ဘဝရဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမ်ား

 

ႏႈိင္းရင့္ေႏြ

ဘဝရဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမ်ား
----------------------------------------------------------------
ႏႈိင္းရင့္ေႏြမွတင္ဆက္သည္...
https://www.facebook.com/hnaingyintnway
----------------------------------------------------------------
လိပ္စာအတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတဲ့အခါ ဟြန္းကိုတီးလုိက္ပါတယ္... ေနာက္ထပ္မိနစ္အနည္းငယ္ထပ္ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဟြန္းထပ္တီးတယ္... ဒီတစ္ေခါက္ပို႔ၿပီးတာနဲ႔ ညဆုိင္းေမာင္းရာကေန ကၽြန္ေတာ္နားေတာ့မွာဆုိေတာ့ အိမ္ေရွ႕ကေန ေမာင္းထြက္သြားရင္ေကာင္းမလားလို႔ေတာင္စဥ္းစားေနမိတယ္... ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တကယ္လုပ္ျဖစ္တာက ကားကို စက္သတ္... တံခါးဝကိုေလွ်ာက္သြားၿပီး တံခါးေခါက္လိုက္တယ္... "ခဏေလးေစာင့္ပါဦးကြယ္..." အိုမင္းခ်ည့္နဲ႔ေနတဲ့ အသံတစ္သံက ျပန္ေျပာလာတယ္... ၾကမ္းျပင္ကေန တစ္ခုခုကို တရြတ္တိုက္ဆြဲလာတဲ့အသံမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ၾကားေနရတယ္...

နည္းနည္းေလးၾကာေတာ့ တံခါးပြင့္လာပါတယ္... အသက္ ၉၀ ေလာက္ရွိတဲ့ လူေကာင္ခပ္ေသးေသးအမ်ိဳးသမီးႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ကိုေရာက္လာတယ္... သူမဟာ ေဆးဆိုးပန္းရိုက္ဝတ္စံုတစ္စံုဝတ္ထားၿပီး ဇာပုဝါတြဲထားတဲ့ ေလးေထာင့္က်က်ဦးထုပ္တစ္လံုးေဆာင္းထားပါတယ္.... ၁၉၄၀ ေက်ာ္ေလာက္က ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြထဲက အတုိင္းပါပဲ...

သူမေဘးမွာေတာ့ ႏုိင္လြန္အဝတ္အိတ္တစ္လံုးကိုေတြ႔ရတယ္... တုိက္ခန္းကိုၾကည့္ရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လူမေနတာၾကာခဲ့သလိုပါပဲ... ပရိေဘာဂေတြအားလံုးကို ခင္းလႊားေတြနဲ႔ အုပ္ထားတယ္... နံရံေပၚမွာလည္း နာရီတစ္လံုးမွမရွိဘူး... ဘာအဆင္တန္ဆာ ကိရိယာတန္ဆာပလာေတြမွလည္းမရွိဘူး... အခန္းေထာင့္မွာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြ ဖန္ထည္ေတြထည့္ထားတဲ့ ကတ္ထူပံုးတစ္ခုေတြ႔ရတယ္...

"အဖြားရဲ့အိတ္ကို ကားထဲကူသယ္ေပးပါလား....." လုိ႔ သူမကေျပာတယ္... ကၽြန္ေတာ္အဝတ္အိတ္ကို ကားထဲထည့္ၿပီး အဘြားအိုကို တြဲဖို႔ျပန္လာတယ္.... သူမက ကၽြန္ေတာ့လက္ကိုတြဲၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လာတယ္...

သူမက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ၾကင္နာမႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း တဖြဖြေျပာေနတယ္... "ဘာမွအေထြအထူးမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..." လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္... "ကၽြန္ေတာ့္အေမကိုဆက္ဆံသလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ့္ခရီးသည္ကို ဆက္ဆံရံုပါပဲ..."

