လိပ္ျပာ၏ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ ႏႈတ္ဆက္စာ
မွတ္မွတ္ရရအဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ေအးသည္။ ေန႔လယ္ေရာက္ေနသည့္တုိင္ အေႏြးထည္ ၀တ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း အမ်ဳိးသားကိုင္ ပုိက္ဆံအိတ္တစ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ရ ခဲ့သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲတြင္ ေတြ႕ရသည့္ ပစၥည္းမ်ားမွာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါ။ တစ္ေထာင္ တန္ ေငြစကၠဴ သံုးရြက္ႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနဟန္တူေသာ ေခါက္႐ုိးက်ဳိးၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္... စာတစ္ေစာင္သာ ျဖစ္ပါသည္။
စာထည့္ထားသည့္ စာအိတ္သည္ အေလာတႀကီး စုတ္ၿဖဲခံခဲ့ရပံုေပၚသည္။ ခါးလယ္မွ ၿဖဲထားၿပီး ေပးပုိ႔သူ၏ လိပ္စာပါ၀င္ေသာ တစ္ျခမ္းသာပါသည္။ လက္ခံမည့္သူ၏ အမည္၊ လိပ္စာမ်ားပါသည့္ တစ္ျခမ္းသည္ မရွိေတာ့ပါ။ စာအိတ္ၿပဲထဲမွ စာေခါက္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္က ေရးသားထားခဲ့ေသာ စာျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ခန္႔ ၾကာျမင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္၏ အမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာမ်ား သိရွိႏုိင္ရန္ အတြက္ သဲလြန္စ ရလိုရျငား စာကို အေသးစိတ္ ဂ႐ုတစုိက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
စာသည္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲစာ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ ခံစားခ်က္ကို ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးထားၿပီး ၀မ္းနည္းစြာ ေရးခဲ့ပံုေပၚသည္။ စာလက္ခံမည့္သူကို ကုိေက်ာ္စြာဟု ေခၚသည္။ ကိုေက်ာ္စြာအား အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေၾကာင္း သို႔ေသာ္ သူမ၏ မိခင္သည္ ကိုေက်ာ္စြာႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ခုိင္းေၾကာင္း၊ ကိုေက်ာ္စြာႏွင့္ မေတြ႕ရေတာ့ေပမယ့္ ကိုေက်ာ္စြာအား တစ္သက္လံုး ေမတၱာမပ်က္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသြားမည္ျဖစ္ေၾက
ေရးထားေသာ စာသည္ လြမ္းေမာဖြယ္ ေကာင္းေသာ စာတစ္ေစာင္ျဖစ္ပါသည္။ စာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုသည့္ ပုိက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္ႏွင့္ ပတ္သက္၍မူ ကိုေက်ာ္စြာဟူ ေသာ သဲလြန္စမွလြဲ၍ ဖုန္းနံပါတ္၊ ေနရပ္လိပ္စာ စသည္တို႔ တစ္ခုမွ မပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာ္ပေရတာသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္အား စတင္စံုစမ္းပါ ေတာ့သည္။
““ညီမေရ။ အစ္ကို သိခ်င္တာက နည္းနည္း ေတာ့ ထူးဆန္းေနလိမ့္မယ္။ အစ္ကိုက ေကာက္ ရထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္ကို ရွာေနတာပါ။ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ စာတစ္ေစာင္ပါတယ္။ စာ ေပၚမွာ စာပို႔သူရဲ႕ လိပ္စာပါတယ္။ အဲဒီလိပ္စာရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို သိႏုိင္မယ့္နည္းလမ္းမ်ား ညီမ ျမင္ မိလား””
ေအာ္ပေရတာ ညီမငယ္သည္ သူမ၏ အထက္လူႀကီးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးပါသည္။ အထက္လူႀကီးက စိတ္ရွည္၍ စည္းကမ္းႀကီးပံု ေပၚပါသည္။ သူ႔တြင္ အဆုိပါလိပ္စာ၏ ဖုန္းနံပါတ္ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အား ၎င္းနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္း မေပးႏုိင္ပါ။ ၎င္းဖုန္းနံပါတ္ကို သူ ကိုယ္တုိင္ ဖုန္းဆက္ကာ အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပ ပါမည္။ ဖုန္းပိုင္ရွင္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ခံ စကားေျပာမည္ဟု ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးမွသာ ကၽြန္ေတာ့္ အား ဖုန္းနံပါတ္ေပးမည္ဟု ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွင္းျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သံုးမိနစ္ခန္႔ပဲ ေစာင့္ လိုက္ရသည္။ ေအာ္ပေရတာေလး၏ အသံကို ျပန္ၾကားရသည္။
““ဖုန္းပိုင္ရွင္အမ်ဳိးသမီး
အမ်ဳိးသမီး၏ အသံကို ၾကားရေသာအခါ
““မသီတာကို သိပါသလား””ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ပါသည္။
““အုိ သိတာေပါ့။ ကၽြန္မတုိ႔ ဒီအိမ္ကို မသီတာတို႔ မိသားစုဆီက ၀ယ္ခဲ့တာေလ””
““ဒါဆုိ မသီတာတို႔မိသားစု အခုဘယ္မွာ ေနတယ္ဆုိတာကို သိပါသလား ခင္ဗ်ာ”” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္သည္။
““လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္က ထင္ တယ္။ အင္း ...အဲဒီေလာက္ မကေတာ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက မသီတာ သူ႔အေမကို ဘုိးဘြားရိပ္သာ ကို ပုိ႔လိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီ ဘုိးဘြား ရိပ္သာကို သြားၾကည့္လိုက္ပါလား။ မသီတာကို သူတို႔ လမ္းၫႊန္ေပးႏုိင္မယ္ ထင္တယ္””
