◑◑◑
တစ္ခါတုန္းက ဝက္ဝံႀကီးတစ္ေကာင္ဟာ လက္ပတ္နာရီလိုခ်င္တာနဲ႔ ၿမိဳ႕မွာ သြားဝယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ခရီးထြက္လာခ့ဲသတ့ဲ။ သူ လက္ပတ္နာရီ လိုခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ။
ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ရင္ ႀကိဳးသိုင္းေခါင္းစြပ္ပါတဲ့
အဲ...ၿပီးေတာ့မွ ၿမိဳ႕သားေတြရဲ႕ စတိုင္လ္အတိုင္း ဟမ္းဖုန္းတစ္လုံးကို ခါးမွာ ခ်ိတ္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္လည္ရင္း နာရီ႐ွာဝယ္မယ္လို႔ ဝက္ဝံႀကီးက ေတြးလိုက္တယ္။
သူလိုခ်င္တ့ဲ နာရီက ဒိုင္ခြက္ အခ်ိန္ျပဂဏန္းေတြရဲ႕ ေနရာမွာ စိန္ပြင့္ေသးေသးေလးေတြ ျမဳပ္ထားၿပီး ပတ္ပတ္လည္မွာ သလင္းေက်ာက္ေတြ စီထားတ့ဲ ဒီဇိုင္းမ်ဳိး။
ပုံစံလွလွေပါ့။ နာရီက ေရႊေရာင္ျဖစ္ရမယ္။ ႀကိဳးက သားေရႀကိဳးေပ်ာ့ အနက္ေရာင္ ျဖစ္ရမယ္တ့ဲ။
"ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာမွာ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ပဲ အခ်ိန္အတိမ္းအေစာင္း အလြဲအမွား ရိွရမယ္"
လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ ႐ိုးလက္(စ္) နာရီကို ဝက္ဝံႀကီးက သိပ္စိတ္ဝင္စားတာပဲတဲ့။
" ဘဝမွာ အခ်ိန္ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္ "
လို႔ ဝက္ဝံႀကီးက သူ႔ဘာသာသူ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီစကားဟာ ဝက္ဝံႀကီး တစ္သက္လုံး ေျပာေျပာလာခ့ဲတ့ဲ သူရဲ႕ ခံယူခ်က္လည္း ျဖစ္တယ္ဆိုပဲဗ်။
◑◑◑
ဒီလိုနဲ႔ ဝက္ဝံႀကီးဟာ တေရြ႔ေရြ႔ေလွ်ာက္ရင္း ေတာအုပ္ႀကီးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္လာပါေလေရာ။ ေတာအုပ္က ထြက္ၿပီဆိုေတာ့ ရြာနဲ႔ နီးလာတာေပါ့။
ရြာနားေရာက္ေတာ့ ရြာၿခံစည္း႐ုိးအျပင္ဘက္မွာ ေျပာင္းခင္းႀကီး တစ္ခင္းကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျပာင္းခင္းႀကီးက အက်ယ္ႀကီး။ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းထိေအာင္ က်ယ္သလား မွတ္ရတယ္။ မ်က္စိတစ္ဆုံးပဲတဲ့။
ေျပာင္းဖူးေတြကလည္း စားခ်င္စဖြယ္၊ ႁပြတ္သိပ္... လို႔။
" အင္း... ေျပာင္းဖူးေတြက အင္မတန္အရသာ ရိွမယ့္ပုံပဲ၊ ငါသြားရမယ့္ ခရီးကလည္း ေဝးေသးတယ္၊ အဲဒီေတာ့ လမ္းမွာစားဖို႔ နည္းနည္းပါးပါး ခူးသြားဦးမွပဲ "
ဒါနဲ႔ပဲ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ေျပာင္းခင္းထဲကို တိုးဝင္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အႀကီးဆုံး အေကာင္းဆုံးလို႔ ထင္ရတ့ဲ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို ႐ွာၿပီး ခူးလိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္... ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီထက္ ပိုႀကီးၿပီး ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ရတဲ့ ေျပာင္းဖူးေတြကလည္း တစ္သီတစ္သန္းႀကီး ရိွေနေသးတာ။ ဒါနဲ႔ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ထပ္ၿပီး လိုခ်င္လာျပန္ေရာ။ ခက္တာက သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္မွာ ခူးၿပီးသား ေျပာင္ဖူးႏွစ္ဖူးကို ကိုင္ထားရေတာ့ လက္က မအားေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔... ဝက္ဝံႀကီးဟာ လက္ထဲက ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို ခ်ဳိင္းၾကားထဲမွာ ညႇပ္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေ႐ွ႕ကို တိုးတိုးသြားရင္း ေတြ႔တ့ဲ ေျပာင္းဖူးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္ ဆန္႔ထုတ္ၿပီး ခူးျပန္သတ့ဲ။ အဲသည္လို... ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းဖူးေတြခ်ဳိးဖို႔ လက္ဆန္႔လိုက္တဲ့အခါ ခ်ဳိင္းၾကားထဲက ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးက ထြက္က်သြားေတာ့တာေပါ့။
