ဘာလို႔ခ်စ္ေနၾကတာလဲ၊ မခ်စ္ေအာင္ဘယ္လိုေနမလဲ

ေမာင္(စြယ္စံုက်မ္း)

ဘာလို႔ခ်စ္ေနၾကတာလဲ၊ မခ်စ္ေအာင္ဘယ္လိုေနမလဲ

အခ်စ္ရယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ မသိသူမရွိေလာက္ အင္မတန္အသံုးမ်ားေသာ စကားလံုးျဖစ္သည္။ အခ်စ္ကို အယူအဆအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ သံုးသပ္ရွုျမင္ကာ စကားပံုမ်ား၊ ဆိုရိုးမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ား၊ ဇာတ္လမ္းမ်ား၊ ဝတၳဳမ်ား ျဖစ္တည္လာခဲ့သည္။

အခ်ိဳ႕က အခ်စ္သည္ ေအးျမေသာ သေဘာကိုေဆာင္ေၾကာင္း၊ အခ်ိဳ႕က ပူေလာင္ေသာ သေဘာကို ေဆာင္ေၾကာင္း၊ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ မည္သုိ႔မည္ပံုျဖစ္ေၾကာင္း နည္းလမ္းအမ်ိဳးျဖင့္ သရုပ္ေဖာ္ၾကသည္။

အခ်စ္ကို စိတ္ပ်က္သူရွိသလို၊ အခ်စ္ကို ႏွစ္သက္သူရွိသည္။ အခ်စ္သည္ ဘဝတစ္ခု တည္ေဆာက္ ရာတြင္ မည္သို႔မည္ပံု အေရးပါသည္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးညြန္းဆိုၾကသည္။ အခ်စ္အေၾကာင္း နိဒါန္း သြယ္ရံုမွ် စာမ်က္ႏွာ တစ္ရာမက ျဖစ္သြားေခ်လိမ့္မည္။ စာဖတ္သူတို႔ကို မွ်ေဝလိုသည့္ အခ်စ္ အေၾကာင္းမွာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားေသာ ဓမၼတရားအေျခခံ အခ်စ္၏ အဓိပၸါယ္ပင္တည္း။

အခ်စ္ဟူေသာ သံေယာဇဥ္မွာ အင္မတန္ပင္ျဖတ္ရခဲေသာ ၾကိဳးျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ပါရမီ ျဖည့္က်င့္ေသာ ဘဝတြင္ပင္ ခက္ခက္ခဲခဲျဖတ္ခဲ့ရေသာ ၾကိဳးျဖစ္ေခ်သည္။ တိတိက်က် ညြန္းဆို ရေသာ္ သံေယာဇဥ္တရား ၁၀ပါးမွ ကာမရာဂသံေယာဇဥ္ ျဖစ္ေခ်သည္။ သံေယာဇဥ္ဟူသည့္ အဓိပၸါယ္မွာ သတၱဝါတို႔ကို ထိုထိုဘဝမွ မလြတ္ရေအာင္ (ၾကိဳးျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္ထားသကဲ့သို႔) ဖြဲ႔ခ်ည္ တုတ္ေႏွာင္တတ္ေသာတရား (သံေယာဇဥ္ၾကိဳး) ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကာမရာဂသံေယာဇဥ္ဟူသည္ သတၱဝါတို႔ကို ထိုထိုဘဝမွ မလြတ္ရေအာင္ ကာမဂုဏ္ (ကိေလသာ အေျခခံ) (ၾကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသကဲ့သို႔) ဖြဲ႔ခ်ည္တုတ္ေႏွာင္တတ္ေသာတရား ဟုျဖစ္ေခ်သည္။ ယင္းတရားကို ဆက္လက္တည္တံ့အဓြန္႔ရွည္ေစရန္ ကူညီေထာက္ပံ့ေနေသာ တရားအစုျဖစ္သည့္ အာသေဝါ၊ ၾသဂ၊ ေယာဂ၊ ဂႏၳ၊ ဥပါဒါန္၊ နီဝရဏ၊ အႏုသယ၊ ကိေလသာ တို႔လည္း ရွိေနသည့္အတြက္ အခ်စ္ဟူသည္ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ မရမခ်င္း မိမိတို႔၏ သ႑န္၌ အစဥ္အျမဲ ကိန္းေအာင္းေနမည္သာျဖစ္သည္။

