(အထူးေဆာင္းပါး) လိင္အလုပ္သမ၊ တက္ေခတ္နတ္ဆိုး၏စြမ္းအားႏွင့္ ဒြိဟျဖစ္တတ္ေသာ ကၽြန္မ

December 27, 2012 ရက္ ၊ 22:30 တြင္ မေလးငယ္ ေရးသားခဲ့ေသာ ဘေလာ့ျဖစ္ပါသည္ ။

လိင္အလုပ္သမျပည့္တန္ဆာေတြကို လိုင္စင္ထုတ္ေပးၿပီးေတာ့ စနစ္တက်ေစာင့္ေရွာက္ေစခ်င္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕စကားသံကိုၾကားအၿပီးမွာေတာ့ အင္တာနက္မွာ ေဝဖန္ခ်က္ေတြ ပလူပ်ံေအာင္ ထြက္ေပၚလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ လႊတ္ေတာ္က လူေတြ အားေနလား ဘာလားနဲ႔ ေျပာေနတာေတြကိုလည္း ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မေလးစားအားက်ရတဲ့ စာေပအစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေလးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
အဲ့ဒါေတြကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္လဝန္းက်င္ေလာက္ကိုျပန္ေရာက္သြားမိတယ္။ အင္း……ႏွစ္လလား….သံုးလလား….အဲ့ဒီဝန္းက်င္ေလာက္ေပါ့။ အဲ့ဒီတုန္းက အင္တာနက္မွာ ထူးထူးျခားျခားသတင္းတစ္ပုဒ္ကို စတင္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ျပည့္တန္ဆာ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုဖြဲ႔မယ္တဲ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဖိႏွိပ္ခံရတဲ့ျပည့္တန္ဆာေတြကို ကူညီေဆာင္ရြက္သြားဖို႔ေပါ့ေလ။ တရားဝင္လိုင္စင္ရေအာင္လည္း ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္သြားမယ္တဲ့။ အခုအဲ့ဒီအသင္းကို လာေရာက္ဆက္သြယ္ထားတဲ့ Sex workers ဦးေရ ၈၀၀ နီးပါးရွိၿပီတဲ့။
အဲ့ဒီသတင္းက ဖတ္ေနတဲ့ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုးေတြကေနတစ္ဆင့္ ကၽြန္မအာရံုထဲ အေတြးထဲကို ခိုးလုိးခုလု ဝင္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းမွာလည္း အလိုလိုေနရင္း မဲ့ၿပံဳးတစ္ခ်က္ထင္သြားမိတယ္။ ဘာလဲဟ။ အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ လို႔ ကၽြန္မပါးစပ္က ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။
ဗုဒၶဘာသာျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရိုးရုိးသားသား အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳေနႏိုင္တာကို အၿမဲဂုဏ္ယူေနတတ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အဲ့ဒီသတင္းကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ ေအာ္ဂလီဆန္သြားမိတယ္။ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနတဲ့လူကလည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တဲ့။
ကၽြတ္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ကိစၥပဲ။ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးမွာ ဒီေလာက္ေတာင္ အရွက္နညး္တဲ့လူေတြရွိေနၿပီလားလို႔ ေတြးရင္း ရင္ထဲမွာလည္း အဲ့ဒီကိစၥကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ႀကီး ကန္႔ကြက္ေနမိတယ္။ ဒါ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သင့္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီေန႔က အဲ့ဒါကိုေတြးေတြးၿပီး စိတ္ေတြတိုလြန္းလို႔ အလုပ္ထဲက မန္ေနဂ်ာနဲ႔ေတာင္ စကားမ်ားတဲ့အထိပါပဲ။

