ထပ္ေခ်းဦးမွာ
• ျပီးခဲ့တဲ့လက တႏိုင္ငံလံုး အုန္းအုန္းကြ်က္ကြ်က္ျဖစ္သြားတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ခ်စ္လွစြာေသာ လယ္ဆည္၀န္ၾကီးက စိုက္ပ်ဳိးစားရိတ္ေခ
...်းေငြျပန္မေပးႏိုင္တဲ့ လယ္သမားမ်ားကို သံသရာေၾကြးမပါဖို႔ ထမင္းတစ္နပ္ေလွ်ာ့စားျပီး အေၾကြးဆပ္ၾကပါ တဲ့။ ဘာသာေရးေထာင့္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ မွန္ပင္မွန္ေသာ္ျငားလည္း တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ၀လင္ေအာင္ေကြ်းေမြးေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ရာ တာ၀န္ရွိတဲ့ ( တာ၀န္ယူထားရတဲ႔) မင္းအစိုးရမ်ားေထာင့္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ အလြဲၾကီးလြဲေနပါတယ္။ ရဟန္းက မင္း လိုက်င့္ရင္၊ မင္း က ရဟန္းလိုက်င့္ရင္ တိုင္းျပည္ပ်က္တတ္သတဲ့။ အထူးသျဖင့္ ဒီအေၾကြးေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ျပန္မဆပ္ႏိုင္သလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို စီစစ္ၾကည့္ရင္ေပါ့ေလ။
• အတိတ္ကိုလွန္ရရင္ ေက်းဇူးရွင္ေတာင္သူဦးၾကီးမ်ားလို႔ ပထမတန္းျမန္မာဖတ္စာထဲ တခမ္းတနားဂုဏ္ျပဳခံရေပမယ့္ ျမန္မာျပည္လူဦးေရရဲ႔ ၇၀% ေသာလယ္သမားမ်ားဟာ လက္ေတြ႔မွာ နင္းျပားျဖစ္ေနခဲ့တာ ႏွစ္ ၅၀ ရွိခဲ့ပါျပီ။ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ရဲ့ မေအာင္ျမင္တဲ့စီးပြားေရးမူ၀ါဒမ်ားဒဏ္ကို အဆိုးဆံုးခံခဲ႔ၾကရတာပါ။ ဦးေန၀င္းအစိုးရက စိုက္ဆိုစိုက္၊ ေရာင္းဆိုေရာင္း၊ တိုင္းျပည္မွာ ဆန္စပါးဖူလံုဖို႔၊ ျပည္သူျပည္သားေတြကို ထမင္း၀ေအာင္ေကြ်းထားဖို႔တာ၀န္ကို ႏြားနဲ႔ဖက္ရုန္းျပီး ပခံုးထမ္းယူခဲ့ၾကရတာပါ။ အထြက္တုိးဖို႔ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ စီမံကိန္းမ်ဳိးစံုကလည္း ေရ၊ေျမ၊ရာသီဥတု၊ ေစ်းကြက္ ကိုစနစ္တက်တြက္ခ်က္ခဲ့ျခင္းမရွိတာမို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေတာင္အာရွမွာ ဆန္တင္ပို႔မွဳအမ်ားဆံုး နံပါတ္တစ္ေနရာကေန ဘိတ္ေခ်းအဆင့္ထိ ေလ်ာ့က်ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ ဆန္လံုေလာက္ဖို႔အတြက္ ျပည္ပကို မေရာင္းနဲ႔ဆိုတာမို႔ တင္ပို႔ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ဳိးရိတ္သိမ္းရတဲ့သီးႏွံကို အျမင့္ဆံုးေစ်းနဲ႔ေရာင္းခ်င္ေပမယ့္ ေရေျမသခင္ မင္းဘုရင္မ်ားက တိုင္းျပည္မဆူပူေအာင္ အနိမ့္ဆံုးေစ်းနဲ႔ေရာင္းဆို ေရာင္းၾကရတာပါပဲ။
• ရာသီဥတုကို အံတုႏိုင္တဲ့ ေခတ္မီနည္းပညာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စက္မွဳလယ္ယာေခတ္ကို ေရာက္တာႏွစ္ေပါင္းၾကာေပမယ့္လည္း မိရုိးဖလာအဆင့္က ဒီေန႔အထိမတက္ႏိုင္ေသးတဲ့ ဦးၾကီးမ်ားဟာ သဘာ၀တရားက က်ီစယ္တဲ့အခါမွာ ေက်ာေကာ့ေနေအာင္ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ အခါမဲ႔မိုးေၾကာင့္ လယ္ပ်က္တာေတာင္ အစိုးရအၾကိဳက္ အထြက္တိုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၾကရပါတယ္။ ၂၀၀၈ နာဂစ္မွာေတာ့ အိုးအိ္မ္၊ မိသားစုေတြကို ဆံုးရွဴံးရရုံမက စိုက္သမွ် ေရထဲေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရတဲ့ ျမန္မာ့ဆန္အိုး ဧရာ၀တီေဒသကို လံုေလာက္ေအာင္ မကူညီ မကယ္ဆယ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရဟာ စိုက္ပ်ဳိးစားရိတ္မ်ား၊ ေခ်းေငြမ်ားကိစၥကို ေလသံေလးေတာင္မဟခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း ေဒသမွာလည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ မ်ဳိးစပါးမွားေရာင္းလို႔၊ မိုးမရြာလို႔၊ ပိုးက်လို႔ အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုေအာက္မွာ ပင္ပန္းသမွ်အရာမထင္ခဲ့တဲ့အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းပါဘူး။ ဒီတစ္ႏွစ္ လယ္ပ်က္သြားရင္ အလြတ္ေခ်းယူတဲ့အခါ အတိုးက အနဲဆံုး ၁၇ က်ပ္တိုးႏွဳန္းနဲ႔ ေနာက္သံုးႏွစ္ ရုန္းေပဦးေတာ့ပါ။ အေၾကြးသံသရာဆိုတာ ဒါပါပဲ။
• စိုက္ပ်ဳိးစားရိတ္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းတြက္ရင္ မ်ဳိးစပါးဖိုး၊ အလုပ္သမားဖိုး၊ စက္သံုးဆီဖိုး၊ ေျမၾသဇာဖိုး၊ ပိုးသတ္ေဆးဖိုးေတြပါ၀င္ပါတယ္။ ဧရာ၀တီမွာ တစ္ဧကကို ပွ်မ္းမွ် တစ္သိန္းက်ပ္ေလာက္ကုန္က်ပါတယ္။ အစိုးရထုတ္ေခ်းေငြက ငါးေသာင္းထဲပါ။ ေခ်းခြင့္ရဖို႔ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲရတာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ စက္သံုးဆီိကို အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ အားလံုးအသိပါ။ ေျမၾသဇာဆိုတာလည္း ခရုိနီပိုင္ဓါတ္ေျမၾသဇာစက္ရုံေတြ လက္၀ါးၾကီးအုပ္ႏိုင္ေအာင္ ျပည္ပဓါတ္ေျမၾသဇာကို ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိနဲ႔ တင္သြင္းခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ အစိုးရနဲ႔ ပိုင္လို႔ သြင္းခြင့္ရ၊ ထုတ္ခြင့္ရ၊ ေအာက္လမ္းကေမွာင္ခိုသြင္းသမွ်မွာလည္း အရည္အေသြးကို စံခ်ိန္မီေအာင္စီစစ္ျခင္းမရွိတာမို႔ ဒီဒဏ္ေတြကို ေနာက္ဆံုးခံၾကရတာက လယ္သမားေတြပါ။ ပိုးသတ္ေဆးဆိုလည္း သံုးစြဲနည္းကအစ စနစ္တက်သင္ၾကားေပးျခင္း မရွိတာေၾကာင့္ အသက္ဆံုးရတဲ့လယ္သမားေတြရွိေနတဲ့အျပင္ စားသံုးသူျပည္သူမ်ားအတြက္လည္း အႏၱရာယ္ပါ။ စိုက္စားရိတ္တင္ ေခါင္းေလးတာမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေရာင္းခ်တဲ့အခါမွာလည္း ဆန္ေခ်ာအျဖစ္မေရာင္းႏိုင္ပဲ၊ ျပည္တြင္းမွာေတာင္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္စားရိတ္ကလည္း ၾကီးေလးလွတာမို႔ လယ္သမားမ်ားမွာ စပါးပြဲစားမ်ားလက္ထဲကို မ်က္စိမွိတ္ထိုးအပ္ရပါတယ္။ ကုန္ၾကမ္းကို အနိမ့္ေစ်းနဲ႔ ေရာင္းရသူမ်ားရဲ့ ဘ၀မွာ ဘယ္လိုျမင့္တက္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ လယ္ကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး ၾကီးပြားခ်မ္းသာေနၾကသူမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘာေတြမွားေနလဲလို႔ ခန္႔မွန္းႏိုင္တာပဲေလ။
