ေရးမိေရးရာေလးမ်ား
(၁)
“သား…ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးေမေမ´´
“ဘာျဖစ္လုိ႕လဲသားရဲ႕´´
“ေက်ာင္းေရာက္ရင္ သားကုိ ကႀကီးေရးျပပါလု္ိ႕
ခုိင္းလိမ့္မယ္ေမေမရဲ႕´´
“ဒါမ်ား….ဘာခက္လုိ႕လဲ သားရယ္၊ ေရးျပလုိက္ေပါ့´´
“ေမေမ ဘာသိလုိ႕လဲ၊ ကႀကီးေရးၿပီးရင္ သူတုိ႕က ခေခြးပါ ဆက္ၿပီးေရးခုိင္းၾကဦိးမွာ…..´´
(၂)
အဲဒီဟာသထဲက ကေလးငယ္ရဲ႕ စဥ္းစားပုံ စဥ္းစားနည္းဟာ
လူႀကီးေတြအတြက္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္က ျပန္စဥ္းစားရင္ ကေလးငယ္ဟာ(သူ႕ကုိယ္သူေတာ့)
အင္မတန္မွ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားစြာစဥ္ၤးစားဆုံးျဖတ္လုိက
မွန္ပါတယ္။ သူ႕မွာလည္း ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အတုိင္းအတာနဲ႕ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့
စဥ္းစားနည္း(Speculative Thinking) ရွိေနတာပဲမဟုတ္လား။
အေမ လုပ္တဲ့သူက “ကႀကီး´´ေရးခုိင္းရင္ “ကႀကီး´´ေရးလုိက္၊
“ခေခြး´´ ေရးခုိင္းရင္ “ခေခြး´`ေရးလုိက္၊ “ဂငယ္´´ ေရးခုိင္းတဲ့
အခါက်ေတာ့လည္း “ဂငယ္´´ေရးလုိက္ေပါ့လုိ႕ စဥ္းစားတယ္။
အဲဒီလုိ တစ္ခုခ်င္းစီ ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႕ သူ႕သားငယ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕
စာတတ္ေျမာက္တဲ့သူ
တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္ ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႕ “နိဂုံး´`တစ္ခုကုိ ဆင္ျခင္ထားတယ္။
ကေလးငယ္ရဲ႕ ဆင္ျခင္မႈကလည္း မမွာယြင္းပါဘူး။
“ကႀကီး´´ ၿပီးရင္ “ခေခြး´´၊ “ခေခြး´` ၿပီးရင္ “ဂငယ္´´ စသည္ျဖင့္ မဆုံးတမ္းလာေတာ့မယ္ဆုိတာ
သူလည္းေတြးေနမိတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ရဲ႕ “နိဂုံး´´က်ေတာ့
“အဲသည္လုိဒုကၡ (စာလုံးေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သင္ေနရတာကုိ
ကေလးငယ္ကေတာ့ ဒုကၡ လုိ႕ထင္မွာေပါ့) အဆင့္ဆင့္ ကုိ
ေရရွည္ မခံစားရဖုိ႕ ´´ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ တုိတုိ ေျပာရရင္ “သက္ေတင့္သက္သာေနရေရး´´
ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီဒုကၡကုိ ေစာေစာစီးစီးလမ္းစျဖတ္တဲ့အေနနဲ႕
(၃)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူႀကီးေတြကေကာ ဘာထူးသလဲဟု ေတြးမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြဟာ လူ႕ဘ၀ကုိ ရၿပီဆုိကတည္းက
ဒုကၡသင္ခန္းစာရဲ႕ ပထမဆုံး အကၡရာ ျဖစ္တဲ့ “ကႀကီး´`ကုိ စ ေရးခဲ့ရပါၿပီ။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႕ အမွ်
“ခေခြး´´ေတြ “ဂငယ္´´ေတြကုိ ဆက္တုိက္ ေတြ႕လာရဦးမွာပါ။
ဘ၀ဆုိတာ ဒုကၡ ဆုိတဲ့ အကၡရာေတြကုိ သင္ၾကားျပဌာန္းထားတဲ့
စာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ဘယ္သူက ဒီဒုကၡဆုိတဲ့ အကၡရာကုိ
သင္ၾကားခ်င္ၾကလုိ႕လဲ။
ဒုကၡတစ္ခုခ်င္းစီနဲ႕ ေတြ႕ႀကဳံရတုိင္း မၿပီးေသးဘူးလား၊ အၿပီးဆုံးႏုိင္ေသးဘူးလားလုိ႕
ညည္းတြားၾကတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။
(၄)
တကယ္ဆုိရင္ ဒုကၡေတြကုိ ရင္ဆုိင္တဲ့နည္းက သိပ္
အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ခက္ခက္ခဲခ
“ကႀကီး´´ဒုကၡနဲ႕ ႀကံဳရင္ “ကႀကီးကုိ´´ေရးခ်လုိက္၊ “ခေခြး´´ ဒုကၡနဲ႕ႀကံံဳအခါ
`ခေခြး´` ကုိ ေရးခ်လုိက္ရုံပါပဲ။
ဒီလုိပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖတ္သန္းသြားၾကရေအာင္။
ဒါမွ တကယ္လူၾကီး အေတြးျဖစ္ပါတယ္။
(၅)
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အားလုံးက ညည္းတြားေနၾကတယ္။
စိတ္ပ်က္ေနၾကတယ္။ ေလာကဆုိတဲ့ ေက်ာင္းကုိ မတက္ခ်င္ဘူးဆုိၿပီး ေက်ာင္းေျပးခ်င္ေနၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဆင္ျခင္မႈရဲ႕ “နိဂုံး´´က
ဘ၀ကုိ နားလည္တတ္ေျမာက္ဖုိ႕မဟုတ္ပဲ “သက္ေတာင့္သက္သာ
ေနထုိင္ဖုိ႕´` ရည္ရြယ္ထားၾကတာကု္ိး။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တေတြဟာ ……
အသက္ႀကီးေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြပါပဲ။
မင္းခုိက္စုိးစန္
(၁)
“သား…ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးေမေမ´´
“ဘာျဖစ္လုိ႕လဲသားရဲ႕´´
“ေက်ာင္းေရာက္ရင္ သားကုိ ကႀကီးေရးျပပါလု္ိ႕
ခုိင္းလိမ့္မယ္ေမေမရဲ႕´´
“ဒါမ်ား….ဘာခက္လုိ႕လဲ သားရယ္၊ ေရးျပလုိက္ေပါ့´´
“ေမေမ ဘာသိလုိ႕လဲ၊ ကႀကီးေရးၿပီးရင္ သူတုိ႕က ခေခြးပါ ဆက္ၿပီးေရးခုိင္းၾကဦိးမွာ…..´´
(၂)
အဲဒီဟာသထဲက ကေလးငယ္ရဲ႕ စဥ္းစားပုံ စဥ္းစားနည္းဟာ
လူႀကီးေတြအတြက္ ရယ္စရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္က ျပန္စဥ္းစားရင္ ကေလးငယ္ဟာ(သူ႕ကုိယ္သူေတာ့)
အင္မတန္မွ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမားစြာစဥ္ၤးစားဆုံးျဖတ္လုိက
မွန္ပါတယ္။ သူ႕မွာလည္း ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အတုိင္းအတာနဲ႕ ေျမာ္ျမင္ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့
စဥ္းစားနည္း(Speculative Thinking) ရွိေနတာပဲမဟုတ္လား။
အေမ လုပ္တဲ့သူက “ကႀကီး´´ေရးခုိင္းရင္ “ကႀကီး´´ေရးလုိက္၊
“ခေခြး´´ ေရးခုိင္းရင္ “ခေခြး´`ေရးလုိက္၊ “ဂငယ္´´ ေရးခုိင္းတဲ့
အခါက်ေတာ့လည္း “ဂငယ္´´ေရးလုိက္ေပါ့လုိ႕ စဥ္းစားတယ္။
အဲဒီလုိ တစ္ခုခ်င္းစီ ျဖတ္သန္းရင္းနဲ႕ သူ႕သားငယ္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕
စာတတ္ေျမာက္တဲ့သူ
တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္ ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႕ “နိဂုံး´`တစ္ခုကုိ ဆင္ျခင္ထားတယ္။
ကေလးငယ္ရဲ႕ ဆင္ျခင္မႈကလည္း မမွာယြင္းပါဘူး။
“ကႀကီး´´ ၿပီးရင္ “ခေခြး´´၊ “ခေခြး´` ၿပီးရင္ “ဂငယ္´´ စသည္ျဖင့္ မဆုံးတမ္းလာေတာ့မယ္ဆုိတာ
သူလည္းေတြးေနမိတာပဲ။
ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ရဲ႕ “နိဂုံး´´က်ေတာ့
“အဲသည္လုိဒုကၡ (စာလုံးေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု သင္ေနရတာကုိ
ကေလးငယ္ကေတာ့ ဒုကၡ လုိ႕ထင္မွာေပါ့) အဆင့္ဆင့္ ကုိ
ေရရွည္ မခံစားရဖုိ႕ ´´ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ တုိတုိ ေျပာရရင္ “သက္ေတင့္သက္သာေနရေရး´´
ျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီဒုကၡကုိ ေစာေစာစီးစီးလမ္းစျဖတ္တဲ့အေနနဲ႕
(၃)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ လူႀကီးေတြကေကာ ဘာထူးသလဲဟု ေတြးမိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြဟာ လူ႕ဘ၀ကုိ ရၿပီဆုိကတည္းက
ဒုကၡသင္ခန္းစာရဲ႕ ပထမဆုံး အကၡရာ ျဖစ္တဲ့ “ကႀကီး´`ကုိ စ ေရးခဲ့ရပါၿပီ။ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႕ အမွ်
“ခေခြး´´ေတြ “ဂငယ္´´ေတြကုိ ဆက္တုိက္ ေတြ႕လာရဦးမွာပါ။
ဘ၀ဆုိတာ ဒုကၡ ဆုိတဲ့ အကၡရာေတြကုိ သင္ၾကားျပဌာန္းထားတဲ့
စာအုပ္ႀကီးတစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ဘယ္သူက ဒီဒုကၡဆုိတဲ့ အကၡရာကုိ
သင္ၾကားခ်င္ၾကလုိ႕လဲ။
ဒုကၡတစ္ခုခ်င္းစီနဲ႕ ေတြ႕ႀကဳံရတုိင္း မၿပီးေသးဘူးလား၊ အၿပီးဆုံးႏုိင္ေသးဘူးလားလုိ႕
ညည္းတြားၾကတာခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။
(၄)
တကယ္ဆုိရင္ ဒုကၡေတြကုိ ရင္ဆုိင္တဲ့နည္းက သိပ္
အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ခက္ခက္ခဲခ
“ကႀကီး´´ဒုကၡနဲ႕ ႀကံဳရင္ “ကႀကီးကုိ´´ေရးခ်လုိက္၊ “ခေခြး´´ ဒုကၡနဲ႕ႀကံံဳအခါ
`ခေခြး´` ကုိ ေရးခ်လုိက္ရုံပါပဲ။
ဒီလုိပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖတ္သန္းသြားၾကရေအာင္။
ဒါမွ တကယ္လူၾကီး အေတြးျဖစ္ပါတယ္။
(၅)
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အားလုံးက ညည္းတြားေနၾကတယ္။
စိတ္ပ်က္ေနၾကတယ္။ ေလာကဆုိတဲ့ ေက်ာင္းကုိ မတက္ခ်င္ဘူးဆုိၿပီး ေက်ာင္းေျပးခ်င္ေနၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဆင္ျခင္မႈရဲ႕ “နိဂုံး´´က
ဘ၀ကုိ နားလည္တတ္ေျမာက္ဖုိ႕မဟုတ္ပဲ “သက္ေတာင့္သက္သာ
ေနထုိင္ဖုိ႕´` ရည္ရြယ္ထားၾကတာကု္ိး။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တေတြဟာ ……
အသက္ႀကီးေနတဲ့ ကေလးငယ္ေတြပါပဲ။
မင္းခုိက္စုိးစန္
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။