ဝက္ဝံႀကီးကေတာ့ မသိ႐ွာဘူး။ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို လွမ္းခူးျပီး ခ်ဳိင္းၾကားထဲ ညႇပ္ထားလိုက္... ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းဖူးေတြ ထပ္ခူးဖို႔ လက္ဆန္႔လိုက္တဲ့အခါ ခ်ဳိင္းၾကားထဲ ေျပာင္းဖူးေတြက ထြက္က်သြားလိုက္။
ေႏွာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေတာ့မွ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ေျပာင္းခင္းၾကီးထဲက ျပန္ထြက္လာခ့ဲေတာ့တယ္။ သူ႔ ခ်ဳိင္းၾကားမွာေတာ့ ေျပာင္းဖူးေလး ႏွစ္ဖူးပဲ ပါလာခ့ဲပါသတဲ့။
သူဟာ သိပ္ကို အိုမင္းသြားပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ကိုသြားဖို႔ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရိွေတာ့ပါဘူး။ သူလိုခ်င္လြန္းလွတဲ့ နာရီကိုလည္း မဝယ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
" ဘဝမွာ အခ်ိန္ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္ "
လို႔ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္းနဲ႔ပဲ သူလာခ့ဲရာ ေတာအုပ္ဆီ တေရြ႔ေရြ႔ ျပန္ဝင္သြားရပါသတ့ဲ။
ဒီပုံျပင္ေလးကို နားေထာင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုကုန္လြန္ေစခ့ဲသလဲ။ အဲ့ဒီကုန္ခ့ဲတ့ဲ အခ်ိန္ေတြအတြက္ တစ္စုံတစ္ရာကို ျပန္ရလိုက္တာလား... ျပန္ရလိုက္တယ္လို႔ ထင္ေနခ့ဲတာလား။ ေနာက္ဆုံးက်ရင္ေကာ...
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အိပ္ရာထတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ခုတင္ေဘးမွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတာက အဲ့ဒီလူဟာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။
ခ်ဳိင္းၾကားမွာ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူး ညႇပ္လို႔.....။ ။
◑◑◑
တစ္ခါတုန္းက ဝက္ဝံႀကီးတစ္ေကာင္ဟာ လက္ပတ္နာရီလိုခ်င္တာနဲ႔ ၿမိဳ႕မွာ သြားဝယ္ဖို႔ဆိုၿပီး ခရီးထြက္လာခ့ဲသတ့ဲ။ သူ လက္ပတ္နာရီ လိုခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ။
ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ရင္ ႀကိဳးသိုင္းေခါင္းစြပ္ပါတဲ့
အဲ...ၿပီးေတာ့မွ ၿမိဳ႕သားေတြရဲ႕ စတိုင္လ္အတိုင္း ဟမ္းဖုန္းတစ္လုံးကို ခါးမွာ ခ်ိတ္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္လည္ရင္း နာရီ႐ွာဝယ္မယ္လို႔ ဝက္ဝံႀကီးက ေတြးလိုက္တယ္။
သူလိုခ်င္တ့ဲ နာရီက ဒိုင္ခြက္ အခ်ိန္ျပဂဏန္းေတြရဲ႕ ေနရာမွာ စိန္ပြင့္ေသးေသးေလးေတြ ျမဳပ္ထားၿပီး ပတ္ပတ္လည္မွာ သလင္းေက်ာက္ေတြ စီထားတ့ဲ ဒီဇိုင္းမ်ဳိး။
ပုံစံလွလွေပါ့။ နာရီက ေရႊေရာင္ျဖစ္ရမယ္။ ႀကိဳးက သားေရႀကိဳးေပ်ာ့ အနက္ေရာင္ ျဖစ္ရမယ္တ့ဲ။
"ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာမွာ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ပဲ အခ်ိန္အတိမ္းအေစာင္း အလြဲအမွား ရိွရမယ္"
လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ ႐ိုးလက္(စ္) နာရီကို ဝက္ဝံႀကီးက သိပ္စိတ္ဝင္စားတာပဲတဲ့။
" ဘဝမွာ အခ်ိန္ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္ "
လို႔ ဝက္ဝံႀကီးက သူ႔ဘာသာသူ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီစကားဟာ ဝက္ဝံႀကီး တစ္သက္လုံး ေျပာေျပာလာခ့ဲတ့ဲ သူရဲ႕ ခံယူခ်က္လည္း ျဖစ္တယ္ဆိုပဲဗ်။
◑◑◑
ဒီလိုနဲ႔ ဝက္ဝံႀကီးဟာ တေရြ႔ေရြ႔ေလွ်ာက္ရင္း ေတာအုပ္ႀကီးရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္လာပါေလေရာ။ ေတာအုပ္က ထြက္ၿပီဆိုေတာ့ ရြာနဲ႔ နီးလာတာေပါ့။