အမ်ဳိးသမီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘုိးဘြား ရိပ္သာ၏ အမည္ကို ေျပာျပပါသည္။ ၎ဘုိးဘြားရိပ္သာသုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ ေသာအခါ မသီတာ၏ မိခင္သည္ ဆံုးသြားၿပီျဖစ္ ေၾကာင္း၊ မသီတာကို ဆက္သြယ္ႏုိင္သည့္ ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခုရွိေၾကာင္းေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ဖုန္းနံပါတ္ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္း ဆက္လိုက္ပါသည္။ တစ္ဖက္မွ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦး ဖုန္းကုိင္ကာ မသီတာကိုယ္တုိင္ အခု ဘုိးဘြားရိပ္သာတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ေန,ေနရ ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘုိးဘြား ရိပ္သာ၏ အမည္ကို ေျပာျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ၎ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ သည္ဟု အမ်ဳိးသားတစ္ဦးက ေျဖပါသည္။
““ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ေဒၚသီတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ””
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို လာေရာက္ေတြ႕ဆံု၍ ရ/
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္႐ႈသည့္ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ကာ ေဒၚသီတာအား မိတ္ဆက္ပါသည္။ ေဒၚသီတာသည္ ေငြေရာင္ သန္းေနေသာ ဆံပင္မ်ားရွိၿပီး အမူအရာမွာ ႏွစ္လို ဖြယ္ ေကာင္းပါသည္။ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေသာ အၿပံဳး၊ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေသာ မ်က္လံုးတုိ႔ျဖင့္ လက္ခံစကား ေျပာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအား ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ရေသာ ပိုက္ဆံအိတ္အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး စာကို ထုတ္ျပလိုက္ပါသည္။ စာကိုျမင္လိုက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေဒၚသီတာသည္ သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ခ်လိုက္ ၿပီး ..
““သား အဲဒီစာက ကိုေက်ာ္စြာနဲ႔ အေမႀကီး ေနာက္ဆံုး အဆက္အသြယ္ လုပ္ခဲ့တဲ့စာပဲ””ဟု ေျပာသည္။
သူမသည္ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေမွာင္ ေနေသာ အျပင္ဘက္သို႔ ရီေ၀စြာၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ေနသလိုမ်ဳိး ဆက္ ေျပာပါသည္။
““အေမ ကိုေက်ာ္စြာကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက အေမႀကီး အသက္က (၁၆)ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အေမႀကီးရဲ႕ အေမက အရမ္းငယ္ေသးတယ္ဆုိၿပီး တားခဲ့တယ္။ ကိုေက်ာ္စြာက အရမ္းေခ်ာတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ၀င္းဦးကို သိတယ္မွတ္လား။ သူ႔လို႐ုပ္မ်ဳိးပဲ””
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ရယ္လုိက္ ၾကပါသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာ တာ၀န္ခံႏွင့္ ညေစာင့္ သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အား ထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားပါသည္။ ေဒၚသီတာက စကားဆက္ပါ သည္။
““ကို၀ဏၰေက်ာ္စြာလို႔ ေခၚတယ္။ သူ႔နာမည္ အျပည့္အစံုက။ တကယ္လို႔ သူ႔ကို ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္ အေမႀကီးသူ႔ကို အၿမဲသတိရေနတယ္ဆုိတာ ေျပာ ျပလိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အေမႀကီး အခုထိ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ပါဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ပါကြယ္””
ေဒၚသီတာက ၿပံဳး၍ေျပာေနေသာ္လည္း သူမ၏ မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ား က်လာ ပါသည္။
““အေမႀကီး သိေနတယ္။ ကုိေက်ာ္စြာ့ အေပၚ အေမႀကီးေလာက္ ေမတ္ၱာရွိတဲ့သူ ေနာက္ထပ္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး””
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဒၚသီတာအား ေက်းဇူး တင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာ ေျမညီထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ့ပါသည္။ အေဆာက္အဦ တံခါး၀သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ညေစာင့္က
““အစ္ကို သိခ်င္တာကို ေဒၚသီတာဆီက သိခဲ့လား””ဟု ေမး၏။
““အင္း..နာမည္ အျပည့္အစံုပဲ သိခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွာျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ လိုက္ရွာလုိက္တာ ဒီေန႔တစ္ေနကုန္သြားၿပီ””
ကၽြန္ေတာ္က ညေစာင့္ကို ျပန္ေျပာရင္း သားေရေခါက္ လက္ကိုင္အိတ္ အညိဳေရာင္ေလး ကို ျပမိလိုက္သည္။ ညေစာင့္သည္ ပုိက္ဆံအိတ္ ကို ျမင္ေသာအခါ
