ျမတ္ႏိုးမႈမဲ့စကားလံုးမ်ား

Inspire Myanmar

 

ျမတ္ႏိုးမႈမဲ့စကားလံုးမ်ား

နီဟိန္းေမာ္
7 Days News

‘Hi’
‘Hi’
‘ဘာေတြလုပ္ေနလဲ’

‘စကားေျပာေနတာေလ’

‘ထမင္းစားၿပီးၿပီလား’

‘ဟင့္အင္း’

‘ဘာဟင္းခ်က္လဲ’

‘အသည္းရယ္ ႏွလံုးရယ္၊ စားမလား’

‘ခြံ႔ေကြၽးရင္စားမယ္’

‘ပါးစပ္ဟ ထမင္းထဲမွာ အခ်စ္ေတြပါထည့္လိုက္တယ္ ေနာ္’

ကမၻာႀကီး၏ေပါက္ကြဲလာ ေသာနည္းပညာအဟုန္က ျမန္မာ ႏိုင္ငံသို႔ လြင့္စဥ္လာခ်ိန္တြင္ ျမန္မာတို႔၏ လူမႈယဥ္ေက်းမႈ ထုံးတမ္းစဥ္လာ မည္ေရြ႕မည္မွ် ထိမွန္ပ်က္ယြင္းသြားေလသလဲဟု ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားမိသည္။ အထက္မွာကြၽန္ေတာ္ေရးခဲ့သည့္ စကားအျပန္အလွန္မ်ားက ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကည္ႏူးေနၾကသည္ဟု ထင္ ျမင္စရာရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ သည္စကားမ်ားကို လူခ်င္းဖုန္းႏွင့္ ေျပာေနသည္လည္းမဟုတ္၊ ကိုယ္တိုင္ဆံုေတြ႕ေျပာေနသည္ လည္းမဟုတ္။ ဖုန္းကိုကိုင္၍ လက္ညႇိဳးႏွင့္ လက္မေလးကို အသံုးျပဳကာ စာမ်ား႐ိုက္ႏွိပ္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ ပို၍အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္က ထုိသို႔ေျပာဆိုေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္က ျပင္ပတြင္တစ္ခါမွ် ေတြ႕ဆံုဖူးျခင္းမရွိသလုိ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ျမင္မွ်ပင္မျမင္ဖူးဟုဆိုသည့္အခ်က္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သည္အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးကို ကြၽန္ေတာ္က အံ့ၾသစြာျဖင့္ လူငယ္မ်ားကို ေျပာျပမိလွ်င္ေတာ့ ဒါမ်ားခုမွသိလားဆိုေသာပံုစံျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးေနပါလိမ့္မည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ရက္ပိုင္းက အိမ္ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကိုသတင္းတစ္ခု ေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ခင္မင္ ရင္းစြဲရွိေသာ ငတူးဆုိေသာ ေကာင္ေလး သူ႔ဇနီးႏွင့္ကြဲသြား သည္ဆိုေသာသတင္း။ ‘‘ဟ. . ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ၊ ဒီေကာင္မူးၿပီး မိန္းမ ကိုရစ္လို႔လား’’ဆုိေတာ့ မဟုတ္ဘူးေတာ္ေရ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ထမင္းစားေနတုန္း ဖုန္းက Viber ဝင္လာတယ္တဲ့။ ငတူးက ဖုန္းလည္းဖြင့္လိုက္ေရာ ဟုိဘက္ကေကာင္နဲ႔ ၾကဴထားတာေတြကိုေတြ႕ၿပီး လင္မယားထသတ္ၾကတာ။ ခုေတာ့ကြဲၿပီ’’ ဟုေျပာသည္။‘‘ဟိုဘက္က ေကာင္ကို ငတူးကသိလား’’ဟု ကြၽန္ေတာ္ကေမးေတာ့ ‘‘ငတူးတင္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔မိန္းမပါမသိဘူးတဲ့။ ဒီလိုပဲ Viber ထဲမွာ ၾကဴေနၾကတာ တစ္လေလာက္ရွိ ၿပီတဲ့’’။ ကြၽန္ေတာ္ အံ့ၾသဘနန္းျဖစ္သြားသည္။ ဘယ့္ႏွယ္လူလည္းမသိ၊ ျမင္လည္း မျမင္ဖူးတဲ့လူကို။

ဒီကိစၥကို ကြၽန္ေတာ့္တူမ တစ္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္သည္။ သူ႔အေျဖက ‘‘ဟာ . . . ဒါက ဘာ ထူးဆန္းလို႔လဲ၊ ဒီလိုပဲသူေျပာ ကိုယ္ေျပာ အီစီကလီလုပ္လိုက္ တာပဲ။ ေလထဲကလာတဲ့စကား ေလထဲမွာတင္ၿပီးသြားတာပဲေလ’’ တဲ့။ ‘ဗုေဒၶါ’ဟုသာ ကြၽန္ေတာ္ ေရရြတ္မိသည္။ လြယ္လွခ်ည္ လားဟု ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ စလံုး စခုျဖစ္သြားဖူးသည္။

