခြက္မွာ ပတ္လက္ေျမာမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ကိုကိုသည္ အလြမ္းမ်ားႏွင့္အတူ ခက္ခဲေသာ ဘ၀တစ္ခုကို သူမအတြက္ ထားခဲ့ရက္ၿပီ။

““ သမီး.. ေမေမေကာ ေဖေဖေကာဟာ.. သမီးအတြက္ အၿမဲတမ္းစဥ္းစားေပးခဲ့တယ္.. ရပ္တည္ေပးခဲ့တယ္..

ဘယ္တုန္းကမွ သမီးသေဘာကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးသမီး..

ဒီကိစၥ ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုတာလည္း ေမေမတို႔ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး..ကံတရားေၾကာင့္ျဖစ္ရတာပဲ...

သမီးတို႔ မလုပ္သင့္တဲ့အလုပ္ကို စိတ္မထိန္းႏိုင္လို႔ ျဖစ္တဲ့ ျပႆနာေၾကာင့္ သမီးအေဖကို မထိခိုက္ေစခ်င္ဘူး...

သမီးေဖေဖ ခုတေလာ က်န္းမာေရး မေကာင္းတာလဲ သမီးအသိပဲ.. ဟိုတစ္ေလာက္က ေခါင္းမူတယ္ဆိုလို႔ ေဒါက္တာအုန္းေမာင္ကို ျပေတာ့ ..

ဟက္ခ္အတတ္ခ္ လကၡဏာေတြ ျဖစ္ေနတာလို႔ ေျပာတယ္.. ဒီအေၾကာင္းေတြသာ သိရင္ေတာ့ သမီးအေဖ က်ိန္းေသ ဒုကၡေရာက္မွာပဲ...

သမီးရဲ႕ ရင္ေသြးေလးနဲ႔ .. သမီးရဲ႕ အေဖကို လဲႏိုင္တယ္ဆိုရင္ သမီးသေဘာပဲ .. ေမေမ ဘာမွ မေျပာလိုဘူး...

ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ဆက္ရပ္တည္ရမယ့္ သမီးရဲ႕ ဘ၀အတြက္ .. ေရွ႕ဆက္ၿပီး ရပ္တည္ရမယ့္ သမီးအေဖရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ ထည့္တြက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့..

ေမေမစီစဥ္တာကို လက္ခံပါ သမီး...“

“သမီးအေဖကို နယ္မွာ ခဏ သြားအနားယူမယ္လို႔ ေျပာၿပီး.. သမီး...ဒီကေလးကို... ဒီကေလးကို.... ““

--------------------------------------------

အခန္း (၃)

““ ဒီကေလးကို... ဒီကေလးကို ......““

““လူစိတ္မွ ရွိၾကရဲ႕လား.. လူေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မသိဘူး.. ““....

သက္ထားနားထဲမွာ အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပန္က အသံေတြ တလွည့္စီ ရိုက္ခတ္ေနသည္။

““လူစိတ္မွ ရွိၾကရဲ႕လား.. လူေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မသိဘူး.. ““ ဆိုသည့္ ေမေမ့စကားသံေတြက ဘယ္လို သေဘာႏွင့္မ်ား ေျပာလိုက္တာပါလိမ့္။

အခု ဒီခရီးထြက္လာခဲ့သည့္ အေၾကာင္းတရားကို ေမေမ ေမ့ေနၿပီထင္သည္။

ရင္ေသြးတစ္ေယာက္ ဖ်က္ခ်မည့္ ကိစၥသည္ ေမေမ့အတြက္ ဒီေလာက္ေတာင္ လြယ္ကူခဲ့သည္လား။

သက္ထားအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ခက္ခဲသည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဒါက သက္ထားခ်စ္ရတဲ့ ကိုကို႔ ရင္ေသြးေလး။

တမလြန္က ကိုိကိုသိလွ်င္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစြာႏွင့္ တားျမစ္မည္လား.. သက္ထားရယ္ ကိုယ့္ရင္ေသြးေလးကို မသတ္ပါနဲ႔ေနာ္... ဟု ငိုယိုေတာင္းပန္ေနမည္လား။

သက္ထား မ်က္ရည္မ်ား အဆီးအတားမရွိ က်လာသည္။

ကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်ီၿပီး ...ကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲထားေသာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္သည့္ အမ်ဳိးသမီးက သက္ထားျမင္ကြင္းထဲမွာ ၀ိုးတ၀ါးမွ ျပတ္သားစြာ ေပၚလာသည္။ ဒီ အမ်ဳိးသမီး၏ ဘ၀အေၾကာင္းကို သက္ထားမသိပါ။ ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးခဲ့သလဲ သက္ထားမသိပါ။

သို႔ေသာ္ သက္ထား သိလာသည္က ဒီဘ၀.. ဒီအေျခအေနမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို စြန္႔မပစ္ရက္ဘဲ ရုန္းကန္ရင္ဆိုင္ေနေသာ..