““ေနဦး ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီပိုက္ဆံအိတ္ကို တစ္ေနရာမွာ ေကာင္းေကာင္း ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဘယ္မွာပါလိမ့္။ ေၾသာ္ မွတ္မိၿပီ။ အဲဒါ ဦး၀ဏၰရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္။ သူအဲဒါကို ခဏခဏ က်ေပ်ာက္ တတ္တယ္””ဟု ေျပာ၏။
““ဦး၀ဏၰဆုိတာ ဘယ္သူလဲ””
““ဦး၀ဏၰဆုိတာ ဘုိးဘြားရိပ္သာ ေရာက္ လာတဲ့ အဘႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ။ ပထမထပ္မွာ ေနတယ္။ ဒီပိုက္ဆံအိတ္က ဦး၀ဏၰအိတ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ တစ္ခါတေလ သူက အျပင္ထြက္ ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ရင္း ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္””
ကၽြန္ေတာ္က ညေစာင့္ကို ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္းေျပာကာ တာ၀န္ခံရွိေသာ ႐ုံးခန္းသို႔ ျပန္ ေျပးလာၿပီး ညေစာင့္ေျပာတာေတြကို ရွင္းျပလိုက္ သည္။ တာ၀န္ခံက ဦး၀ဏၰေနေသာ ပထမထပ္ရွိ အခန္းကို လိုက္ျပသည္။ ဦး၀ဏၰ မအိပ္ပါေစနဲ႔ဦး ဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။
ပထမထပ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ သူနာျပဳ ဆရာမမွ
““ဦး၀ဏၰ မအိပ္ေသးဘူး ထင္တယ္။ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကားခန္းကို သြားၾကည့္လိုက္ပါ။ သူက ည ဘက္ဆို အဲဒီအခန္းထဲမွာ စာဖတ္ေနတတ္ တယ္”” ဟု လမ္းၫႊန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မီးထြန္းထားသည့္ တစ္ခန္းထဲေသာ အခန္းသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္ထုိင္ကာ စာဖတ္ ေနသည္။ တာ၀န္ခံက ထုိသူအား ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ပါသလားဟု ေမးသည္။
ဦး၀ဏၰသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ေမာ့ ၾကည့္ၿပီး သူ၏ အိတ္ေဆာင္ပိုက္ဆံအိတ္ကို စမ္း ၾကည့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ..
““ဟုတ္တယ္ေဟ့။ ေပ်ာက္သြားျပန္ၿပီကြ”” ဟု ဆုိ၏။
ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျမင္ ေသာအခါ စိတ္သက္သာသြားဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး
““ဟုတ္တယ္ အဲဒါပဲ။ ေန႔လယ္က လမ္း ေလွ်ာက္ထြက္ရင္း က်က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္။ ငါ မင္းကို ဆုခ်ခ်င္တယ္””ဟု ေျပာသည္။
““ဆုခ်စရာ မလိုပါဘူး ဦး။ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အဘကုိ ေျပာျပစရာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ပုိက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ ဘယ္သူလဲဆုိတာ သိလိုသိျငားဆုိၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက စာကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္ဖတ္မိခဲ့ပါတယ္””
အဘႀကီး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးသည္ ျပန္လည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။
““မင္း ဒီစာကို ဖတ္ခဲ့တယ္လား””
““ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကို ဖတ္ခဲ့႐ုံတင္မကဘူး။ ေဒၚသီတာ ဘယ္မွာရွိေနတယ္ဆုိတာကိုပါ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရတယ္””
အဘႀကီး၏မ်က္ႏွာ ေဖ်ာ့ေတာ့သြားသည္။
““ေဒၚသီတာ..သူဘယ္မွာရွိတယ္ဆ
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားသည္။ အဘႀကီးက
““ေျပာပါ။ ငါ့ကို ေျပာျပပါ””
““အေမႀကီးက ေနေကာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဘသူ႔ကို ေတြ႕တုန္းကေလာက္ေတာ့ လွေနေသးမယ္ ထင္ပါတယ္””
““သူ ဘယ္မွာရွိမယ္ဆုိတာ ငါ့ကို ေျပာျပႏုိင္ မလား။ ငါသူ႔ကို မနက္က်ရင္ ဖုန္းဆက္မယ္””
အဘႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ လက္ကို သူ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္ညႇစ္လိုက္ရင္း
““မင္း သိလား။ အဲဒီစာ ငါ့ဆီေရာက္ လာေတာ့ ငါ့ဘ၀ဟာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာပဲ။ ငါ ဘယ္တုန္းကမွ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ဘူး။ ငါသူ႔ကို အၿမဲတမ္း ေမတၱာရွိခဲ့တယ္””
““အဘ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါ””
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္သည္ တတိယ ထပ္သို႔ တက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ေဒၚသီတာ ထုိင္ ၿပီး ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ေနရာ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ လာခဲ့ၾကပါသည္။ တာ၀န္ခံသည္ ေဒၚသီတာ အနားသို႔ တုိးသြားၿပီး တုိးညႇင္းစြာျဖင့္
““အေမႀကီး ဒီအဘကို သိလား””ဟု ေမး လုိက္၏။
ဦး၀ဏၰႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း သူမ၏ အနားသို႔ တုိးကပ္သြားလိုက္သည္။
ေဒၚသီတာသည္ သူမ၏ မ်က္မွန္ကို ပင့္တင္လိုက္ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ရေအာင္ ခ်ိန္ညႇိလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အဘႀကီးအား ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေန၏။ အဘ ႀကီးက မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ..
““မသီတာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္စြာေလ။ ၀ဏၰ ေက်ာ္စြာေလ။ မွတ္မိၿပီလား””
““ေက်ာ္စြာ..ေက်ာ္စြာ..ေက်ာ
အဘႀကီးသည္ ေဒၚသီတာ၏ အနားသို႔ ပိုမို တုိးကပ္သြားသည္။ ေဒၚသီတာသည္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ႏွစ္ဦးသား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္လိုက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏွစ္ဦးသား ထုိင္ခံုေပၚ ျပန္ထုိင္လိုက္ၾကၿပီး လက္ ခ်င္းကိုင္ကာ စတင္စကားေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ႏွင့္ တာ၀န္ခံသည္ အခန္းအျပင္သုိ႔ အသာအယာ ထြက္လာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္ထဲမွာလည္း မ်က္ရည္မ်ား လည္လာသည္အထိ အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ ခံစားခ်က္ကို ခံစားေနၾကရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ေတြးေတြးဆဆျဖင့္ ..
““ကံၾကမၼာက ဆန္းၾကယ္တယ္ေနာ္..။ လူ ေတြကို နီးလ်က္နဲ႔ ေ၀းကြာခုိင္းထားၿပီး ေတြ႕ေစ ခ်င္ေတာ့လည္း ႀကံဖန္ၿပီး ဖန္တီးေပးေတာ့တာပဲ””
အခ်ိန္ သံုးပတ္ၾကာသြားသည္။ ဘုိးဘြား ရိပ္သာ တာ၀န္ခံက ကၽြန္ေတာ့္အား ဖုန္းဆက္ သည္။
““လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ မဂၤလာပြဲကို လာႏိုင္မလား””
ကၽြန္ေတာ္၏ အေမးကို မေစာင့္ဘဲ ဆက္ေျပာသည္။
““ဟုတ္တယ္။ ဦး၀ဏၰနဲ႔ ေဒၚသီတာတို႔ရဲ႕ စုလ်ားရစ္ပတ္ ထိမ္းျမားမဂၤလာပြဲဗ်ာ””တဲ့။
အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မဂၤလာပြဲ ျဖစ္ခဲ့ ပါသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ရွိတဲ့သူအားလံုး မဂၤလာပြဲကို ပါ၀င္ဆင္ႏြဲၾကသည္။ ေဒၚသီတာ သည္ မဂၤလာေဆာင္အက်ႌကို ၀တ္ဆင္ၿပီး လွပ ေနခဲ့သည္။ ဦး၀ဏၰသည္ တုိက္ပံုအက်ႌ ၀တ္ဆင္ လုိက္ေသာအခါ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႏွင့္ ေယာက်္ား ပီသသည့္အသြင္ ေပၚလြင္လာသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ အခန္း သီးသန္႔ စီစဥ္ေပးသည္။ အကယ္၍ သင္သည္ အသက္ (၇၈)ႏွစ္အရြယ္ သတုိ႔သားႀကီးႏွင့္ အသက္ (၇၆)ႏွစ္အရြယ္ သတုိ႔သမီးႀကီးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးမ်ားလို တက္ႂကြေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုပါက ဤစံုတြဲကို ၾကည့္ရမည္ ျဖစ္သည္။
ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ေက်ာ္ၾကာေအာင္ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ခဲ့ၾကသူႏွစ္ဦး၏ လွပေသာ အဆံုးသတ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။
လိပ္ျပာ
Arnold Fine ၏ Letter in the Wallet ကို
ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္သည္။
မွတ္မွတ္ရရအဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ္ေအးသည္။ ေန႔လယ္ေရာက္ေနသည့္တုိင္ အေႏြးထည္ ၀တ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း အမ်ဳိးသားကိုင္ ပုိက္ဆံအိတ္တစ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ရ ခဲ့သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲတြင္ ေတြ႕ရသည့္ ပစၥည္းမ်ားမွာ မ်ားမ်ားစားစား မရွိပါ။ တစ္ေထာင္ တန္ ေငြစကၠဴ သံုးရြက္ႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနဟန္တူေသာ ေခါက္႐ုိးက်ဳိးၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္... စာတစ္ေစာင္သာ ျဖစ္ပါသည္။
စာထည့္ထားသည့္ စာအိတ္သည္ အေလာတႀကီး စုတ္ၿဖဲခံခဲ့ရပံုေပၚသည္။ ခါးလယ္မွ ၿဖဲထားၿပီး ေပးပုိ႔သူ၏ လိပ္စာပါ၀င္ေသာ တစ္ျခမ္းသာပါသည္။ လက္ခံမည့္သူ၏ အမည္၊ လိပ္စာမ်ားပါသည့္ တစ္ျခမ္းသည္ မရွိေတာ့ပါ။ စာအိတ္ၿပဲထဲမွ စာေခါက္ေလးကို ထုတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္သည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္က ေရးသားထားခဲ့ေသာ စာျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ခန္႔ ၾကာျမင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္၏ အမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာမ်ား သိရွိႏုိင္ရန္ အတြက္ သဲလြန္စ ရလိုရျငား စာကို အေသးစိတ္ ဂ႐ုတစုိက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