အင္တာနက္ႀကီးေပၚလာ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဝမ္းသာ လိုက္သည့္အျဖစ္။ လက္ညႇိဳးတစ္ ေခ်ာင္းတည္းျဖင့္ ကမၻာႀကီးကို ေမႊ ေႏွာက္ႏိုင္ၿပီဆိုသည့္အေတြးျဖင့္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အင္တာနက္ဆုိင္ ေလးေတြေပၚလာေတာ့လည္း လူငယ္ေတြအတြက္ အားတက္မိ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္စဥ္က ျပင္ပဗဟုသုတေတြရဖို႔ ခက္ခဲ လြန္းလွသည္မို႔ တစ္ကမၻာလံုးက အခ်က္အလက္မ်ဳိးစံုကို ထိုင္ရာ မထ ရွာေဖြႏုိင္သည့္ ဂူးဂဲလ္ကို ကြၽန္ေတာ္စြဲသြားသည္။ ဝီကီပီးဒီး ယားက ကြၽန္ေတာ့္ကို သိမ္းယူ သြားသည္။ Enter တစ္ခ်က္၊ ကလစ္တစ္ခ်က္က တန္ဖိုးရိွလွ ခ်ည္လားေပါ့။ သုိ႔ေသာ္လည္း အင္တာနက္ဆိုင္ထဲေရာက္တိုင္း မသိ မသာအကဲခတ္ေတာ့ လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂိမ္းႏွင့္ ေပ်ာ္ေနသူမ်ား၊ ျမန္းဂလစ္ႏွင့္ အရမ္းခ်စ္ေနသူမ်ားက အမ်ားစု မို႔ အင္း..ငါတို႔ဆီမွာလည္း တံခါး ဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ အမ်ားဆံုးဝင္လာ တာက အမိႈက္ေတြပါလားဟု သက္ျပင္းခ်ရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေရာက္လာသည္။ ဟုိလူႏွင့္ Add၊ ဒီလူႏွင့္ Add ၿပီး အေပါင္းအသင္းေတြမ်ား၊ သတင္းပလင္းအစံုၾကားမွာ ခ်စ္ ေရးခ်စ္ရာတို႔ပါလာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခတ္တုန္းကေတာ့ ေကာင္မေလးကို ေကာင္ေလးက စာတစ္တန္ေပတစ္တန္ ဖြဲ႕ပို႔ရ သည္။ ခုေတာ့ ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ တင္ စာေတြေရးသားပို႔ၾကသည္။ သည္မွာတင္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕လွစြာေသာ အခ်စ္ ကို စတင္ဖ်က္ဆီးမည့္သူမ်ားေပၚ လာသည္။ ဘယ္သူဘယ္ဝါ မျမင္ ဖူးေသာလူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ၿပိဳင္တည္းလူႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ႏွင့္ ခ်စ္မႈခ်စ္ရာမ်ားကို ေျပာဆုိၾကရင္း အခ်စ္ဆိုေသာအရာက ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္အဆင့္သို႔ ထုိးဆင္းသြားသည္။ ေျပာရလွ်င္ အခ်စ္ပင္မမည္ေတာ့။ဖိုမ အေတြ႕မပါေသာ စိတ္အာသာေျဖမႈတစ္မ်ဳိးဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ခ်င္သည္။

ဆရာသုခမိန္လိႈင္၏ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ဖူးသည္။ ကဗ်ာ ေခါင္းစဥ္က ၂၀၁၀ ကဗ်ာကမၻာ တဲ့။