ဘာပိုင္ဆိုင္မႈမွ မရွိရွာေသာ ထိုအမ်ဳိးသမီးဆီမွာ မိခင္စိတ္တစ္ခုေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ရွိေနပါလိမ့္မည္။

မည္သူကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးကို ေတာင္းရမ္းေစခ်င္ပါ့မလဲ။ ခက္ခဲေသာ ဘ၀အေျခအေနအရ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ၿပီး ၀မ္းေရးကို ေျဖရွင္းေနရျခင္းသာျဖစ္မည္။

မိမိ သားသမီးေတြကို ေတာင္းရမ္းဖို႔ ေစခိုင္းျခင္းမွာ မိမိသားသမီးကို သတ္ပစ္လိုက္တာေလာက္ေတာ့ ဆိုးရြားမည္မဟုတ္ပါ။

လူစိတ္ မရွိသည္က သူေတာင္းစား မႀကီးလား.. သက္ထားလား...။

ေမေမ့ဆီက လူစိတ္မွ ရွိၾကရဲ႕လား မသိဘူး..ဆိုသည့္ စကားက သက္ထားရဲ႕ ရင္ဘက္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ရိုက္ခတ္ေနသည္။

သက္ထား.... ျဖည္းညွင္းစြာ မတ္တပ္ရပ္သည္။ ေမေမ့ကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ျပတ္သားေသာ စကားကို ဆိုသည္။

““ေမေမ .. သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါ.. သမီးရဲ႕ ကေလးေလးကို သမီး လံုး၀ ဖ်က္မခ်ေတာ့ဘူးေမေမ...

ေဖေဖ့ကို မခ်စ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး.. တကယ္လို႔ ေဖေဖစိတ္ဆိုးၿပီး သမီးကို သတ္ခ်င္လဲ သတ္ပါေစေတာ့...

ပတ္၀န္းက်င္က ေမးေငါ့ရင္လည္း ေငါ့ပါေစေတာ့... သမီးေၾကာင့္ ေမေမတို႔ ထိခိုက္ရတယ္ဆိုရင္ .. သမီး ေမေမတို႔ ဘ၀ထဲက ထြက္သြားပါ့မယ္ေမေမ..

သမီးဘ၀ထဲ ၀င္လာမယ့္ ကိုကို႔ ရင္ေသြးေလးကိုေတာ့ သမီး ႏွင္မထုတ္ပါရေစနဲ႕... သမီးကို ေမေမခ်စ္သလို .. သမီးရင္ေသြးေလးကိုလဲ ခ်စ္ပါရေစေမေမ..

ေမေမ သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္... ““

-------------------------------------------------------------

ဘ၀ရဲ႕ ရႈေထာင့္မ်ား

““ ဒီမယ္...အစ္မႀကီး ““

ႏုႏုဖတ္ဖတ္ႏွင့္ ေၾကြရုပ္ေလးလို လွပလြန္းေသာ ေကာင္မေလးက သူမကို ေခၚသျဖင့္ မိစိန္ အံ့ၾသသြားသည္။

သူမလို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသည့္ အႏုတ္စုတ္ဂုတ္စုတ္ သူေတာင္းစားမ တစ္ေယာက္ကို ကိုယ္ပိုင္ကားႀကီးစီးၿပီး ပံုျပင္ထဲက နတ္သမီးေလးလို ႏုနယ္လွပေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္တုန္းကမွ စကားလာမေျပာဖူးပါ။ ယခုေတာ့ သူမေရွ႕မွာ ပံုျပင္ထဲက နတ္သမီးေလးက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး.. သူမကို ေခၚေနေလၿပီ။

““ ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့.. ““

ထစ္ထစ္ ေငါ့ေငါ့ျဖင့္ မိစိန္ထူးသည္။

““ ေရာ့ .. ကေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္းထားပါ““

““ ဟင္““

နတ္သမီးေလး ကမ္းေပးေသာ တစ္ေထာင္တန္ အုပ္လိုက္ကိုၾကည့္ၿပီး မိစိန္ မင္သပ္ေနသည္။

တကယ္လား...အိပ္မက္တစ္ခုလား..