စာသည္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ႏႈတ္ဆက္လမ္းခြဲစာ ျဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ ခံစားခ်က္ကို ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေရးထားၿပီး ၀မ္းနည္းစြာ ေရးခဲ့ပံုေပၚသည္။ စာလက္ခံမည့္သူကို ကုိေက်ာ္စြာဟု ေခၚသည္။ ကိုေက်ာ္စြာအား အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေၾကာင္း သို႔ေသာ္ သူမ၏ မိခင္သည္ ကိုေက်ာ္စြာႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ခုိင္းေၾကာင္း၊ ကိုေက်ာ္စြာႏွင့္ မေတြ႕ရေတာ့ေပမယ့္ ကိုေက်ာ္စြာအား တစ္သက္လံုး ေမတၱာမပ်က္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသြားမည္ျဖစ္ေၾက
ေရးထားေသာ စာသည္ လြမ္းေမာဖြယ္ ေကာင္းေသာ စာတစ္ေစာင္ျဖစ္ပါသည္။ စာထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုသည့္ ပုိက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္ႏွင့္ ပတ္သက္၍မူ ကိုေက်ာ္စြာဟူ ေသာ သဲလြန္စမွလြဲ၍ ဖုန္းနံပါတ္၊ ေနရပ္လိပ္စာ စသည္တို႔ တစ္ခုမွ မပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာ္ပေရတာသို႔ ဖုန္းဆက္ကာ ပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္အား စတင္စံုစမ္းပါ ေတာ့သည္။
““ညီမေရ။ အစ္ကို သိခ်င္တာက နည္းနည္း ေတာ့ ထူးဆန္းေနလိမ့္မယ္။ အစ္ကိုက ေကာက္ ရထားတဲ့ ပိုက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္ကို ရွာေနတာပါ။ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ စာတစ္ေစာင္ပါတယ္။ စာ ေပၚမွာ စာပို႔သူရဲ႕ လိပ္စာပါတယ္။ အဲဒီလိပ္စာရဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကို သိႏုိင္မယ့္နည္းလမ္းမ်ား ညီမ ျမင္ မိလား””
ေအာ္ပေရတာ ညီမငယ္သည္ သူမ၏ အထက္လူႀကီးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးပါသည္။ အထက္လူႀကီးက စိတ္ရွည္၍ စည္းကမ္းႀကီးပံု ေပၚပါသည္။ သူ႔တြင္ အဆုိပါလိပ္စာ၏ ဖုန္းနံပါတ္ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အား ၎င္းနံပါတ္ကို ခ်က္ခ်င္း မေပးႏုိင္ပါ။ ၎င္းဖုန္းနံပါတ္ကို သူ ကိုယ္တုိင္ ဖုန္းဆက္ကာ အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပ ပါမည္။ ဖုန္းပိုင္ရွင္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ခံ စကားေျပာမည္ဟု ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးမွသာ ကၽြန္ေတာ့္ အား ဖုန္းနံပါတ္ေပးမည္ဟု ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရွင္းျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သံုးမိနစ္ခန္႔ပဲ ေစာင့္ လိုက္ရသည္။ ေအာ္ပေရတာေလး၏ အသံကို ျပန္ၾကားရသည္။
““ဖုန္းပိုင္ရွင္အမ်ဳိးသမီး
အမ်ဳိးသမီး၏ အသံကို ၾကားရေသာအခါ
““မသီတာကို သိပါသလား””ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္ပါသည္။
““အုိ သိတာေပါ့။ ကၽြန္မတုိ႔ ဒီအိမ္ကို မသီတာတို႔ မိသားစုဆီက ၀ယ္ခဲ့တာေလ””
““ဒါဆုိ မသီတာတို႔မိသားစု အခုဘယ္မွာ ေနတယ္ဆုိတာကို သိပါသလား ခင္ဗ်ာ”” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမးလိုက္သည္။
““လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္က ထင္ တယ္။ အင္း ...အဲဒီေလာက္ မကေတာ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက မသီတာ သူ႔အေမကို ဘုိးဘြားရိပ္သာ ကို ပုိ႔လိုက္ရတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီ ဘုိးဘြား ရိပ္သာကို သြားၾကည့္လိုက္ပါလား။ မသီတာကို သူတို႔ လမ္းၫႊန္ေပးႏုိင္မယ္ ထင္တယ္””
အမ်ဳိးသမီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘုိးဘြား ရိပ္သာ၏ အမည္ကို ေျပာျပပါသည္။ ၎ဘုိးဘြားရိပ္သာသုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ ေသာအခါ မသီတာ၏ မိခင္သည္ ဆံုးသြားၿပီျဖစ္ ေၾကာင္း၊ မသီတာကို ဆက္သြယ္ႏုိင္သည့္ ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခုရွိေၾကာင္းေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ဖုန္းနံပါတ္ေပးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္း ဆက္လိုက္ပါသည္။ တစ္ဖက္မွ အမ်ဳိးသမီးႀကီး တစ္ဦး ဖုန္းကုိင္ကာ မသီတာကိုယ္တုိင္ အခု ဘုိးဘြားရိပ္သာတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိၿပီး ေန,ေနရ ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘုိးဘြား ရိပ္သာ၏ အမည္ကို ေျပာျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ၎ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ သည္ဟု အမ်ဳိးသားတစ္ဦးက ေျဖပါသည္။
““ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ေဒၚသီတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ””
ကၽြန္ေတာ္ သူမကို လာေရာက္ေတြ႕ဆံု၍ ရ/
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္႐ႈသည့္ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ကာ ေဒၚသီတာအား မိတ္ဆက္ပါသည္။ ေဒၚသီတာသည္ ေငြေရာင္ သန္းေနေသာ ဆံပင္မ်ားရွိၿပီး အမူအရာမွာ ႏွစ္လို ဖြယ္ ေကာင္းပါသည္။ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေသာ အၿပံဳး၊ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေသာ မ်က္လံုးတုိ႔ျဖင့္ လက္ခံစကား ေျပာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမအား ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ရေသာ ပိုက္ဆံအိတ္အေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး စာကို ထုတ္ျပလိုက္ပါသည္။ စာကိုျမင္လိုက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေဒၚသီတာသည္ သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ခ်လိုက္ ၿပီး ..
““သား အဲဒီစာက ကိုေက်ာ္စြာနဲ႔ အေမႀကီး ေနာက္ဆံုး အဆက္အသြယ္ လုပ္ခဲ့တဲ့စာပဲ””ဟု ေျပာသည္။
သူမသည္ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေမွာင္ ေနေသာ အျပင္ဘက္သို႔ ရီေ၀စြာၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ေနသလိုမ်ဳိး ဆက္ ေျပာပါသည္။
““အေမ ကိုေက်ာ္စြာကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက အေမႀကီး အသက္က (၁၆)ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အေမႀကီးရဲ႕ အေမက အရမ္းငယ္ေသးတယ္ဆုိၿပီး တားခဲ့တယ္။ ကိုေက်ာ္စြာက အရမ္းေခ်ာတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ၀င္းဦးကို သိတယ္မွတ္လား။ သူ႔လို႐ုပ္မ်ဳိးပဲ””
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ရယ္လုိက္ ၾကပါသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာ တာ၀န္ခံႏွင့္ ညေစာင့္ သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အား ထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားပါသည္။ ေဒၚသီတာက စကားဆက္ပါ သည္။
““ကို၀ဏၰေက်ာ္စြာလို႔ ေခၚတယ္။ သူ႔နာမည္ အျပည့္အစံုက။ တကယ္လို႔ သူ႔ကို ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္ အေမႀကီးသူ႔ကို အၿမဲသတိရေနတယ္ဆုိတာ ေျပာ ျပလိုက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ အေမႀကီး အခုထိ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ပါဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ပါကြယ္””
ေဒၚသီတာက ၿပံဳး၍ေျပာေနေသာ္လည္း သူမ၏ မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ား က်လာ ပါသည္။
““အေမႀကီး သိေနတယ္။ ကုိေက်ာ္စြာ့ အေပၚ အေမႀကီးေလာက္ ေမတ္ၱာရွိတဲ့သူ ေနာက္ထပ္ရွိမွာ မဟုတ္ဘူး””
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဒၚသီတာအား ေက်းဇူး တင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ကာ ေျမညီထပ္သို႔ ဆင္းလာခဲ့ပါသည္။ အေဆာက္အဦ တံခါး၀သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ညေစာင့္က
““အစ္ကို သိခ်င္တာကို ေဒၚသီတာဆီက သိခဲ့လား””ဟု ေမး၏။
““အင္း..နာမည္ အျပည့္အစံုပဲ သိခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွာျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပိုက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ လိုက္ရွာလုိက္တာ ဒီေန႔တစ္ေနကုန္သြားၿပီ””
ကၽြန္ေတာ္က ညေစာင့္ကို ျပန္ေျပာရင္း သားေရေခါက္ လက္ကိုင္အိတ္ အညိဳေရာင္ေလး ကို ျပမိလိုက္သည္။ ညေစာင့္သည္ ပုိက္ဆံအိတ္ ကို ျမင္ေသာအခါ
““ေနဦး ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီပိုက္ဆံအိတ္ကို တစ္ေနရာမွာ ေကာင္းေကာင္း ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဘယ္မွာပါလိမ့္။ ေၾသာ္ မွတ္မိၿပီ။ အဲဒါ ဦး၀ဏၰရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္။ သူအဲဒါကို ခဏခဏ က်ေပ်ာက္ တတ္တယ္””ဟု ေျပာ၏။
““ဦး၀ဏၰဆုိတာ ဘယ္သူလဲ””
““ဦး၀ဏၰဆုိတာ ဘုိးဘြားရိပ္သာ ေရာက္ လာတဲ့ အဘႀကီးတစ္ေယာက္ပဲ။ ပထမထပ္မွာ ေနတယ္။ ဒီပိုက္ဆံအိတ္က ဦး၀ဏၰအိတ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ တစ္ခါတေလ သူက အျပင္ထြက္ ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္တယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ရင္း ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္””