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ပါရမီျဖည့္က်င့္ခဲ့သည့္ ဘဝတစ္ခု (ေဝႆႏၱရာဇာတ္ေတာ္) တြင္ အခ်စ္၏ ဂုဏ္သတၱိကို ေတြ႔ႏိုင္ေခ်သည္။ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းျခင္း ပါရမီျဖည့္က်င့္ရာ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းသည့္ အေလာဘ ဟူသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေလာဘကို ႏိုင္ႏွင္းေစသည္။ ထိုသို႔ ေလာဘတရားကို ျဖတ္ေတာက္ရာတြင္ ေရႊ၊ေငြ၊ဂုဏ္ စည္းစိမ္ကို စြန္႔လြတ္ရန္ လြယ္ကူေသာ္လည္း ကာမရာဂ သံေယာဇဥ္အေျခခံ ကာမဂုဏ္အာရံု (ဇနီး၊သားသမီး) တို႔ကို စြန္႔လြတ္ရန္ ေဝႆႏၱရာ မင္းၾကီး ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရသည္။ သူအလြန္ခ်စ္ေသာ ဇာလီႏွင့္ ကဏွာဇိန္ တို႔ သားသမီးႏွစ္ဦးကုိ သာမက မယားက်င့္ဝတ္ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ခ်စ္ဇနီး မဒၵီေဒဝီကိုပင္ အလွဴသည္အထိ စြန္႔လြတ္ခဲ့သည္။

ဤတြင္ နားမလည္သူမ်ားက ေတာ္ေတာ္ အၾကင္နာတရား ကင္းမဲ့ေသာ ေဝႆႏၱရာမင္းၾကီးဟု ထင္ျမင္စရာရွိသည္။ အမွန္စင္စစ္ စြန္႔လြတ္ရန္ အင္မတန္ ခက္ခဲေသာ ဘဝကို ထုံမြန္းေစသည့္၊ အဆက္မျပတ္ေစသည့္၊ ၃၁ ဘံုမွ မၾကြတ္ရေလေအာင္ ဖိစီး ႏွိပ္စက္တတ္သည့္ ကာမရာဂ သံေယာဇဥ္ (အခ်စ္)၊ ပဋိက သံေယာဇဥ္ (အမုန္း) စသည္တို႔အပါအဝင္အျခားအျခားေသာ ကိေလသာတရားမ်ားကို ပါ ၾကိဳးစားျဖတ္ေတာက္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါရမီျဖည့္က်င့္ရသည့္ အဂၤါတစ္ရပ္တြင္ ပါဝင္ေနေသာ အခ်စ္ကို စြန္႔လြတ္ျခင္းကို သာမန္လူတို႔ ျပဳႏိုင္ခဲသည္။ အခ်စ္တြင္ ခ်စ္သူရည္စားတင္မက၊ မိဘ၊သားသမီး၊ ေဆြမ်ိဳးတို႔ ပင္ပါဝင္ေနေခ်ေသး သည္။

ထိုကဲ့သို႔ အခ်စ္၊အမုန္း၊ အားလံုး၏ အေျခခံမွာ ကိေလသာ ၁၀ပါးျဖစ္ေခ်သည္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိဌိ၊ ဝိစိကိစၦာ၊ ထိန၊ ဥဒၶစၥ၊ အဟီရိက ႏွင့္ အႏုတၱပ ဟူေသာ ကိေလသာတရား ၁၀ပါး အေျခခံျပီး ၁၅၀၀ ေသာ ကိေလသာတို႔ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ယင္း ၁၅၀၀ေသာ ကိေလသာတို႔ကိုပင္ အခ်စ္ဟု အဓိပၸါယ္ဖြဲ႔ဆိုၾကသည္။ ဆိုလိုရင္းမွာ ယင္း ၁၅၀၀ ေသာ ကိေလသာတရားသည္ အခ်စ္ ဟူေသာ ေလာဘ ကို ျဖစ္တည္လာေစရန္ ကူညီေထာက္ပံ့ေသာ အေၾကာင္းတရားျဖစ္ သည္ဟု အဓိပၸါယ္ရေခ်သည္။ ထိုကို မသိနားမလည္သူတို႔ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိၾကသည္။ ၁၅၀၀ေသာ ကိေလသာသည္ အခ်စ္တစ္ခုတည္းျဖစ္ေစျခင္းမဟုတ္၊ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟ အေျခခံ (၁၂) ပါးေသာ အကုသိုလ္တရားမ်ားကိုျဖစ္ေစပါသည္။