"အင္း... မင္းဟာသားလိမၼာေလးပါပဲ..." လို႔ သူမကေျပာတယ္... ကားထဲကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လိပ္စာတစ္ခုေပးၿပီး ေမးတယ္... "ၿမိဳ႕ထဲကို ျဖတ္ၿပီးသြားလို႔ရမလား သား..."
"ဒါဆုိရင္ေတာ့ ျမန္ျမန္ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္..." ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာလိုက္တယ္....
"ရပါတယ္ကြယ္... ကိစၥမရွိပါဘူး...." သူမကေျပာတယ္... "အဖြားမွာ ေလာစရာမရွိပါဘူး... အခုလည္း နာတာရွည္ေဆးရံုကိုသြားေနတာေလ..."

ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္တယ္... သူမရ့ဲ မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ဝဲေနတယ္... "အဖြားမွာ မိသားစုဝင္ေတြလည္း မရွိၾကေတာ့ပါဘူး..." ညင္သာတဲ့ေလသံနဲ႔ သူမဆက္ေျပာတယ္...
"ဆရာဝန္ကလည္း ၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတယ္..." ကၽြန္ေတာ္ဆြံ႔အသြားတယ္... ၿပီးေတာ့ မီတာကိုပိတ္လိုက္တယ္...
"အဖြား ဘယ္လမ္းကသြားခ်င္လဲ..." လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္...

ေနာက္ထပ္ႏွစ္နာရီလံုးလံုး ၿမိဳ႕ကိုပတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားၾကတယ္... သူမဓာတ္ေလွခါးေမာင္းသူအျဖစ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေဆာက္အအံုကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပတယ္... သူတို႔အိမ္ေထာင္က်စက သူမရယ္ သူမအမ်ိဳးသားရယ္ ေနခဲ့ၾကတဲ့ ေနရာေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျဖတ္ေမာင္းခဲ့တယ္... သူမငယ္စဥ္တုန္းက သြားၿပီးကေနက် ကပြဲခန္းမျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပရိေဘာဂအေရာင္းဆုိင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပတယ္... တစ္ခါတစ္ေလမွာ အေဆာက္အဦတစ္ခုခု ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ရပ္ခိုင္းၿပီး ဘာမွမေျပာဘဲ အေမွာင္ထုထဲကို ေငးၾကည့္ေနတတ္တယ္...

အာရုဏ္ဦးလင္းေရာင္ျခည္ေတြက မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းကေန စတင္ျဖာထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့... သူမကရုတ္တရက္ေျပတယ္... "အဖြား ပင္ပန္းသြားၿပီကြယ္... သြားၾကရေအာင္..." သူမေပးထားတဲ့
လိပ္စာအတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေမာင္းထြက္လာၾကတယ္... အဲ့ဒီေနရာက အေဆာက္အဦခပ္နိမ့္နိမ့္ေလးျဖစ္ၿပီး ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းေလးတစ္ခုနဲ႔တူတယ္... ေပၚတီကို ေအာက္မွာ ကားဝင္တဲ့လမ္းေလး လုပ္ထားေပးတယ္...

ကားရပ္လိုက္တာနဲ႔ ေဆးရံုအကူလုပ္သားႏွစ္ေယာက္ထြက္လာတယ္... သူတို႔ဟာ သူမကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္... သူမကိုေစာင့္ေနတဲ့သူေတြျဖစ္ပါလိမ့္မယ္... ကၽြန္ေတာ္ကားေနာက္ဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး အဝတ္အိတ္ငယ္ေလးကို တံခါးေပါက္ဆီသယ္သြားေပးတယ္... အဘြားအုိက wheelchair ေပၚမွာ ထုိင္ေနပါၿပီ....

"အဖြား ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ သား...." သူမကေမးရင္း ပိုက္ဆံအိတ္ကို ကိုင္လိုက္တယ္...

"မေပးပါနဲ႔..." လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တယ္...

"သားလည္း စားဖုိ႔ေသာက္ဖို႔ရွာေနတာပဲကြယ္...." လို႔ သူမက ျပန္ေျပာတယ္...

"တျခားခရီးသည္ေတြရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ..." လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္...