ရင္ထဲမွာလည္း တႏံု႔ႏုံ႔နဲ႔ မေက်နပ္မိဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီရက္က ကၽြန္မ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ကေနဝန္းထြက္သည့္ ပမာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ရက္ပိုင္းေပါ့။ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာတစ္ခုသြားေတြ႔မိတယ္။ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ေရးထားတဲ့ တက္ေခတ္နတ္ဆိုး ဆိုတဲ့စာအုပ္အေၾကာင္းကို ညႊန္းထားတဲ့စာသားတခ်ိဳ႕ေပါ့။
အဲ့ဒါနဲ႔ အေရွ႕ကေနဝန္းထြက္သည့္ပမာကို ဖတ္လို႔ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေမႊေႏွာက္ၿပီးရွာလိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ေရးတဲ့ တက္ေခတ္နတ္ဆိုး စာအုပ္ကို ေတြ႔ပါေရာလား……………………။ ကၽြန္မဆီမွာရွိေနတဲ့စာအုပ္ကေတာင္ နဝမအႀကိမ္ေျမာက္ ထုတ္ေဝထားတဲ့စာအုပ္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒီစာအုပ္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပါက္ေရာက္သလည္း ဆိုတာ ေတြးသာၾကည့္ပါေတာ့………………………..။
တက္ေခတ္နတ္ဆုိး၏စြမ္းအား
ဒီေနရာမွာ တက္ေခတ္နတ္ဆိုးစာအုပ္အေၾကာင္း နည္းနည္းေလာက္ ထည့္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေလးေပါ့ေလ……………
တက္ေခတ္နတ္ဆိုးရဲ႕ဇာတ္လိုက္နာမည္က ညြန္႔ေမာင္တဲ့။ သူက သူအရမ္းလိုခ်င္မက္ေမာတဲ့ ရမယ္လို႔လည္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ က်ိန္းေသသေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို မရေတာ့ဘူးလို႔ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ ေလာကႀကီးကို စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕အစလုပ္ေပးမႈ႔ေၾကာင့္ ျပည့္တန္ဆာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ သြားေရာက္ပတ္သက္မိပါေရာလား။

အဲ့ဒီလို ျပည့္တန္ဆာပင္လယ္ေၾကာမွာ ေမ်ာၿပီး ေျခာက္လေလာက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆစ္ဖလစ္ပိုးေတြဟာ ညႊန္႔ေမာင္ကိုယ္ထဲကို ေရာက္လာၿပီး ကာလသားေရာဂါျဖစ္ပါေလေရာလား။ အဲ့ဒါနဲ႔ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးရဲ႕ကာလသားေရာဂါေဆာင္ကို ညြန္႔ေမာင္တစ္ေယာက္ တက္ေရာက္ရၿပီေလ။
အဲ့ဒီကာလသားေရာဂါေဆာင္မွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေရာဂါရဲ႕ဆိုးဝါးပံုေတြကို ဖြဲ႔ထားတာမ်ား တကယ့္ကိုေပၚလြင္ရသေျမာက္လြန္းလို႔ ေတာ္ရံုတန္ရံုမိန္းမလိုက္စားတဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ေပးဖတ္လိုက္ရင္ေတာင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး အေမရဲ႕ ဆိုၿပီး ေအာ္ေျပးသြားႏိုင္ေလာက္တယ္။
အဲ တိုတိုပဲ ဆိုၾကပါစို႔………..။ ညြန္႔ေမာင္တစ္ေယာက္ ေဆးရံုကဆင္းလို႔ရတာနဲ႔ အသိတရားေတြရၿပီး လူငယ္ေတြသူ႔လို မျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး ကာလသားေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ေရး အသင္းတစ္ခုေထာင္ဖို႔လုပ္ပါေရာေလ။ အဲ့ဒီမွာေျပာခ်င္တာက ညြန္႔ေမာင္ရဲ႕႔အေတြး ညႊန္႔ေမာင္အေတြးဆိုတာထက္ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕အေတြး ဆရာ့အျမင္ေပါ့။ ဘယ္လိုေတြးသလည္းဆိုေတာ့…………….
ကာလသားေရာဂါဘာလို႔ျဖစ္လည္း……….။ အဓိကလာရာလမ္းေၾကာင္းဟာ ျပည့္တန္ဆာေတြဆီကပဲ။
အဲ့ဒီေတာ့ျပည့္တန္ဆာေတြနည္းပါးေအာင္ လုပ္ရမယ္။ မသိနားမလည္တဲ့ မလယ္မဝယ္မိန္းကေလးေတြ ျပည့္တန္ဆာေခါင္းေတြဆီကို မေရာက္ေအာင္ အသိအျမင္ရွိေအာင္ မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕အပ်ိဳစင္ဘဝကို တန္ဖိုးထားတတ္ေအာင္ ရုပ္ရွင္ စာေစာင္ေတြကတစ္ဆင့္ အသိေပးရမယ္။ အေထာက္အခံမဲ့တဲ့မိန္းကေလးေတြ အလုပ္လက္မဲ့မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးရမယ္ အစရွိသျဖင့္ ဆရာေရးထားတဲ့အခ်က္ေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို သြားေတြ႔မိတယ္။ ဘာလည္းဆိုေတာ့…………….။.