“ဒါဆိုမခ်စ္ရေတာ့ဘူးလား” ဟု စာဖတ္သူတို႔၌ သံသယဝင္စရာရွိလာခဲ့သည္။ မွန္ပါသည္။ မခ်စ္၊ မမုန္း (ေလာဘ၊ ေဒါသ)ေလေလ ပူေလာင္မွု ကင္းေဝးေလေလျဖစ္ေခ်သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်စ္ကို ပူေလာင္ေစသည္ ဟုလည္း သတ္မွတ္သည့္ ဆုိရိုးျဖစ္လာေခ်သည္။ အရာဝတၳဳ၊ ရုပ္နာမ္ တစ္ခုခုအား ႏွစ္သက္စြဲလမ္းလွ်င္ ထိုစြဲလမ္းစိတ္၏ တရားကုိယ္ကို ရွာေဖြကို ၾကိဳးစားျဖတ္ ေတာက္ႏိုင္ေခ်သည္။ သုိ႔ေသာ္ အခ်စ္သည္ မေကာင္းဟု သိေနပင္ေတာင္မွ ျဖတ္မရႏိုင္ျခင္းကား ဘဝအဆက္ဆက္ ခ်ည္ေႏွာင္ထံုးဖြဲ႔လာျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုကို ဖူးစား၊ ေရစက္ဟုပင္ ေခၚေဝၚၾကေသးသည္။ အမွန္စင္စစ္ ၃၁ ဘံုမွ မကြ်တ္လြတ္ရေလေအာင္ တစ္ဘဝျပီး တစ္ဘဝ ခ်ည္ဖြဲ႔လာေသာ သံေယာဇဥ္၊ ကိေလသာ စသည္ျဖင့္ တရားတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေခ်သည္။

အခ်ိဳ႕က အခ်စ္ကိုအေျခခံျပီး ေကာင္းလာသည္မ်ားရွိသည္ဟုဆိုသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ လိမၼာ လာသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘဝတန္ဖိုးသိလာသည္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ စိတ္ေကာင္းဝင္လာသည္ စသည္ျဖင့္ ညြန္းဆုိေသာ္ျငားလည္း ၄င္းမွာ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းသကဲ့သို႔ အခ်စ္ကိုပုိပို၍ ႏွစ္သက္ စံုမက္လာ (ဘဝအဆက္မျပတ္)ေစေသာ တရားမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေခ်ေသးသည္။

မခ်စ္ေအာင္ဘယ္လိုေနမလဲ?

ဤကား စာဖတ္သူတို႔ သိခ်င္ေနေသာ ေမးခြန္းတစ္ရပ္ျဖစ္ေနေခ်မည္။ ခက္ပါသည္။ အခ်စ္ဟူေသာ ေလာဘတရား(ကိေလသာ)မ်ားကို ရဟႏၱာဘဝသို႔ ေရာက္မွ အျပီးသတ္စြန္႔လြတ္ႏိုင္ေခ်သည္။ မဂ္ဖိုလ္ ဥာဏ္ဆံုးခန္းတိုင္မွ အမွန္စင္စစ္ ေလာဘကို သိျမင္ႏိုင္ေခ်သည္။ ပုထုဇဥ္တို႔ကား သိသာ သိသည္။ မျမင္ႏိုင္ေသးေခ်။ မေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း ျဖတ္ရခက္ေနေသာ ၾကိဳးျဖစ္ ေနေပသည္။

ထို႔အတြက္ စာဖတ္သူ ပုထုဇဥ္တို႔ ဝမ္းနည္းေနစရာမလို။ ဒါဆုိမခ်စ္ေအာင္ ေနမယ္ဟူ၍ လိုအပ္သည္ထက္ (မိမိတက္ႏိုင္သည္ထက္) ပိုမို ၾကိဳးစားျဖတ္ေတာက္ျခင္း မျဖစ္ေစလို။ ၄င္းမွာ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ႏွိပ္စက္ျခင္းသာ ျဖစ္ျပီး အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္၏ ေဘးကိုပင္ ေရာက္ႏိုင္ေခ်ေသးသည္။

အခ်စ္တစ္ခုတည္းမဟုတ္။ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟ ဟူေသာ တရားမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕လာတိုင္း အရာရာကို သတိႏွင့္ ယွဥ္ကာ နည္းႏိုင္သမွ် နည္းပါးေအာင္ ၾကိဳးစားက်င့္ၾကံျခင္း၊ ဝိပႆနာ တရားအားထုတ္ျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ အခ်စ္ဟူေသာ ပူေလာင္မွုကို ေအးခ်မ္းလာေအာင္ ျပဳႏိုင္ ေခ်သည္။ မိသားစုဘဝမ်ားကို တာဝန္ယူေနရမည္။ သားသမီးအေပၚ ဝတ္တရား ေက်ေနရမည္။ ဇနီး၊ခင္ပြန္း တုိ႔အေပၚ ဝတ္တရားေက်ေန ရမည္။ သာမန္ထက္လြန္ကဲေသာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ (ေလာဘ)၊ မုန္းတီး (ေဒါသ) မျဖစ္ေစရ။ မဂ္ဖိုလ္ေရာက္ေၾကာင္း တရားမ်ားကုိပါ က်င့္ၾကံ အားထုတ္လွ်င္ အခ်စ္ဟူေသာ ပူေလာင္မွုမ်ား ကင္းေဝရေလသည္။

စာဖတ္သူတုိ႔ ကိေလသာအပူမီးမ်ား ျငိမ္းေဝးေအာင္ ၾကိဳးစားက်င့္ၾကံႏိုင္ၾက ပါေစ။

ေအာင္ခမ္း (International news for myanmar)

Admin KS