ေငြကို ကိုးကြယ္သူမ်ား

 

Inspire Myanmar

ေငြကို ကိုးကြယ္သူမ်ား
လူ႔အေၾကာင္းကို ေလ့လာ သည့္အခါတြင္ လူတုိ႔သည္ အတၱ သားေကာင္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒႆန ပညာရွင္ေက ဘေရာင္း (K.Brown) က ဆုိသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ လူတုိ႔ သည္ ကေလးေတြကုိ ၾကင္နာ သည္၊ သက္ႀကီးလူအုိေတြကို ေဖး မသည္။

ဘာမွမလုပ္ႏုိင္သည့္ လူ ေသကုိ ပိုၿပီး ခ်ီးမြမ္းၾကေသးသည္။

အလုပ္တကယ္တန္း လုပ္ ႏုိင္သည့္ အရြယ္ေတြမွာေတာ့ အ တြန္းအတုိက္ေတြမ်ားလွသည္။

ဘေရာင္းက လူတုိင္းဒီလုိ ခ်ည္းပဲဟု ဆုိသည္။

ပတ္ဝန္းက်င္အျမင္ကုိ ေျပာရလွ်င္ ကေလးဘဝက ေကာင္းသည့္သူသည္ လူႀကီးဘဝ မွာ မေကာင္းေတာ့ဘူး။

သုိ႔ေသာ္ အသက္အေတာ္ ႀကီးတဲ့ လူႀကီးပုိင္းေရာက္သြားရင္ ေကာင္းသြားျပန္ေရာ။

အေကာင္းဆုံးက အဲဒီလူ ေသသြားမွတဲ့။ ေသရင္အေကာင္း ဆုံးဆုိတာကေတာ့ လူေတြဟာ ေသသူကို ခ်ီးမြမ္းၾကသည္။ ရန္မ လုပ္ၾကေတာ့ဘူး။

ေက ဘေရာင္း၏ ေလာ ကအျမင္ပါ။ ထုိယူဆခ်က္သည္ အၿမဲတန္းမမွန္ေပမယ့္ အေတာ္ ေလးမွန္ကန္ေၾကာင္း လူတုိင္း သိ ႏုိင္ ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အ ေနာက္တုိင္းလုိ လူမႈဆက္ဆံေရး က်ဲတဲ့ ေနရာမ်ားတြင္ သူ႔အယူအ ဆသည္ အေတာ္အသင့္မွန္ကန္ ပါသည္။

(၂)

ဘႀကီးဘလွကုိ ၾကည့္ပါ ဦး။

ဘႀကီးဘလွဟာ ေကာ္ တရာလုိ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ဦးကပ္ ေစးႀကီးေပါ့။

ဦးဘလွထံတြင္ လူငယ္မ်ား မၾကာခဏဆုိသလုိ အလွဴခံ ေလ့ရွိၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဦးဘလွတုိ႔ ရပ္ကြက္သည္ ဆင္ေျခ ဖုံးရပ္ကြက္ ကေလးျဖစ္ၿပီး သာေရး နာေရး ကိစၥမ်ားကို လူငယ္မ်ားက ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳေသာေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။

ဦးဘလွသည္ ရပ္ကြက္ တြင္ေနေသာ္လည္း တုိက္ႏွင့္ကား ႏွင့္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ သာေရးနာေရး အတြက္ သူ႔ထံမလြဲမေသြ အလွဴခံ ရသည္သာျဖစ္သည္။

''ငါေတာ့ ဦးဘလွဆီအ အလွဴခံမယ့္အစား က်ားၿမီးသာ ဆြဲလုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္'' လူငယ္ မ်ား၏ စကားျဖစ္သည္။

ဦးဘလွက မလွဴမေပးလုိ႔ ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူ ငယ္မ်ားပါလာလွ်င္ အၿမဲလွဴ သည္။

သုိ႔ေသာ္ ဦးဘလွက ဒီတုိင္းေတာ့မလွဴ။

''ပုိက္ဆံဆိုတာ အလကား ရတာ မဟုတ္ဘူးကြ''

ဘႀကီးလွက ပုိက္ဆံ၏ အဓိပၸာယ္ကို ဖြင့္ဆုိေလ့ရွိသည္။

''ပုိက္ဆံဆုိတာ ေလာက မွာ အေရးပါဆုံးပဲကြ''

''ပုိက္ဆံဆုိတာ လူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသား သည္းပြတ္ဆုိလည္း မမွားဘူး''

ထုိစကားေတြေၾကာင့္ ဘ ႀကီးဘလွကုိ ဦးကပ္ေစးႀကီးဟု ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။

