ေမေမ
--------
"နင့္မိဘေတြ နင့္ကို သိပ္ခ်စ္လို႔ ဒီနာမည္ေပးထားတယ္ ထင္တယ္... ဟုတ္လား"
.
ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ "ေမာင္ဝမ္းသာ" ဆိုတာကိုၾကားတိုင္း ဒီအေမးကိုေမးၾကတဲ့ လူေပါင္း ဘယ္ႏွေယာက္ရွိမွန္း ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
.
"သမီးေတြတစ္ပံုၾကီး ေမြးျပီးမွ နင့္ကိုေမြးခဲ့လို႔ ဝမ္းသာျပီး ဒီနာမည္ကို ေပးခဲ့တာျဖစ္မယ္"
.
တစ္ခ်ဳိ႕က သူတို႔ေတြးထင္သလို ေျပာၾကျပန္တယ္။
.
ဒီလိုခန္႔မွန္း၊ ေမးျမန္းတာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အစပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ေဒါသထြက္ ဆဲဆိုရိုက္ပုတ္တတ္ေပမယ့္ ၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေဒါသမထြက္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေဒါသေတြက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ နာက်င္တဲ့အျပံဳးအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။
.
သူတို႔အေမးကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲ
.
ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမေမခ်စ္သလား၊ ေဖေဖကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္၂ႏွစ္သားအရြယ္တည္း
.
တကယ္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို မေခၚခဲ့ၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ အိမ္ကလူေတြဆိုတာ အဘြားအျပင္ အေဖတူ အေမကဲြက ေမြးလာတဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္ကို ေျပာတာျဖစ္တယ္။ အစ္ကို၊ အစ္မေတြက ကြ်န္ေတာ့္ေမေမေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုမုန္းၾကတယ္။ အဘြားကလည္း သားဆိုးစိတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နာမည္ကို ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အဘြားက သူစိတ္ေကာင္းဝင္တဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ကို "ေကာက္လာတဲ့ေကာင္"လို႔ ေခၚျပီး ေဒါသထြက္ရင္ "မ်ဳိးမစစ္" လို႔ ေခၚတတ္တယ္။
.
ေက်ာင္းေနမွ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို ကြ်န္ေတာ္သိရေတာ့တယ္။ "ေမာင္ဝမ္းသာ"လို႔ ကြ်န္ေတာ္နာမည္ကို ဆရာမေခၚေတာ့ အတန္းထဲက လူေတြ အသံထြက္ေအာ္ရယ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ရယ္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိဘဲ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ကေန အဘြားကြ်န္ေတာ့္ကိုတြန္းျပီ
.
"အေမ့သား အျပင္မွာ ေမြးတဲ့ကေလးဆိုတာ သူလား၊ ေတာ္ေတာ္ၾကီးျပီပဲေနာ္"
.
မိန္းမဝၾကီးတစ္ေယာက္ အဘြားကိုေမးေတာ့ အဘြားက ပါးစပ္ကိုရဲြ႔ျပီး...
.
"အျပဳစားခံလိုက္ရတာ... အေမ့သား ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ အဲဒီစုန္းမရဲ႕ အညႇိဳ႕ကို ခံလိုက္ရတာ။ ခုေတာ့ မယားလည္းဆံုး၊ သူကေထာင္က်နဲ႔ အေမ့လိုအဘြားၾကီးကို ဆင္းရဲဒုကၡေပးဖို႔ ဒီၿဂိဳလ္ေကာင္ကို ထားခဲ့တယ္ေလ"
.
ဒီလိုစကားေတြက အဘြားဆီကေန ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကားရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခါတိုင္းလည္း တစ္ျခားေမာင္ႏွမေတြကို "ဒီစုန္းမရဲ႕သားက နင္တို႔နဲ႔မတူဘူးေနာ္" လို႔ ေျပာတတ္တယ္။
.
တကယ္လည္း သူတို႔နဲ႔ကြ်န္ေတာ္မတူခဲ့ပါ
.
အဘြားက အသက္၆ဝဆိုေပမယ့္ ဖဲရိုက္ဖို႔၊ ထီထိုးဖို႔ စိတ္ထက္သန္တုန္း။ ေလာင္းကစားေၾကာင့္ အဘြားရဲ႕ဦးေႏွာက္က တစ္ျခားလူထက္ၾကည္ျပီး လူအိုေတြျဖစ္တတ္တဲ့ သူငယ္ျပန္ေရာဂါ၊ စိတ္ကေယာင္ကခ်ားေတြ မျဖစ္တတ္ဘူးလို႔ တစ္ခ်ဳိ႕က ေျပာၾကတယ္။
.