‘‘တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔

ၿပီးခဲ့ေလၿပီ

၂၀၁၀ သို႔ေရာက္ေလၿပီ

ကဗ်ာေရးနည္းမ်ားသည္

ေျပာင္းေလၿပီ

တယ္လီဖုန္းမွာ

ႀကိဳးမပါေတာ့ဘူး

ကင္မရာမွာ

ဖလင္မပါေတာ့ဘူး

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္

ခ်စ္တာ

အခ်စ္မပါေတာ့ဘူး’’တဲ့။

ကဗ်ာတိုတို၊ အဓိပၸာယ္မ်ား မ်ား၊ အနက္ နက္နက္။ ရင္ကိုစြဲ သြားသည့္ကဗ်ာဟု ေျပာရပါ မည္။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ရပ္ ကြက္ထဲမွာ ႏွစ္လံုးတည္းသာရွိ ေသာ ႀကိဳးဖုန္းအနက္ႀကီးကို သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ဖူးသည္။ ဒိုင္ခြက္ႀကီးႏွင့္။ နံပါတ္ေတြေရး ထားသည့္ ဒိုင္ခြက္ႀကီးကိုလွည့္ လွည့္ၿပီး သူမ်ားေတြဖုန္းဆက္ေန တာကိုၾကည့္ကာ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဆက္ၾကည့္ခ်င္သည္။ ခုမ်ားေတာ့ ဖုန္းဆိုသည္က ျမန္မာျပည္မွာ အေပါမ်ားဆံုးဟုပင္ေျပာရေလ မလား။ ဒီလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံုတစ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ဓာတ္ပံုဆိုင္ေျပးရသည္။ ဓာတ္ပံု ဆုိင္မွာ သစ္သားဖရိမ္ႀကီးျဖင့္ တင္ထားေသာ ကင္မရာႏွင့္ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ဆလိုက္မီးႀကီးေတြ ထုိးေသးသည္။ အဲဒီ အျဖဴ၊ အမည္းဓာတ္ပံုေတြ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္နံရံမွာ၊ မိတ္ေဆြမ်ား၏ အိမ္ နံရံေတြေပၚမွာ ခမ္းခမ္းနားနားရွိ ေသးသည္။ အခုေတာ့ ကင္မရာ က အဆန္းမဟုတ္။ ဖုန္းရွိလွ်င္ ကင္မရာရွိသည္။ ကင္မရာေတြ မွာလည္း အရင္ကလို ဖလင္ထည့္ စရာမလိုေတာ့။ ႐ိုက္လိုက္၊ မႀကိဳက္ရင္ျပန္ဖ်က္လိုက္၊ ကင္မရာျဖင့္ ဖုန္းျဖင့္ ဓာတ္ပံုေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္႐ိုက္သည္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဓာတ္ပံုကိုမွ် ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေလးမထားေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္ က ဆရာ့ကဗ်ာကုိဖတ္ၿပီး ေခါင္း ထဲသို႔ အေတြးတစ္ခုေရာက္လာ သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္က ျမတ္ႏိုး တတ္မႈ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ျမတ္ ႏိုးမႈတန္ဖိုး။ တစ္စံုတစ္ခုကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏုိး တန္ဖိုးထားသည့္ အေလ့မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။

Chat box ဖြင့္ၿပီး လူသံုုး ေလးေယာက္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္တည္း ခ်စ္စကား ႀကိဳက္စကား ညဳတုတု လုပ္ေနေသာ လူငယ္တို႔ရင္ထဲက အခ်စ္ကို မဆန္းစစ္ဝ့ံ။ အခ်စ္ဆို သည္ကို ဘယ္လိုစံႏႈန္းေတြႏွင့္ အကဲျဖတ္ေနၾကသည္လည္း မေမးစမ္းဝံ့။ ျမတ္ႏုိးမႈမပါေသာ အခ်စ္မ်ားျဖင့္ အရာရာကို အလြယ္တကူ ေပါ့ျပက္ျပက္ သေဘာထားမွာကိုသာ ကြၽန္ေတာ္ စိုးရိမ္မိျခင္းျဖစ္သည္။

ဘဝမွာ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းျဖစ္သည့္ ခ်စ္ေရး ခ်စ္ရာကိစၥမ်ားကိုပင္ ျမတ္ႏိုးမႈမဲ့ ၾကလွ်င္ သူတို႔အနာဂတ္ကို သူတို႔ ခ်စ္ပါေလမည္လား။ မိသားစုကို ခင္တြယ္တတ္ပါမည္လား။ သူတို႔တိုင္းျပည္ကို သူတို႔ ျမတ္ႏိုးတတ္ပါမည္လား။ လူတိုင္း လူတိုင္း ငါ့တို႔လိုေပါ့ျပက္ျပက္ပဲဟု ထင္ ျမင္ကာ လူမႈဆက္ဆံေရး၏ေလး နက္ေသာဆက္ဆံေရးကို လ်စ္ လ်ဴ႐ႈသြားၾကေတာ့မည္လား။

ေျပာရလွ်င္ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ႀကိဳးပါေသာ တယ္လီဖုန္းႀကီးကိုလြမ္းသည္။ အဝုိင္းေလးထဲ လက္ညႇိဳးထည့္ လွည့္ရေသာ အရသာက ျမတ္ႏိုးမႈေတြတုိးလာ သလိုခံစားရသည္။ ဖလင္ထည့္႐ိုက္ရေသာ ကင္မရာက ပံုေကာင္းေစဖို႔၊ ပံုမပ်က္ေစဖို႔ဂ႐ုစိုက္ရ၍ တန္ဖိုးပိုျမင့္သည္ဟုထင္သည္။ ထုိ႔အတူ လူတိုင္းလူတိုင္းအခ်စ္ပါေသာ အခ်စ္၊ ျမတ္ႏုိးမႈပါေသာ အခ်စ္ျဖင့္လည္းတစ္ဦးကိုတစ္ဦးခ်စ္ေစခ်င္သည္။