တစ္ရက္တြင္ ဦးဘလွ ကို ေဆာင္းႏွင့္ဆုံသည္။

ကိုေဆာင္းသည္ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသား၊ ရန္ကုန္တြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနသူျဖစ္သည္။ ယခု ရပ္ကြက္သာေရးနာေရး ကိစၥ မ်ားကုိ ဦးေဆာင္ေနသူ ျဖစ္သည္။

''ဦးဘလွခင္ဗ်ား။ ဦးဟာ လူငယ္ေတြလုိတဲ့ ရန္ပုံေငြကို အၿမဲ ထည့္ေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးရဲ႕ စကားကိုေတာ့ လူငယ္ေတြ ေၾကာက္ ၾကတယ္''

''ဘာစကားမ်ားလဲ''

''ေငြစကားေပါ့၊ ဦးဟာေငြ နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သိပ္ေျပာတာပဲ''

''ဘယ္လုိပတ္သက္တာ ေတြေျပာတာလဲ''

''ဦးက ပိုက္ဆံဆုိတာ လူ႔ ႏွလုံးသားက ဆုိတာမ်ဳိးေျပာတာ ေတြပါ''

''မဟုတ္လုိ႔လား''

''ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါ တယ္ဦးရယ္၊ ဒါေပမယ့္'' ဦးဘလွ ၿပံဳးသည္။

''မင္းတုိ႔ ဒါေတြတုံ႔ျပန္ လာတတ္တာကို ဦးကေက်နပ္ေန တာပဲ''

''ဒါေပမယ့္ ဦးရယ္၊ ေငြကို ကုိးကြယ္သူဆုိတာ သူမ်ားၾကားလုိ႔ လည္း မေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး ဦးလုိလူတစ္ေယာက္ကေျပာဖုိ႔ လည္း မသင့္ေတာ္ပါဘူူး''

''ေမာင္ရင္က ဦးကုိဆုံးမ တယ္ေပါ့ေလ''

''မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ၊ ကြၽန္ ေတာ္က ဦးရဲ႕အယူအဆေတြ လြဲမွားေနတာကုိ ေထာက္ျပခ်င္လုိ ပါ'' ကုိေဆာင္းစကားကုိ ၾကား ေသာအခါ ဦးဘလွသည္ လူငယ္ မ်ားကုိ ထုိင္ခုိင္းလုိက္သည္။

''ကဲ-ထုိင္ၾကပါဦး၊ ေဆြးေႏြး ပြဲက နည္းနည္းၾကာမယ္ထင္တယ္၊ မယ္ျမေရ၊ ေရေႏြးနဲ႔ ထန္းလ်က္၊ လက္ဖက္သုပ္ေတြခ်ကြာ''

လူငယ္မ်ားထုိင္ၾကစား ေသာက္ၾကမွ ကုိေဆာင္းဘက္ လွည့္၍ ''ေမာင္ရင့္နာမည္က''

''ေမာင္ေဆာင္းပါ''

''ေခတ္ပညာတတ္နဲ႔တူ တယ္''

''ဟုတ္ပါတယ္၊ ဘီေအ ေအာင္ပါတယ္''

''အင္း-ေကာင္းတာေပါ့၊ ဦးကေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ ပါပဲ၊ သို႔ေသာ္ ပညာစာေပေတြကုိ ေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ်ေလ့လာ တယ္။ ေတြးလည္းေတြးတယ္။ က်ဳပ္တစ္ခုဘဝင္မက်တာ လူငယ္ ေတြ ပိုက္ဆံကို နားမလည္ၾကတာ ပဲ''

''ဗ်ာ''

''ေမာင္ေဆာင္း၊ ေသေသ ခ်ာခ်ာစဥ္းစားၾကည့္စမ္း။ ပိုက္ဆံ ေတြဟာ သတၱဳေတြကေန စကၠဴ အျဖစ္ ေျပာင္းသြားေလေလ တန္ ဖုိးႀကီးေလေလ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား၊ တကယ္ေတာ့ စကၠဴျဖစ္လာ ရင္ တန္ဖုိးေလ်ာ့ရမယ့္အစား တန္ဖုိး ႀကီးလာတယ္ မဟုတ္လား''

''ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက သတ္မွတ္ထားလုိ႔ျဖစ္ရ တာပဲ မဟုတ္လား''

''မင္းဆုိလုိတာက လူေတြ သတ္မွတ္လုိက္ရင္ ပိုက္ဆံတန္ဖုိး ရွိလာမွာေပါ့၊ ဟုတ္လား''

''ဟုတ္ကဲ့''

''ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ေငြတစ္ ေထာင္ကို ယူၿပီး အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုမွာ တစ္ေဒၚလာတန္ ပစၥည္းဝယ္ၾကည့္ပါလား၊ ရပါမ လား''

''ဒါကေတာ့ ဆုိင္ရွင္ကမွ မသိမွမသိတာပဲ''