• ဒီလိုအနစ္နာခံေပးဆပ္ခဲ့ေပမယ့္ လယ္သမားမ်ားရဲ့ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမွဳေရး အဆင့္အတန္းမ်ားဟာ ဟိုးေအာက္ဆံုးမွာပဲရွိေနခဲ့တာပါ။ ပညာမတတ္ေလ ခိုင္းေကာင္းေလလို႔ သေဘာထားခဲ့ပံုပါပဲ။ ႏိုင္ငံစီးပြားေရးရဲ့ ပင္မေဒါက္တုိင္ျဖစ္တဲ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးက႑အတြက္ စီစဥ္ေပးထားတာေလးေတြကို ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ကမၻာ့အဆင့္တစ္ ဆန္တင္ပို႔သူ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံမွာ စိုက္ပ်ဳိးေရးသိပၸံ ဒီပလိုမာေက်ာင္းေပါင္း ၄၅ ေက်ာင္း နဲ႔ စိုက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္ေပါင္း ၇၄ ေက်ာင္း ရွိေနေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ေရဆင္းစိုက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္တစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ တစ္ခုထဲရွိလို႔ ကမၻာ့အဆင့္မွီသလားဆိုေတာ့လည္း ----------------- ။ အေမွ်ာ္အျမင္လို႔ သံုးႏွဳန္းၾကရမွာ ေမွ်ာ္လည္းမေမွ်ာ္၊ ျမင္လည္းမျမင္ဘူးထင္ပါရဲ့။
• ဦးၾကီးမ်ားရဲ့ သားသမီးမ်ားအေနနဲ႔ အေျခခံပညာအလယ္တန္းအဆင့္ကို တက္ႏိုင္သူက ၂၀ ရာႏွဳန္းေတာင္မျပည့္ပါဘူး။ အထက္တန္းနဲ႔ တကၠသိုလ္အဆင့္ကေတာ့ တစ္ရာႏွဳန္းေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ ဒါက ဧရာ၀တီတိုင္းမွာပါ။ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းနဲ႔ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာ ဒီထက္ဆိုးပါလိမ့္မယ္။ တကၠသိုလ္တက္ရာမွာလည္း အဂၤလိပ္စာအားနည္းမွဳေၾကာင့္ ျမန္မာစာအဓိကဘာသာတြဲမ်ဳိးကို အေ၀းသင္ယူၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားတက္ရတဲ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးသိပၸံတကၠသိုလ္ကို အိပ္မက္ေတာင္မမက္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ သူတို႔အတြက္နည္းပညာဆိုတာ အာကာသေလာက္နီးနီး အလွမ္းေ၀းလွပါတယ္။
• လယ္ယာလုပ္ငန္းဟာ ကမၻာေပၚမွာေရွးအက်ဆံုး၊ အလုိအပ္ဆံုးနဲ႔ ထိရွအလြယ္ဆံုးစီးပြားေရးျဖစ္တာမို႔ စိုက္ပ်ဳိးသူမ်ားကို ကာကြယ္ေပးဖို႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားၾကိဳးစားၾကရပါတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံမ်ားဟာ လူသက္သာျပီး ၀င္ေငြမ်ားတဲ့၀န္ေဆာင္မွဳလုပ္ငန္းမ်ားကိုသာ အားျပဳၾကပါတယ္။ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာလည္း ဘယ္ကိုပဲ ဦးတည္သည္ျဖစ္ေစ လူဦးေရစုစုေပါင္းရဲ့ ၇၀ ရာႏွဳန္းေသာ လယ္သမားမ်ား အဆင့္အတန္းျမင့္မွ ျမန္မာျပည္အဆင့္အတန္းျမင့္ႏိုင္မွာပါ။ သူတို႔မပါပဲေရွ႔မေရာက္ႏိုင္တာ တႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ နားလည္ႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္အစိုးရသစ္တက္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာ လယ္ယာက႑ကိုျမွင့္တင္သြားမယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ သမၼတၾကီးကိုယ္တိုင္လည္းလယ္သမား သားသမီးျဖစ္တဲ့အျပင္ ႏိုင္ငံတကာဧည့္သည္ေတာ္ၾကီးမ်ားကိုလည္း လယ္ေတာအိမ္မွာ ေတြ႔ဆံုေလ့ရွိတယ္လုိ႔ သတင္းေတြဖတ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးၾကီးမ်ားအတြက္ အင္မတန္ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။