ရြာနားေရာက္ေတာ့ ရြာၿခံစည္း႐ုိးအျပင္ဘက္မွာ ေျပာင္းခင္းႀကီး တစ္ခင္းကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျပာင္းခင္းႀကီးက အက်ယ္ႀကီး။ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္းထိေအာင္ က်ယ္သလား မွတ္ရတယ္။ မ်က္စိတစ္ဆုံးပဲတဲ့။
ေျပာင္းဖူးေတြကလည္း စားခ်င္စဖြယ္၊ ႁပြတ္သိပ္... လို႔။
" အင္း... ေျပာင္းဖူးေတြက အင္မတန္အရသာ ရိွမယ့္ပုံပဲ၊ ငါသြားရမယ့္ ခရီးကလည္း ေဝးေသးတယ္၊ အဲဒီေတာ့ လမ္းမွာစားဖို႔ နည္းနည္းပါးပါး ခူးသြားဦးမွပဲ "
ဒါနဲ႔ပဲ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ေျပာင္းခင္းထဲကို တိုးဝင္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ အႀကီးဆုံး အေကာင္းဆုံးလို႔ ထင္ရတ့ဲ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို ႐ွာၿပီး ခူးလိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္... ေ႐ွ႕မွာ အဲဒီထက္ ပိုႀကီးၿပီး ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ေအာက္ေမ့ရတဲ့ ေျပာင္းဖူးေတြကလည္း တစ္သီတစ္သန္းႀကီး ရိွေနေသးတာ။ ဒါနဲ႔ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ထပ္ၿပီး လိုခ်င္လာျပန္ေရာ။ ခက္တာက သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္မွာ ခူးၿပီးသား ေျပာင္ဖူးႏွစ္ဖူးကို ကိုင္ထားရေတာ့ လက္က မအားေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔... ဝက္ဝံႀကီးဟာ လက္ထဲက ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို ခ်ဳိင္းၾကားထဲမွာ ညႇပ္ထားလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေ႐ွ႕ကို တိုးတိုးသြားရင္း ေတြ႔တ့ဲ ေျပာင္းဖူးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္ ဆန္႔ထုတ္ၿပီး ခူးျပန္သတ့ဲ။ အဲသည္လို... ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းဖူးေတြခ်ဳိးဖို႔ လက္ဆန္႔လိုက္တဲ့အခါ ခ်ဳိင္းၾကားထဲက ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးက ထြက္က်သြားေတာ့တာေပါ့။
ဝက္ဝံႀကီးကေတာ့ မသိ႐ွာဘူး။ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူးကို လွမ္းခူးျပီး ခ်ဳိင္းၾကားထဲ ညႇပ္ထားလိုက္... ေနာက္ထပ္ ေျပာင္းဖူးေတြ ထပ္ခူးဖို႔ လက္ဆန္႔လိုက္တဲ့အခါ ခ်ဳိင္းၾကားထဲ ေျပာင္းဖူးေတြက ထြက္က်သြားလိုက္။
ေႏွာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေတာ့မွ ဝက္ဝံႀကီးဟာ ေျပာင္းခင္းၾကီးထဲက ျပန္ထြက္လာခ့ဲေတာ့တယ္။ သူ႔ ခ်ဳိင္းၾကားမွာေတာ့ ေျပာင္းဖူးေလး ႏွစ္ဖူးပဲ ပါလာခ့ဲပါသတဲ့။
သူဟာ သိပ္ကို အိုမင္းသြားပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ကိုသြားဖို႔ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရိွေတာ့ပါဘူး။ သူလိုခ်င္လြန္းလွတဲ့ နာရီကိုလည္း မဝယ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
" ဘဝမွာ အခ်ိန္ဆိုတာ သိပ္အေရးႀကီးတယ္ "
လို႔ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ရင္းနဲ႔ပဲ သူလာခ့ဲရာ ေတာအုပ္ဆီ တေရြ႔ေရြ႔ ျပန္ဝင္သြားရပါသတ့ဲ။
ဒီပုံျပင္ေလးကို နားေထာင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုကုန္လြန္ေစခ့ဲသလဲ။ အဲ့ဒီကုန္ခ့ဲတ့ဲ အခ်ိန္ေတြအတြက္ တစ္စုံတစ္ရာကို ျပန္ရလိုက္တာလား... ျပန္ရလိုက္တယ္လို႔ ထင္ေနခ့ဲတာလား။ ေနာက္ဆုံးက်ရင္ေကာ...
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အိပ္ရာထတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ခုတင္ေဘးမွာ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတာက အဲ့ဒီလူဟာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။
ခ်ဳိင္းၾကားမွာ ေျပာင္းဖူးႏွစ္ဖူး ညႇပ္လို႔.....။ ။
◑◑◑
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။