ျပည့္တန္ဆာေတြကို လိုင္စင္ထုတ္ေပးသင့္တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲ။ ဆရာ့အေတြးကေတာ့ ရိုးရိုးေလးပဲ။ လိုင္စင္ထုတ္ေပးရမယ္ အခြန္လည္းေကာက္ရမယ္။ တစ္ပတ္တစ္ခါ ေဆးစစ္ေပးရမယ္။ ေဆးစစ္လို႔ေရာဂါရွိတယ္ဆိုရင္ လိုင္စင္ျပန္သိမ္းရမယ္။ ေဆးကုေပးရမယ္။ လိုင္စင္မလုပ္တဲ့လူေတြကိုလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္အေရးယူရမယ္။ အဲ့ဒါဆို ကာလသားေရာဂါ ေတာ္ေတာ္နည္းသြားမယ္ေပါ့ေလ။
ဒါေပမဲ့ ညႊန္႔ေမာင္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ျပည့္တန္ဆာဥပေဒဟာ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ကို ျဖတ္သန္းသြားေပမယ့္ အထက္လႊတ္ေတာ္မွာ တစ္ေနပါေလေရာ။ အထက္လႊတ္ေတာ္က အေၾကာင္းႏွစ္ရပ္ျပသတဲ့။
ပထမအေၾကာင္းက အခုလိုႏွိပ္ကြပ္ထားတာေတာင္ အခုေလာက္ေပါမ်ားေနတာ တရားဝင္မ်ားခြင့္ျပဳေပးလိုက္ရင္ မေတြးရဲစရာမို႔။ ဒုတိယအေၾကာင္းက အခုလိုမ်ိဳး ျပည့္တန္ဆာေတြ ေပါမ်ားေနတာဟာ လူေတြရဲ႕စိတ္ေတြ ညစ္ညမ္းေနၾကတာမို႔ လူေတြရဲ႕စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ဟာ ဆရာေတာ္ေတြသာ တတ္ႏိုင္တာ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႕အၾကံဥာဏ္ကို ေတာင္းသင့္တာမို႔။
ကာလသားေရာဂါတိုက္ဖ်က္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္တဲ့လူႀကီးတစ္ေယာက္က ဒီကိစၥမွာ အစိုးရဟာ ဝန္ႀကီးတစ္ေယာက္ေလာက္ခန္႔ၿပီးေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္သင့္တယ္လို႔ ေထာက္ခံေျပာဆိုျပန္ေတာ့လည္း သတင္းစာေတြက အဲ့ဒီလူႀကီးကို ျပည့္တန္ဆာဝန္ႀကီး ဆိုၿပီးေလွာင္ေျပာင္ေရးသားၾကလို႔ ဘယ္သူမွဝင္မေျပာရဲျပန္ေတာ့ဘူး။
အဲ့ေလာက္ကန္႔ကြက္မႈ႔ေတြမ်ားေနေတာ့ မေအာင္ျမင္ဘူးေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီမွာ ညြန္႔ေမာင္ရဲ႕အေတြး အဲ…. ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕အေတြးေပါ့ေလ။ သူကဘယ္လုိေတြးလည္းဆိုေတာ့…………. မေအာင္ျမင္တဲ့ ေနာက္ကြက္မွာ ဝွက္ဖဲေတြရွိတယ္တဲ့။ ဘာေတြလည္း ဆိုေတာ့………. လူႀကီးလူေကာင္းလို႔ နာမည္ခံတားတဲ့လူေတြဟာ လူမသိ သူမသိသာ ေပ်ာ္ပါးလိုၾကတယ္။ ညြန္႔ေမာင္ေျပာသလို ျပည့္တန္ဆာရပ္ကြက္ သိီးသန္႔လုပ္ ျပည့္တန္ဆာတန္း သီးသန္႔လုပ္ထားမယ္။ တကယ္လို႔ လင္မယားမဟုတ္တဲ့ ေယာက္်ားမိန္းမ ႏွစ္ဦးဟာ ျပည့္တန္ဆာလိုင္စင္လည္း မရွိပါဘဲနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေရးယူရမယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ သူတို႔အတြက္ အဆင္မေျပၾကတာမို႔လို႔………… အဲ့ဒီိလို ေတြးသတဲ့။