• စိုက္ပ်ဳိးစီးပြားကို ျမွင့္တင္ဖို႔ၾကိဳးစားရာမွာ ေရတိုစီမံကိန္းမ်ားအေနနဲ႔ စတင္စိုက္ပ်ဳိးခ်ိန္ကေန ေရာင္းခ်ခ်ိန္အထိ အစိုးရနဲ႔ ခရုိနီထိန္းခ်ဳပ္မွဳေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲၾကီးေလးေနရတဲ့ ကုန္က်စားရိတ္မ်ဳိးစံုကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ မီဒီယာမ်ားကတဆင့္ စိုက္နည္း၊ပ်ဳိးနည္း၊ ပိုးသတ္နည္း စတဲ့နည္းပညာသစ္မ်ားကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သင္ၾကားေပးဖို႔လိုပါတယ္။ စပါးအထြက္ႏွဳန္းတိုးေအာင္နဲ႔ ေရာင္းေစ်းအျမင့္ဆံုးရရွိေအာင္ ကူညီပံ႔ပိုးဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီအတြက္ ဆန္ေစ်းႏွဳန္းၾကီးျမင့္တဲ့ဒဏ္ကို ျပည္သူေတြက အနဲနဲ႔အမ်ားခံၾကရမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ႏွစ္ ၅၀ အနင္းခံထားရတဲ့ ဦးၾကီးမ်ားအတြက္ မုဒိတာပြားႏိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အခုေတာ့ အစိုးရသစ္ဟာ ထုတ္လုပ္၊တင္ပို႔၊ေရာင္းခ်တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးရဲ့ ယိုေပါက္၊ ဟာေပါက္မ်ဳိးစံုကို ျပင္ဆင္ျဖည့္တင္းျခင္းမရွိပဲနဲ႔ စိုက္ပ်ဳိးစားရိတ္ကို အလြယ္တကူထုတ္ေခ်းခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာအစိုးရနဲ႔ ၾကံ႔ခိုင္ေရးပါတီကို လူၾကိဳက္မ်ားေစႏိုင္ေပမယ့္ အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္သလိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ အခုလက္ေတြ႔ပါပဲ။ ေခ်းေငြက်ပ္သန္းေပါင္း ၆ေထာင္ဆိုတာ ခရုိနီတေယာက္အတြက္ ရယ္စရာၾကီးပါ။ အစိုးရကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံသူေတြရဖို႔ အက်ပ္ေတြ႔ေစပါတယ္။ ဒီပံုစံအတိုင္း လယ္ေျမေတြကို လယ္သမားပိုင္အျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ျပီးတဲ့ေနာက္ ဘဏ္မွာအေပါင္ထားလို႔ ေနာက္တခ်ီ ေခ်းၾကငွားၾကဦးမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ----------------------။
• ေရရွည္စီမံကိန္းအေနနဲ႔ကေတာ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးဒီပလိုမာေက်ာင္းမ်ားကို တႏိုင္ငံလံုးအႏွံ႔ဖြင့္လွစ္သင့္ပါတယ္။ ေက်းရြာမ်ားမွာ အလယ္တန္းအဆင့္ျပီးေျမာက္လာတဲ့ ကေလးမ်ားကို ဦးတည္ျပီး ျမန္မာလိုသင္ၾကားႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါ။ သီအိုရီကို လက္ေတြ႔နဲ႔ ေပါင္းစပ္ေစျခင္းအားျဖင့္ အေျခခိုင္ခိုင္ျမွင့္တင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ရည္မွန္းခ်က္က ထိုင္းကိုမွီရုံမက ေက်ာ္ခ်င္ေပမယ့္ တြက္ၾကည့္ေတာ့မွ စက္မရွိတာကို သတိျပဳေစလိုပါတယ္။
• အစိုးရမင္းမ်ားအေနနဲ႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ ေထာင့္မ်ဳိးစံုျဖည့္ဆည္းေပးေနလွ်က္မွ လယ္သမားမ်ားက အလုပ္မလုပ္ခ်င္၊ ခ်ဲထိုးခ်င္လို႔ အေၾကြးမဆပ္ႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ့ တစ္ဦးခ်င္းကို အမည္ပ်က္စာရင္းထည့္သြင္းလို႔ ပိုင္ဆိုင္မွဳသိမ္းတာမ်ဳိးကို နည္းလမ္းတက်လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ သမၼတၾကီးကိုယ္တိုင္ လက္ခုပ္တီးေပးရမွာပါ။ ေရဗူးေပါက္တာမလိုခ်င္ဘူး ေရပါတာပဲလိုခ်င္တယ္ လို႔စစ္တပ္ပံုစံအတိုင္း ဆက္လက္အမိန္႔ေပးလိုေသးတယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒုတိယံပိ တတိယံပိ ဆံုးရွဴံးမွဳမ်ားကိုသာ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။