စိတ္ကစဥ္းစားေနစရာမလိုပဲ ခါးကိုညႊတ္ၿပီး သူမကို ေထြးေပြ႔လုိက္တယ္... သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆုပ္ကိုင္ထားပါတယ္...

"အဘြားအိုတစ္ေယာက္ကို ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေလးေတြ မင္းေပးခဲ့ပါတယ္ သားရယ္..." လို႔ သူမေျပာတယ္... "သားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..."

ကၽြန္ေတာ္သူမရဲ့လက္ကို ဖ်စ္ညွစ္လိုက္တယ္.... ၿပီးေတာ့ မႈန္ျပျပမနက္ခင္းအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ဆက္ေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့တယ္... ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာေတာ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္ ပိတ္လိုက္သံၾကားရတယ္.... ဒါဟာ ဘဝတစ္ခုကို ပိတ္လိုက္တဲ့အသံပါပဲ....

အဲ့ဒီကျပန္လာေတာ့ ဘယ္ခရီးသည္ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္မတင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး... စိတ္နဲ႔လူနဲ႔မကပ္ဘဲ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ့စြာ ကၽြန္ေတာ္ေမာင္းေနခဲ့တယ္... အဲ့ဒီတစ္ေန႔လံုး ကၽြန္ေတာ္စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး... အကယ္လို႔ အဲ့ဒီအဘြားအိုဟာ စိတ္မရွည္တဲ့ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရင္... ဒါမွမဟုတ္ စိတ္တိုတတ္တဲ့သူနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲ... အကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က လိုက္မပို႔ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ ဟြန္းတစ္ခါတည္းတီးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားခဲ့ရင္ ဘယ္လိုေတြျဖစ္မလဲ.... ကၽြန္ေတာ္က စိတ္လက္မၾကည္မသာျဖစ္ေနၿပီး အဘြားအိုနဲ႔စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္လိုေတြျဖစ္မလဲ... ဒီလုိမ်ိဳး ဖမ္းဆုပ္ႏုိင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္လြဲေခ်ာ္ခဲ့တဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ဆံုးရႈံးခဲ့တဲ့ အခိုက္အတန္႔ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ၿပီလဲ...

ခမ္းနားတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘဝေတြ ပါဝင္ခဲ့သလားဆုိတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ျပန္စဥ္းစားရမယ့္အခ်ိန္ပါပဲ... အဲ့ဒီအဘြားအိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထြးေပြ႔ထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကသူမအတြက္ ၾကည္ႏူးစရာ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုကို ယူလာေပးတယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္... အဲ့ဒီလိုဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူမကိုပို႔ေဆာင္ေပးဖို႔ ကမာၻေျမေပၚ ေရာက္ရွိလာခဲ့တယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္... ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ ဒီထက္အေရးႀကီးတဲ့အရာတစ္ခုမွ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မထင္မိပါဘူး...

----------------------------------------------------------------

တကၠစီေမာင္းသမားက အဘြားအိုကုိ နာတာရွည္ေဆးရံုလိုက္ပို႔တဲ့ဇာတ္လမ္းကို စာအုပ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာမွာ ထပ္ခါထပ္ခါပံုႏွိပ္ခဲ့ပါတယ္... အင္တာနက္မွာလည္း ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကတည္းက The Cab Ride, The Cab Driver နဲ႔ The Taxi Driver စတဲ့နာမည္ေတြနဲ႔ ပံ်႕ႏွံ႔ေနခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္...

ဒီတစ္ခုကေတာ့ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္က ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ Make Me an Instrument of Your Peace ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက And where there is sadness, joy ဆုိတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးထားတဲ့ မူရင္းစာေရးဆရာ Kent Nerburn ရဲ့ လက္ရာျဖစ္ပါတယ္...

ဒါေလးေတြကေတာ့ မူရင္းပို႔စ္ေလးနဲ႔ စာေရးဆရာအေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္...
http://www.snopes.com/glurge/cabride.asp
http://kentnerburn.com/kent-nerburn/about
----------------------------------------------------------------
Ref: I Can't Believe It