တကယ္လည္း အဘြားက ဖဲဝိုင္းေရာက္ျပီဆိုရင္ ဘယ္လိုေခၚေခၚ ထိုင္ရာက မေရြ႕ေတာ့ဘူး။ ေျမးေတြ ထမင္းစားရ၊ မစားရဆိုတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ အစ္ကိုအစ္မေတြက သူတို႔ဦးေလး၊ အေဒၚေတြဆီ သြားစားၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သြားစားဖို႔ေနရာ မရွိခဲ့ဘူး။
.
စားစရာမရွိလို႔ ဗိုက္အဆာၾကီးဆာျပီး ကြ်န္ေတာ္မေအာင့္ႏိုင္တဲ့အခ
.
စားရဖန္မ်ားေလ ကြ်န္ေတာ့္အစာအိမ္ ပိုၾကီးေလနဲ႔ ရဲသထက္ ကြ်န္ေတာ္ရဲလာခဲ့တယ္။ နည္းပညာ ပိုက်င္လည္လာခဲ့တယ္။ တစ္ျခားလူ ပိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ကစားဝမွ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ထားေပးတယ္။ တစ္ခါတေလ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ပိရိတဲ့ အစြမ္းအစကို ကြ်န္ေတာ္ဘာသာ ခ်ီးက်ဴးေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မရတဲ့ လူေတြရဲ႕ အႏွစ္သက္ဆံုး ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ရေအာင္ခိုးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ျခားလူရဲ႕ ပစၥည္းကိုယူျပီး သူတို႔ခိုးသလိုနဲ႔ ဖန္တီးေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုလူေတြကို ကလဲ့စားျပီး ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ကိုရွာခဲ့တယ္။
.
ဒါေၾကာင့္ တစ္ျခားလူရဲ႕ ထိခိုက္နာက်င္ျခင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အေပ်ာ္ကို ရွာခဲ့တယ္။ တစ္ျခားလူ နာက်င္ေနမွ ဒီေလာကၾကီး မွ်တတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ တစ္ျခားလူ မ်က္ရည္က်မွ ဒီေလာကမွာ ငိုရတဲ့လူ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းရွိတာ
.
ညလမ္းသလားမ်ားရင္ သရဲနဲ႔တိုးတတ္တယ္ဆိုသလို တစ္ခါက ကုန္စံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ခိုးေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္မိသြားခဲ့တယ္။ ကုန္စံုဆိုင္ သူေဌးရဲ႕သားက ေဘးကေနျပီ "ရိုက္.. ရိုက္.. သူ႔ကိုရိုက္ ဒါမွမဟုတ္ ရဲလက္ထဲ အပ္လိုက္" လို႔ ေျပာတယ္။ သေဘာေကာင္း ေဖာ္ေရြတဲ့ သူေဌးမက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲကပါ။ ရပ္ရြာအက်ဳိးသယ္ပိုးျပီး လူေတြကို ကူညီတတ္သူျဖစ္တယ္။ လူတိုင္းကို သိသူ၊ ခင္သူျဖစ္တယ္။ သူေဌးမက သားဘက္လွည့္ျပီး "သူ႔မွာ အေဖအေမမရွိဘူး။ သူ႔အဘြားက တစ္ေန႔ကုန္ ကစားဝိုင္းေရာက္ေနေတာ့ ဘာမွ မစားရလို႔ သူဒီလိုျဖစ္ရတာ။ ဒါေတာင္ သားက သူ႔ကို ရိုက္ရက္သလား"
.
အဲဒီစကားကိုၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက နာက်င္မႈေတြ လႈပ္ႏိုးထလာခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေဖအေမမရွိဘူး။ အဘြားက ကြ်န္ေတာ့္ကို "ေကာက္လာတဲ့ေကာင္" "မ်ဳိးမစစ္" လို႔ ေခၚတယ္။ ဒါကို လူတိုင္းသိတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ အသိထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလိုျဖစ္ေနခဲ့တ
.
"သနားလိုက္တာ.. မငိုနဲ႔... လာ အေဒၚတို႔နဲ႔ ထမင္းအတူလာစား"
.
စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့ သူေဌးမေၾကာင့္ မ်က္ရည္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးလက္နက္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ေၾကာင္းေတြက
.
ဒီသေဘာတရားကို နားလည္ျပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ခ်ခ်နဲ႔ ပိုခိုးခဲ့တယ္။ ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေလာကၾကီးက ပိုရွက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္... မဟုတ္လား..
.
---- ဆက္ပါဦးမည္..
--------
"နင့္မိဘေတြ နင့္ကို သိပ္ခ်စ္လို႔ ဒီနာမည္ေပးထားတယ္ ထင္တယ္... ဟုတ္လား"
.
ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ "ေမာင္ဝမ္းသာ" ဆိုတာကိုၾကားတိုင္း ဒီအေမးကိုေမးၾကတဲ့ လူေပါင္း ဘယ္ႏွေယာက္ရွိမွန္း ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။
.
"သမီးေတြတစ္ပံုၾကီး ေမြးျပီးမွ နင့္ကိုေမြးခဲ့လို႔ ဝမ္းသာျပီး ဒီနာမည္ကို ေပးခဲ့တာျဖစ္မယ္"
.
တစ္ခ်ဳိ႕က သူတို႔ေတြးထင္သလို ေျပာၾကျပန္တယ္။
.
ဒီလိုခန္႔မွန္း၊ ေမးျမန္းတာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အစပိုင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ေဒါသထြက္ ဆဲဆိုရိုက္ပုတ္တတ္ေပမယ့္ ၾကာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေဒါသမထြက္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေဒါသေတြက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ နာက်င္တဲ့အျပံဳးအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။
.
သူတို႔အေမးကို ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမလဲ
.
ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမေမခ်စ္သလား၊ ေဖေဖကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္၂ႏွစ္သားအရြယ္တည္း
.
တကယ္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို မေခၚခဲ့ၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာတဲ့ အိမ္ကလူေတြဆိုတာ အဘြားအျပင္ အေဖတူ အေမကဲြက ေမြးလာတဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္ကို ေျပာတာျဖစ္တယ္။ အစ္ကို၊ အစ္မေတြက ကြ်န္ေတာ့္ေမေမေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုမုန္းၾကတယ္။ အဘြားကလည္း သားဆိုးစိတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နာမည္ကို ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အဘြားက သူစိတ္ေကာင္းဝင္တဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ကို "ေကာက္လာတဲ့ေကာင္"လို႔ ေခၚျပီး ေဒါသထြက္ရင္ "မ်ဳိးမစစ္" လို႔ ေခၚတတ္တယ္။
.
ေက်ာင္းေနမွ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို ကြ်န္ေတာ္သိရေတာ့တယ္။ "ေမာင္ဝမ္းသာ"လို႔ ကြ်န္ေတာ္နာမည္ကို ဆရာမေခၚေတာ့ အတန္းထဲက လူေတြ အသံထြက္ေအာ္ရယ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ရယ္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိဘဲ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ကေန အဘြားကြ်န္ေတာ့္ကိုတြန္းျပီ
.
"အေမ့သား အျပင္မွာ ေမြးတဲ့ကေလးဆိုတာ သူလား၊ ေတာ္ေတာ္ၾကီးျပီပဲေနာ္"
.
မိန္းမဝၾကီးတစ္ေယာက္ အဘြားကိုေမးေတာ့ အဘြားက ပါးစပ္ကိုရဲြ႔ျပီး...
.
"အျပဳစားခံလိုက္ရတာ... အေမ့သား ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ အဲဒီစုန္းမရဲ႕ အညႇိဳ႕ကို ခံလိုက္ရတာ။ ခုေတာ့ မယားလည္းဆံုး၊ သူကေထာင္က်နဲ႔ အေမ့လိုအဘြားၾကီးကို ဆင္းရဲဒုကၡေပးဖို႔ ဒီၿဂိဳလ္ေကာင္ကို ထားခဲ့တယ္ေလ"
.
ဒီလိုစကားေတြက အဘြားဆီကေန ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကားရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခါတိုင္းလည္း တစ္ျခားေမာင္ႏွမေတြကို "ဒီစုန္းမရဲ႕သားက နင္တို႔နဲ႔မတူဘူးေနာ္" လို႔ ေျပာတတ္တယ္။
.
တကယ္လည္း သူတို႔နဲ႔ကြ်န္ေတာ္မတူခဲ့ပါ
.
အဘြားက အသက္၆ဝဆိုေပမယ့္ ဖဲရိုက္ဖို႔၊ ထီထိုးဖို႔ စိတ္ထက္သန္တုန္း။ ေလာင္းကစားေၾကာင့္ အဘြားရဲ႕ဦးေႏွာက္က တစ္ျခားလူထက္ၾကည္ျပီး လူအိုေတြျဖစ္တတ္တဲ့ သူငယ္ျပန္ေရာဂါ၊ စိတ္ကေယာင္ကခ်ားေတြ မျဖစ္တတ္ဘူးလို႔ တစ္ခ်ဳိ႕က ေျပာၾကတယ္။
.