ကၽြန္ေတာ္က ညေစာင့္ကို ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္းေျပာကာ တာ၀န္ခံရွိေသာ ႐ုံးခန္းသို႔ ျပန္ ေျပးလာၿပီး ညေစာင့္ေျပာတာေတြကို ရွင္းျပလိုက္ သည္။ တာ၀န္ခံက ဦး၀ဏၰေနေသာ ပထမထပ္ရွိ အခန္းကို လိုက္ျပသည္။ ဦး၀ဏၰ မအိပ္ပါေစနဲ႔ဦး ဟု ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။
ပထမထပ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ သူနာျပဳ ဆရာမမွ
““ဦး၀ဏၰ မအိပ္ေသးဘူး ထင္တယ္။ ႐ုပ္ျမင္ သံၾကားခန္းကို သြားၾကည့္လိုက္ပါ။ သူက ည ဘက္ဆို အဲဒီအခန္းထဲမွာ စာဖတ္ေနတတ္ တယ္”” ဟု လမ္းၫႊန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မီးထြန္းထားသည့္ တစ္ခန္းထဲေသာ အခန္းသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္ထုိင္ကာ စာဖတ္ ေနသည္။ တာ၀န္ခံက ထုိသူအား ပိုက္ဆံအိတ္ ေပ်ာက္ပါသလားဟု ေမးသည္။
ဦး၀ဏၰသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ေမာ့ ၾကည့္ၿပီး သူ၏ အိတ္ေဆာင္ပိုက္ဆံအိတ္ကို စမ္း ၾကည့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ..
““ဟုတ္တယ္ေဟ့။ ေပ်ာက္သြားျပန္ၿပီကြ”” ဟု ဆုိ၏။
ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ျမင္ ေသာအခါ စိတ္သက္သာသြားဟန္ျဖင့္ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး
““ဟုတ္တယ္ အဲဒါပဲ။ ေန႔လယ္က လမ္း ေလွ်ာက္ထြက္ရင္း က်က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္မယ္။ ငါ မင္းကို ဆုခ်ခ်င္တယ္””ဟု ေျပာသည္။
““ဆုခ်စရာ မလိုပါဘူး ဦး။ ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အဘကုိ ေျပာျပစရာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ ပုိက္ဆံအိတ္ပိုင္ရွင္ ဘယ္သူလဲဆုိတာ သိလိုသိျငားဆုိၿပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက စာကို ကၽြန္ေတာ္ ေဖာက္ဖတ္မိခဲ့ပါတယ္””
အဘႀကီး၏ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အၿပံဳးသည္ ျပန္လည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသည္။
““မင္း ဒီစာကို ဖတ္ခဲ့တယ္လား””
““ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကို ဖတ္ခဲ့႐ုံတင္မကဘူး။ ေဒၚသီတာ ဘယ္မွာရွိေနတယ္ဆုိတာကိုပါ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့ရတယ္””
အဘႀကီး၏မ်က္ႏွာ ေဖ်ာ့ေတာ့သြားသည္။
““ေဒၚသီတာ..သူဘယ္မွာရွိတယ္ဆ
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုျပန္ေျဖရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားသည္။ အဘႀကီးက
““ေျပာပါ။ ငါ့ကို ေျပာျပပါ””
““အေမႀကီးက ေနေကာင္းပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဘသူ႔ကို ေတြ႕တုန္းကေလာက္ေတာ့ လွေနေသးမယ္ ထင္ပါတယ္””
““သူ ဘယ္မွာရွိမယ္ဆုိတာ ငါ့ကို ေျပာျပႏုိင္ မလား။ ငါသူ႔ကို မနက္က်ရင္ ဖုန္းဆက္မယ္””
အဘႀကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ လက္ကို သူ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္ညႇစ္လိုက္ရင္း
““မင္း သိလား။ အဲဒီစာ ငါ့ဆီေရာက္ လာေတာ့ ငါ့ဘ၀ဟာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာပဲ။ ငါ ဘယ္တုန္းကမွ အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ဘူး။ ငါသူ႔ကို အၿမဲတမ္း ေမတၱာရွိခဲ့တယ္””
““အဘ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ခဲ့ပါ””
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္သည္ တတိယ ထပ္သို႔ တက္လာခဲ့ၾကပါသည္။ ေဒၚသီတာ ထုိင္ ၿပီး ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ေနရာ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ လာခဲ့ၾကပါသည္။ တာ၀န္ခံသည္ ေဒၚသီတာ အနားသို႔ တုိးသြားၿပီး တုိးညႇင္းစြာျဖင့္
““အေမႀကီး ဒီအဘကို သိလား””ဟု ေမး လုိက္၏။
ဦး၀ဏၰႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း သူမ၏ အနားသို႔ တုိးကပ္သြားလိုက္သည္။
ေဒၚသီတာသည္ သူမ၏ မ်က္မွန္ကို ပင့္တင္လိုက္ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ရေအာင္ ခ်ိန္ညႇိလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အဘႀကီးအား ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေန၏။ အဘ ႀကီးက မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ ..
““မသီတာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္စြာေလ။ ၀ဏၰ ေက်ာ္စြာေလ။ မွတ္မိၿပီလား””
““ေက်ာ္စြာ..ေက်ာ္စြာ..ေက်ာ
အဘႀကီးသည္ ေဒၚသီတာ၏ အနားသို႔ ပိုမို တုိးကပ္သြားသည္။ ေဒၚသီတာသည္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ႏွစ္ဦးသား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္လိုက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ႏွစ္ဦးသား ထုိင္ခံုေပၚ ျပန္ထုိင္လိုက္ၾကၿပီး လက္ ခ်င္းကိုင္ကာ စတင္စကားေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ ေတာ္ႏွင့္ တာ၀န္ခံသည္ အခန္းအျပင္သုိ႔ အသာအယာ ထြက္လာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ႏွစ္ဦး၏ စိတ္ထဲမွာလည္း မ်က္ရည္မ်ား လည္လာသည္အထိ အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ ခံစားခ်က္ကို ခံစားေနၾကရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ေတြးေတြးဆဆျဖင့္ ..
““ကံၾကမၼာက ဆန္းၾကယ္တယ္ေနာ္..။ လူ ေတြကို နီးလ်က္နဲ႔ ေ၀းကြာခုိင္းထားၿပီး ေတြ႕ေစ ခ်င္ေတာ့လည္း ႀကံဖန္ၿပီး ဖန္တီးေပးေတာ့တာပဲ””
အခ်ိန္ သံုးပတ္ၾကာသြားသည္။ ဘုိးဘြား ရိပ္သာ တာ၀န္ခံက ကၽြန္ေတာ့္အား ဖုန္းဆက္ သည္။
““လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ မဂၤလာပြဲကို လာႏိုင္မလား””
ကၽြန္ေတာ္၏ အေမးကို မေစာင့္ဘဲ ဆက္ေျပာသည္။
““ဟုတ္တယ္။ ဦး၀ဏၰနဲ႔ ေဒၚသီတာတို႔ရဲ႕ စုလ်ားရစ္ပတ္ ထိမ္းျမားမဂၤလာပြဲဗ်ာ””တဲ့။
အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မဂၤလာပြဲ ျဖစ္ခဲ့ ပါသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ရွိတဲ့သူအားလံုး မဂၤလာပြဲကို ပါ၀င္ဆင္ႏြဲၾကသည္။ ေဒၚသီတာ သည္ မဂၤလာေဆာင္အက်ႌကို ၀တ္ဆင္ၿပီး လွပ ေနခဲ့သည္။ ဦး၀ဏၰသည္ တုိက္ပံုအက်ႌ ၀တ္ဆင္ လုိက္ေသာအခါ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႏွင့္ ေယာက်္ား ပီသသည့္အသြင္ ေပၚလြင္လာသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအတြက္ အခန္း သီးသန္႔ စီစဥ္ေပးသည္။ အကယ္၍ သင္သည္ အသက္ (၇၈)ႏွစ္အရြယ္ သတုိ႔သားႀကီးႏွင့္ အသက္ (၇၆)ႏွစ္အရြယ္ သတုိ႔သမီးႀကီးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကေလးမ်ားလို တက္ႂကြေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕လိုပါက ဤစံုတြဲကို ၾကည့္ရမည္ ျဖစ္သည္။
ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ေက်ာ္ၾကာေအာင္ သစၥာရွိရွိ ခ်စ္ခဲ့ၾကသူႏွစ္ဦး၏ လွပေသာ အဆံုးသတ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။
လိပ္ျပာ
Arnold Fine ၏ Letter in the Wallet ကို
ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္သည္။
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။