''ေအးေပါ့ကြ၊ ဟုိဘက္နား ကအေၾကာ္သည္ကို တ႐ုတ္ေငြ ယြမ္တစ္ရာတန္နဲ႔ အေၾကာ္သြား ဝယ္ရင္လည္း မရႏုိင္ေပဘူး''

''မရဘူး''

''ဆုိလုိတာက ပိုက္ဆံဆုိ တာ လူေတြက ခုံမင္ျမတ္ႏုိ္း လုိ လားပါမွ တန္ဖုိးရွိတာကြ။ လူေတြ မလုိခ်င္၊ မခုံမင္ရင္ အဲဒီပုိက္ဆံ တန္ဖုိးမရွိျဖစ္သြားမွာပဲ''

''မင္းတုိ႔က ပိုက္ဆံကုိ ဘာ လဲဆုိတာသိရမယ္၊ ဒီလုိသိၿပီး ခုံ မင္ျမတ္ႏုိးေလဒီပိုက္ဆံဟာ တန္ ဖုိးရွိေလပဲ''

''မင္းတုိ႔က က်ပ္ေငြကိုမ ခင္ပဲ ေဒၚလာကုိခင္ရင္ ေဒၚလာ ေစ်းေကာင္းမွာပဲ''

''ေဒၚလာက ေစ်းပုိ ေကာင္းတာကိုး''

''ဒါကို ငါေျပာတာေပါ့၊ တစ္ကမၻာလုံးက လူေတြဟာ ေဒၚ လာကို ပိုခင္တာကိုး''

ကိုေဆာင္းဘာေျပာရ မည္ကို မသိေတာ့ပါ။

(၃)

''ဒါေပမယ့္ ေငြေတြမွာ သတ္မွတ္တန္ဖုိးေတြရွိတယ္ မ ဟုတ္လား''

ကိုေဆာင္းအေလွ်ာ့မေပး လုိပါ။ ဦးဘလွက ၿပံဳးၿပီးေနသည္။

ဦးဘလွဆက္ေျပာသည္။ ''ေငြကုိ လူေတြရွာၾကတာပဲ။ အခ်ဳိ႕ မိဘေတြမွာ ေငြေတြပိုေနေတာ့ သားသမီးေတြကုိ အတုိင္းအဆမ ရွိေပးတယ္။ ဒီကေလးေတြဟာ အသုံးအစြဲၾကမ္းတယ္။ သူတုိ႔ပ်က္စီးလြယ္တယ္။ အဲဒီကေလးေတြဟာ အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြ ကိုမရဘူး။ ေငြကိုခင္တဲ့ သူငယ္ ခ်င္းေတြကိုပဲရတယ္။ ၿပီးေတာ့ အခ်ဳိ႕လူေကာင္းေတြက ပုိက္ဆံရွိ တဲ့ သူေဌးႀကီးေတြကို မေပါင္းခ်င္ ၾကဘူး။ တကယ္ေတာ့ ေငြရဲ႕ တန္ ဖုိးကို နားမလည္ၾကလုိ႔ပါပဲ''

''ဒါကို ဘယ္မွာသင္ယူခဲ့ သလဲ ဦးဘလွ''

''ငါကေက်ာင္းမေနဖူးဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပဲ ေနခဲ့ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြကလည္း ဒါေတြကို မသင္ေပးဘူး။ ငါက စာေတြဖတ္ တယ္။ ပိုက္ဆံမွာ ဂုဏ္သတၱိႏွစ္ မ်ဳိးရွိတယ္။ ေကာင္းေစသလုိ ပ်က္ လည္းပ်က္စီးေစတယ္။ ပိုက္ဆံရ တုိင္းလည္းမေကာင္းဘူး''

''ဒါေတာ့ လူေပၚမူတည္ ေနမလားလုိ႔''

''မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုိက္ဆံရလာတဲ့အခါေတြမွာ လူ႔ စိတ္ေျပာင္းလဲသြားတယ္၊ မင္းတုိ႔ လည္း ေက်ာင္းသားေတြဆုိေတာ့ စာေတြဖတ္ေနတာပဲ။ အေၾကြးဆပ္ဖုိ႔ ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔ ကိုယ့္ကုိယ္ ကိုယ္ သတ္ေသတဲ့ သူေတြအမ်ား ႀကီးေပါ့။ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္ လား''

''ဟုတ္ကဲ့''

''ပုိက္ဆံလုိခ်င္လုိ႔ လူသတ္ တာေတြလည္း အမ်ားႀကီး''

''ပုိက္ဆံလုိခ်င္ၾကတယ္။ ေလာဘေပါ့''

''မွန္တယ္။ ေလာဘဟာ အင္မတန္ေၾကာက္စရာေကာင္း တယ္။ ေလာဘေၾကာင့္ ေမာဟ ျဖစ္လာတာပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြ ဟာ ပုိက္ဆံကို ပုိၿပီးပုိၿပီးလုိခ်င္ လာၾကတယ္''