အဲ့ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသမိတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္အေျခအေနနဲ႔လာေရာက္ တိုက္ဆိုင္ေနတာကိုး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာေျပာသလိုျပည့္တန္ဆာ လိုင္စင္ထုတ္ေပးလိုက္မယ္ ျပည့္တန္ဆာခန္း သီးသန္႔ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္မလည္းလို႔ ကၽြန္မဆက္ေတြးေနမိတယ္။
ျမန္မာမိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးတဲ့မိန္းကေလးေတြပါ။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္ေလာက္ပဲ အရွက္နည္းပါတယ္ေျပာေျပာ တရားဝင္ျပည့္တန္ဆာလုပ္စားဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ခက္ပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လိုင္စင္ထုတ္ေပးရင္္ေတာင္ လာလုပ္မယ့္လူက ေတာ္ေတာ္နည္းမယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ……… ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွိမ္နင္းလိုက္ရင္ေရာ…………။
အင္း………….အဲ့ဒါကလည္း ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အေျခအေနကလည္း သိတဲ့အတိုင္း လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ တို႔ရန္သူ မဟုတ္လား။ အနာႀကီးေရာဂါျဖစ္တာကို ရွက္ေပမဲ့ မကုမျဖစ္လို႔ ဆရာဝန္ေဆးခန္းကို ရွက္ရွက္နဲ႔လာကုခါမွ ဆရာဝန္ကလည္း ေသခ်ာမကုႏိုင္ ကိုယ္အနာႀကီးျဖစ္တာလည္း တစ္ရြာလံုးသိကုန္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ တိုးမွုာလည္းေၾကာက္ရေသးတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ ထိုင္ေနရင္ အေကာင္းသား ထသြားမွ က်ိဳးမွန္းသိ ဆိုသလို ျပည့္တန္ဆာနည္းပါးေစခ်င္လို႔ ျပည့္တန္ဆာလိုင္စင္ထုတ္ ေသခ်ာစနစ္တက် လုပ္ေပးပါတယ္ဆိုမွ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ မေသခ်ာရင္ အကိုင္အတြယ္မတတ္ရင္ ပိုဆိုးသြားမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္ မဟုတ္လား။
ဘာပဲေျပာေျပာေပါ့ေနာ္။ စာေပရဲ႕စြမ္းအားကေတာ့ တကယ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို အစြမ္းထက္တယ္။ ဆရာသိန္းေဖျမင့္ရဲ႕တက္ေခတ္နတ္ဆိုးစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဟိုအေပၚက ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ျပည့္တန္ဆာအဖြဲ႔အစည္းဖြဲ႔ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အမ်ိဳးသမီးကို အရင္ကလို ခါးခါးသီးသီး မျမင္မိေတာ့သလို ျပည့္တန္ဆာလိုင္စင္ ထုတ္ေပးသင့္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကိုလည္း အျပစ္တင္ေဝဖန္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ဒြိဟျဖစ္တတ္ေသာ ကၽြန္မ။