တကယ္လည္း အဘြားက ဖဲဝိုင္းေရာက္ျပီဆိုရင္ ဘယ္လိုေခၚေခၚ ထိုင္ရာက မေရြ႕ေတာ့ဘူး။ ေျမးေတြ ထမင္းစားရ၊ မစားရဆိုတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ အစ္ကိုအစ္မေတြက သူတို႔ဦးေလး၊ အေဒၚေတြဆီ သြားစားၾကေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သြားစားဖို႔ေနရာ မရွိခဲ့ဘူး။
.
စားစရာမရွိလို႔ ဗိုက္အဆာၾကီးဆာျပီး ကြ်န္ေတာ္မေအာင့္ႏိုင္တဲ့အခ
.
စားရဖန္မ်ားေလ ကြ်န္ေတာ့္အစာအိမ္ ပိုၾကီးေလနဲ႔ ရဲသထက္ ကြ်န္ေတာ္ရဲလာခဲ့တယ္။ နည္းပညာ ပိုက်င္လည္လာခဲ့တယ္။ တစ္ျခားလူ ပိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္တယ္။ ကစားဝမွ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ထားေပးတယ္။ တစ္ခါတေလ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ပိရိတဲ့ အစြမ္းအစကို ကြ်န္ေတာ္ဘာသာ ခ်ီးက်ဴးေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္မရတဲ့ လူေတြရဲ႕ အႏွစ္သက္ဆံုး ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ရေအာင္ခိုးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ျခားလူရဲ႕ ပစၥည္းကိုယူျပီး သူတို႔ခိုးသလိုနဲ႔ ဖန္တီးေပးလိုက္တယ္။ ဒီလိုလူေတြကို ကလဲ့စားျပီး ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္ကိုရွာခဲ့တယ္။
.
ဒါေၾကာင့္ တစ္ျခားလူရဲ႕ ထိခိုက္နာက်င္ျခင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အေပ်ာ္ကို ရွာခဲ့တယ္။ တစ္ျခားလူ နာက်င္ေနမွ ဒီေလာကၾကီး မွ်တတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။ တစ္ျခားလူ မ်က္ရည္က်မွ ဒီေလာကမွာ ငိုရတဲ့လူ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းရွိတာ
.
ညလမ္းသလားမ်ားရင္ သရဲနဲ႔တိုးတတ္တယ္ဆိုသလို တစ္ခါက ကုန္စံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ခိုးေနတုန္း ကြ်န္ေတာ္မိသြားခဲ့တယ္။ ကုန္စံုဆိုင္ သူေဌးရဲ႕သားက ေဘးကေနျပီ "ရိုက္.. ရိုက္.. သူ႔ကိုရိုက္ ဒါမွမဟုတ္ ရဲလက္ထဲ အပ္လိုက္" လို႔ ေျပာတယ္။ သေဘာေကာင္း ေဖာ္ေရြတဲ့ သူေဌးမက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲကပါ။ ရပ္ရြာအက်ဳိးသယ္ပိုးျပီး လူေတြကို ကူညီတတ္သူျဖစ္တယ္။ လူတိုင္းကို သိသူ၊ ခင္သူျဖစ္တယ္။ သူေဌးမက သားဘက္လွည့္ျပီး "သူ႔မွာ အေဖအေမမရွိဘူး။ သူ႔အဘြားက တစ္ေန႔ကုန္ ကစားဝိုင္းေရာက္ေနေတာ့ ဘာမွ မစားရလို႔ သူဒီလိုျဖစ္ရတာ။ ဒါေတာင္ သားက သူ႔ကို ရိုက္ရက္သလား"
.
အဲဒီစကားကိုၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက နာက်င္မႈေတြ လႈပ္ႏိုးထလာခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေဖအေမမရွိဘူး။ အဘြားက ကြ်န္ေတာ့္ကို "ေကာက္လာတဲ့ေကာင္" "မ်ဳိးမစစ္" လို႔ ေခၚတယ္။ ဒါကို လူတိုင္းသိတယ္။ လူတိုင္းရဲ႕ အသိထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလိုျဖစ္ေနခဲ့တ
.
"သနားလိုက္တာ.. မငိုနဲ႔... လာ အေဒၚတို႔နဲ႔ ထမင္းအတူလာစား"
.
စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့ သူေဌးမေၾကာင့္ မ်က္ရည္က ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးလက္နက္ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္နားလည္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ေၾကာင္းေတြက
.
ဒီသေဘာတရားကို နားလည္ျပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ခ်ခ်နဲ႔ ပိုခိုးခဲ့တယ္။ ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေလာကၾကီးက ပိုရွက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္... မဟုတ္လား..
.
---- ဆက္ပါဦးမည္..
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။