''ပိုက္ဆံရွိတဲ့ လူေတြက ပို ၿပီးကပ္ေစးႏွဲတယ္''

ကိုေဆာင္းက ဦးဘလွ စကားေထာက္ခံသလုိနဲ႔ ႏွိပ္ထည့္ လုိက္သည္။

''ေအးကြ''ဟု ဆုိကာ ဦးဘ လွက ေငြတစ္ဆယ္ထည့္လုိက္ သည္။ (ထုိအခ်ိန္က ေငြတစ္ဆယ္သည္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ေလး ဆယ္ရသည္)

(၅)

ဦးဘလွအိမ္မွ ကိုေဆာင္း တုိ႔ ျပန္လာေတာ့ သူတုိ႔တြင္ အ ေတြးကုိယ္စီရွိလာၾကသည္။ ကို ေဆာင္းသည္ ဦးဘလွေျပာသည့္ ''ပုိက္ဆံဆုိတာ လူေတြတန္ဖုိးထား မွ တန္ဖုိးရွိတာပဲ''ဆုိသည့္ စကား ကို စဥ္းစားလာသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစုိးရသည္ ေငြစကၠဴမ်ားကိုဖ်က္သိမ္းမႈ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ျမန္ မာေငြတန္ဖုိး တျဖည္းျဖည္းက် သြားသည္။ ယေန႔ ျမန္မာက်ပ္ေငြ သည္ အဆ ၂ဝဝ ေက်ာ္အထိ တန္ဖုိးက်သြားသည္။ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ဘဏ္မ်ားလည္း ဖ်က္သိမ္းခံရတာ လည္းရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဘဏ္ ရွိေငြမ်ားကုိ တန္းစီကာ ထုတ္ၾက သည္။ ေကာလာဟလေတြကို ၾကားတုိင္း လူေတြက ဘဏ္ေတြကို မယုံႏုိင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ယေန႔ ကေမၻာဇ လုိဘဏ္ကို ကမၻာ အသိအမွတ္ျပဳ ကာ ဆုေတြကိုေပးသည္။ ဘဏ္ စနစ္သည္ အေရးႀကီးလွသည္။ ေငြကို တန္ဖုိးထားဖုိ႔လုိပါသည္။

(၆)

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ လူတစ္ဦးခ်င္းဆီ သို႔မဟုတ္ ႏုိင္ငံတစ္ခုခ်င္းဆီမွာပါ ေငြသည္ အလြန္ဒုကၡေပးႏုိင္ေသာ အရာျဖစ္ သည္။ တစ္ခ်ိန္က အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံ ဒုကၡေရာက္ သည္။ ယေန႔ ဂရိႏုိင္ငံ ေဒဝါလီခံ ရမလုိျဖစ္ေနသည္။ မေလးရွားတုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံတုိ႔ လည္း ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ေလာက္က ျပႆနာအႀကီးအ က်ယ္ေပၚခဲ့ပါသည္။ ေငြေၾကးစီမံ ခန္႔ခြဲမႈသည္ အင္မတန္အေရးႀကီး သည္။ လူအမ်ား စိတ္မရွည္ၾက ပါ။

ဝါးရင္းဖုိ႔ဖက္ကေတာ့ ''နယူးေယာက္စေတာ့ ေစ်းကြက္ (PBull Market) သည္ အင္မတန္ ထူးျခားသည္။ ေဒၚလာသိန္းေက်ာ္ တန္းစီၿပီးလာၾကေသာ သူတုိ႔သည္ ေျမေအာက္ရထားစီးလာသူမ်ား၏ အမိန္႔ကို နာခံရသည္''ဟုဆုိခဲ့သည္။ ဝါရင္းဖုိ႔ဖက္ဆုိလို္သည္ မွာ စေတာ့ ရွယ္ယာပြဲစားမ်ားသည္ ဆင္းရဲၾကသည္။ သူေဌးမ်ားက ေတာ့ သူတုိ႔ဆီ အႀကံဥာဏ္လာ ေတာင္းသည္။ ထုိအႀကံ ဥာဏ္ ေတာင္းသူသည္ ေငြေၾကးကုိစီမံခန္႔ခြဲႏုိင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေငြေၾကးစနစ္သည္႐ႈပ္ေထြးသည္။ သူတုိ႔သည္ သူေတာင္း စား ဆီက အႀကံဥာဏ္ကိုလည္း ယူခ်င္ယူပါ သည္။

ဘာေတြမွားလုိ႔ ဘာေတြက မွန္သနည္း။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဒါနဲ႔ လည္း အလုပ္ျဖစ္ပါသည္။

ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ညိဳ
ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္မွ