တစ္ေထာင္တန္ အုပ္လိုက္ကို အျပင္မွာ သူမ ျမင္ေတာင္ မျမင္ဖူးပါ။

ပိုက္ဆံေတြကို ၾကည့္လိုက္ .. နတ္သမီးေလးကို ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ မိစိန္ ေၾကာင္ေနသည္။

““ ေရာ့ .. ယူေလ.. ဒါ ရွင့္ကိုေပးတာ...““

ေယာင္ေယာင္ ကမ္းကမ္းႏွင့္ မိစိန္ ပိုက္ဆံအုပ္ကို ယူသည္။

မိမိကိုယ္တိုင္ .. အိမ္မက္တစ္ခုထဲကို ေရာက္ေနသလိုလို.. ေလထဲမွာ လြင့္ေနသလိုလို...။

ပိုက္ဆံေတြကို လက္နဲ႔ ထိသည္ဟုလည္း မထင္။ မိစိန္ ေျခေထာက္ေတြ ေျမႀကီးႏွင့္ ထိေနသည္ဟုလည္း မထင္။

ဘာျဖစ္သြားတာလဲ.. ဘာျဖစ္ေနတာလဲ... အိမ္မက္တစ္ခုလား ..။

မိိစိန္ေတြးေနတုန္းမွာပဲ နတ္သမီးေလးက ကားအေကာင္းစားႀကီးေပၚတက္သြားသည္။ သူမ၏ မိခင္ျဖစ္သူက မ်က္ႏွာအပ်က္ပ်က္ျဖင့္ ေနာက္ကလိုက္သြားၿပီး ကားအေကာင္းစားႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ေမာင္းကာ ျမင္ကြင္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။ မိစိန္ကေတာ့ ပိုက္ဆံအုပ္ကို ကိုင္ၿပီး အံ့ၾသစြာ ရပ္ၾကည့္ေနဆဲ။

ထမင္းဆိုင္ထဲမွ လူတစ္ခ်ဳိ႕လည္း သူတို႔ျမင္ကြင္းကို အံ့ၾသ နားမလည္စြာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

မိစိန္ သတိျပန္၀င္လာၿပီး ဖိုးေက်ာ္လက္ကို ဆြဲကာ ထိုေနရာမွ ခပ္သြက္သြက္ထြက္လာခဲ့သည္။

ေျခလွမ္းမ်ားက ေျမႀကီးႏွင့္ ထိသည္ဟု မထင္ပါ။ ဒီေန႔ေလာက္ ဘယ္တုန္းကမွ မိိစိန္ ကံမေကာင္းခဲ့ဖူးသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

ပိုက္ဆံ ေထာင္တန္ အုပ္လိုက္သည္ သူမဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုင္ဖူးမည့္ အရာဟု သူမ မထင္ခဲ့ပါ။

အခုေတာ့ ေထာင္တန္ အုပ္လိုက္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ၿပီး သူမ ဦးတည္ရာ မရွိ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။

ဒါ.. သူ႔ေဘးမွာ အေျပးပါလာေသာ ဖိုးေက်ာ္ေလးႏွင့္ သူ႔ ခါးမွာ ခ်ီထားေသာ ေပါက္စေလးေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။

ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အိမ္က ထြက္လာေတာ့ .. ဖိုးေက်ာ္ေလးႏွင့္ ေပါက္စေလးတို႔ အေမ မၾကည္ျမ ေျပာလိုက္ေသာ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္လာသည္။

““ငါက ဘယ္လိုမွ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ မရေအာင္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလို႔ပါ မိစိန္ရယ္..

ငါ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို နင္ေတာင္းတဲ့အခါ ေခၚသြားၿပီးေတာင္းႀကည့္ပါ။ နင္ အရင္ထက္ ပိုေတာင္းလို႔ ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

နင္လဲ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြမွာ ပတ္တီးစည္းစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ ကေလးေတြပါရင္ ပိုက္ဆံ ပိုရပါတယ္ဟာ။

ဖိုးေက်ာ္ဆိုရင္ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေတာင္းတတ္ပါတယ္။ သူ႔ကိုလည္း ေတာင္းခိုင္း၊ နင္လည္း ေပါက္စေလးကို ခ်ီၿပီး ေတာင္းေပါ့။

ျပန္လာရင္သာ ငါအတြက္ နည္းနည္းေလး ခြဲေပးစမ္းပါဟယ္။ ငါ ကိုယ္တိုင္ထြက္မေတာင္းႏိုင္လို႔ ထမင္းမစားရတာ ႏွစ္ရက္ရွိၿပီ။

ဆာလြန္းလို႔ပါဟယ္.. ။ ငါ့ကေလးေတြကို ေခၚသြားေပးပါေနာ္..။ သူတို႔က လာဘ္ေကာင္းပါတယ္။ နင္ အမ်ားႀကီးေတာင္းလို႔ ရမွာပါ။ ““

------------------------------------------------------------------------------

လင္းေရာင္

(ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ .. ကေလးတစ္ေယာက္ကို တစ္ေန႔ ေထာင့္ႏွစ္ရာနဲ႔ ငွားစားတဲ့ သူေတာင္းစား ေစ်းကြက္ တကယ္ရွိပါတယ္)