ကၽြန္မကေလ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက သိပ္ၿပီးဇေဝဇဝါ ဒိြဟျဖစ္တတ္တဲ့မိန္းမ။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆို ကၽြန္မမိဘေတြအျပင္ေတြဘာေတြသြားလို႔ ကၽြန္မကို မေခၚရင္ အရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ေကာက္ေနေရာ။ ကဲ အဲ့ဒါဆို လိုက္ခဲ့လို႔ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္မလိုက္သြားရင္ ကၽြန္မမိဘေတြအတြက္ ဝန္ပိုမ်ားျဖစ္ေနမလား အျပင္သြားရင္ ေနလည္းပူမယ္။ ေနရိပ္ထဲမွာပဲ ေအးေဆးကစားၿပီး မုန္႔မွာလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားဆိုၿပီး မလိုက္ခ်င္ျပန္ေတာ့ဘူး။ အဲ့လိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အဆူခံရၿပီး ေနခဲ့ရေရာဆိုပါစို႔။ အျပင္သြားခါနီး ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်လို႔ဆိုၿပီး အခန္႔မသင့္ရင္ အရိုက္ေတာင္ခံရေသးတယ္။
အဲ့ဒီလို မျပတ္မသားျဖစ္တတ္လြန္းလို႔ စိတ္ညစ္ရတာ စိတ္ရႈပ္ရတာလည္း ခဏခဏ။
အခုကိစၥမွာလည္း…………….
အဲ့ဒါဆိုဘာလဲ ခင္ဗ်ားက ျပည့္တန္ဆာလိုင္စင္ ထုတ္ေပးသင့္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာလားလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာေမးရင္ေတာ့ ဟင့္အင္း မသိဘူး။ ကၽြန္မ မေျပာတတ္ဘူး လို႔ပဲ ေျပာရမွာပဲ။
ဒါဆို မထုတ္ေပးသင့္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာလားလို႔ ေမးရင္လည္း ဟင့္အင္း မသိဘူး။ ကၽြန္မမေျပာတတ္ဘူးလို႔ပဲ ေျပာရမွာပဲ။
ထုတ္ေပးသင့္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ကၽြန္မတို႔တစ္သက္လံုးေစာင့္ထိန္းလာတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ႔ကို ထိခိုက္သြားမွာမ်ိဳး ျဖစ္သြားမွာေၾကာက္တယ္။
မထုတ္ေပးသင့္ဘူးလို႔ ေျပာရမွာက်ေတာ့လည္း တက္ေခတ္နတ္ဆိုးထဲက ညႊန္႔ေမာင္ကို အားနာတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဖိႏွိပ္ခံေနရတဲ့ ျပည့္တန္ဆာေတြကို သနားတယ္။
တကယ္ပါပဲ။ အေရးပါအရာေရာက္တဲ့ေနရာတစ္ခုခုမွာ မေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မေတာင္ က်ိတ္ၿပီးေက်နပ္ေနမိတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္မလို ဒြိဟျဖစ္တတ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆိုရင္ေလ……………………..။
အဲ….စိတ္ကူးေတြေလွ်ွာက္ယဥ္ေနမိျပန္ပါၿပီ။ ကုိယ့္စကားတစ္ခြန္းနဲ႔လည္း ဘာမွအရာေရာက္မွာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔…………။ အရာေရာက္တဲ့လူေတြကေရာ ဘယ္လိုေတြဆံုးျဖတ္မွာလည္း။ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွာလား……………… ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ဖ်ားနာေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးအတြက္ေလ………….။
ကဲပါ လာပါ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆးကုေပးမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ အထဲကေသြးေတြကုန္ေအာင္ေတာ့ ပိုက္နဲ႔ျပန္မစုပ္ထုတ္သြားပါနဲ႔လို႔………………ဆႏၵျပဳရင္း………………….

ေရးသားသူ - မေလးငယ္
( ၂၇.၁၂.၂၀၁၂)

http://www.edinooyin.com/profiles/blogs/4347155:BlogPost:6147252