ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ (အပိုင္း- ၂)
--------------------------
အဲဒီညေနမွာ အေဖ့ရံုးခန္းထဲဝင္ျပီး သူရဲ႕ဖုန္းနံပတ္နဲ႔ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းတခ်ဳိ႔ကို ကြ်န္ေတာ္မွတ္ယူလိုက္တယ္။ ဒီလို ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္အလုပ္ကမေ
“ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကြ်န္မရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို သိေနရတာလဲ”
ေလသံက သိပ္မႏွစ္ျမိဳတဲ့ပံုစံနဲ႔ သူတအံ့တၾသေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
“စိတ္မပူပါနဲ႔.. ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုအၾကံအစည္မွမရွိပါဘူး”
“ခစ္..ခစ္ ” ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတာကိုနားေထ
“ကြ်န္မ စိတ္မပူပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ မခ်မ္းသာဘူး။ နာမည္မၾကီးဘူး။ ဘာစိတ္ပူစရာ လိုလို႔လဲ..”
“ထားပါေတာ့.. ဒါနဲ႔ ဒီတစ္ပတ္ အားလား... ဟို တစ္မ်ဳိးေတာ့ မထင္နဲ႔ဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသားကတ္ေလး ျပန္ေပးခ်င္လို႔ပါ”
သူ႔ဆီက သံသယတိမ္မည္းေတြမမ်ားလာခင္ ကြ်န္ေတာ္ ကပ်ာကယာ ရွင္းျပလိုက္တယ္။
“ကြ်န္မ မနက္ျဖန္ ညေနအားတယ္။ ေနရာတစ္ခု ခ်ိန္းလိုက္ပါ”
“ဘယ္အခ်ိန္ေက်ာင္းဆင္းမွာလဲ
“ဟို.. မလိုပါဘူး” သူလွ်င္ျမန္စြာ ျငင္းဆန္တယ္။ ဆက္ျပီး “လူေတြ အာရံုစိုက္ေအာင္ ကြ်န္မ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းသားကတ္ေလး ျပန္ယူတာပဲ။ အိမ္ျပန္ျပီး ကြ်န္မစာၾကည့္ရဦးမယ္”
“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့” သူ႔ရဲ႕ျငင္းဆန္မႈကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေထာက္ခံလိုက္တယ္။
“မနက္ျဖန္ ၅ နာရီခဲြ အဆင္ေျပလား”
“ဟုတ္ကဲ့.. ေျပပါတယ္”
“ဒါဆို မနက္ျဖန္ ေတြ႔ၾကမယ္”
ကြ်န္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္မယ္ၾကံကာရွ
ေနာက္တစ္ေန႔ ၅နာရီေတာင္မထိုးေသးဘူး ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ႏွင့္ေနတယ္။ တကယ္ဆို အခ်ိန္ေစာျပီး ကြ်န္ေတာ္ေရာက္လာစရာ မလိုဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္တယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္နီးကပ္ေလ
၅နာရီခဲြ... အခ်ိန္တိက်စြာ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကို သူေရာက္လာခဲ့တယ္။
“ဘာေငးေနတာလဲ”
“ဟို.. ဘာ.. ဘာမွ မေငးပါဘူး” ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္စကားကို သူျပံဳးလိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ေက်ာ္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ျမင္မိတယ္။
“ကြ်န္ေတာ္ေနာက္တစ္ပတ္ ခ်ီကာဂိုျပန္ရေတာ့မယ္”
“ခ်ီကာဂို... ေအာ္.. အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာလား”
“ဟုတ္တယ္... ေက်ာင္းသားအိုတစ္ေယာက္ဆိုပါ
“ဒါကေတာ့ ရွင့္ကိုယ္ရွင္ ညႊန္းတာေနာ္” ေျပာျပီး သူျပံဳးလိုက္ျပန္တယ္။
အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ သူ႔အျပံဳးကို ၾကာရွည္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အခ်ိန္ေတြကို ခဏေလာက္ ရပ္တန္႔ထားခ်င္မိတယ္။
“ဒါနဲ႔ “ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္” ေတြကိုသိလား”
သူဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကေလးမျဖစ္မွန္း ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ထားေပမဲ့ ပိုေသခ်ာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေမးလိုက္မိတယ္။
“သိတယ္ေလ အဲဒီအပင္ေလးေတြကို”
“ဘာျဖစ္လို႔ “ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္” လို႔ ေခၚရတာလဲ” ကြ်န္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေမးလိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္က အေျဖမရခဲ့တဲ့အေမးကို ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေမးလိုက္တယ္။
“ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္ဆိုတာ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္ပဲေပါ့” နားမလည္စြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ျပီး သူေျဖျပန္တယ္။
“ဒါ ဘာအေျဖလဲကြာ” တစ္ဆင့္တိုးျပီး ကြ်န္ေတာ္ မသိမသာ ေမးလိုက္မိျပန္တယ္။
“အဟီး.. မသိဘူးေလ။ အဲဒီအပင္ကို စားဖူးလား.. အရသာက ခ်ဥ္ေနလို႔ ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္လို႔ ေခၚလိုက္တာ။ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး။ ရွင္က ဘယ္လိုလုပ္ျပီး “ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္” ကို သိရတာလဲ”
“ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေျပာျပဖူးလို႔ပါ”
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္က အျဖစ္ကို သူျပန္မွတ္မိမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး။ ကေလးသာသာ အဲဒီအရြယ္တုန္းက အျဖစ္ကို သူမွတ္မိမယ္လို႔လဲ မထင္ခဲ့ဘူး။
“ေအာ္... ဟုတ္လား”
“ဘယ္က ေကာင္မေလးလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မေမးဘူးလား”
“မေမးခ်င္ပါဘူး။ ဒါရွင့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပဲ။ ကြ်န္မကို သိေစခ်င္ရင္ ကြ်န္မ မေမးလည္း ရွင္ေျပာျပမွာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”
“အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ အလိုက္သိတတ္တယ္ေနာ္”
မ်က္လံုး၀ုိင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာသူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္စေနာက္မိျပန္တယ္။
“ေအာ္.. ဟိုေလ.. ႏိုင္ငံျခားကပို႔တဲ့စာကို ကြ်န္မတစ္ခါမွမရဖူးလို႔ ရွင္ ခ်ီကာဂိုျပန္ေရာက္ရင္ ကြ်န္မဆီစာေရးလို႔ရမလား”
“ဟာ... သိပ္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာျပန္ေရးရမယ္ေနာ္”
ကြ်န္ေတာ္မေတာင္းဆုိခင္ ခြင့္ျပဳစကားကမ္းလာတဲ့ သူ႔ကို အေလာတၾကီး ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
“ေရးမွာပါ.. ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မက တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေျဖမွာဆိုေတာ့ စာျပန္ေနာက္က်ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ ေအာ္.. ကြ်န္မျပန္သင့္ျပီ” ေျပာေျပာဆိုဆို လက္ကနာရီကို ၾကည့္ျပီး ၁၂နာရီမထိုးခင္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ရမယ့္ စင္ဒရဲလားလို႔ ကပ်ာကယာ သူထြက္သြားခဲ့တယ္။
ထြက္ခြာသြားတဲ့သူ႔ကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္အပါးက သူေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ဒီတစ္ခါဆို ေလးၾကိမ္ေျမာက္ခဲ့ပါျပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တိမ္ေတြလို ေျခရာမထင္ေအာင္ သူေပ်ာက္ကြယ္ သြားႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝိုင္းစက္တဲ့မ်က္လံုးတစ္စံု
ဝမ္းသာအားရနဲ႔ လက္သီးကို ကြ်န္ေတာ္တင္းတင္းေလး ဆုပ္လိုက္မိတယ္။ “ဟာ... ေက်ာင္းသားကတ္ ျပန္မေပးရေသးပါလား” သူ႔ေနာက္ကို အေျပးလိုက္ဖို႔ ၾကံရြယ္ေနတဲ့ေျခလွမ္းက ကြ်န္ေတာ့္ဖက္ ျပန္လွည့္လာတဲ့ သူ႔ေၾကာင့္ ပံုမွန္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
“ဘာျဖစ္တာလဲ” ကြ်န္ေတာ္ မသိဟန္ေဆာင္ျပီး ေမးလိုက္မိတယ္။
႐ွက္ျပံဳးေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲက ေက်ာင္းသားကတ္ကို ထိုးျပေနတဲ့ သူ႔ရုပ္ပံုက အျပစ္ကင္းတဲ့႐ွက္ေသြးေတြနဲ႔
“ေက်ာင္းသားကတ္ျပန္လာယူတာ” ေငးစိုက္ၾကည့္မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အၾကည့္ေၾကာင့္ သူ႔ပါးက ပန္းေရာင္ပိုသမ္းသြားတယ္။
“ျပန္မေပးဘူးဆိုရင္လည္း ႐ွင္ပဲ သိမ္းထားလိုက္ေတာ့.. ကြ်န္မလည္း အထက္တန္းေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေရာက္ေနျပီပဲ.. ေနာက္ႏွစ္ေတြ သံုးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” မ်က္စိကလယ္ကလယ္နဲ႔ ေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္မွာ သူထြက္ေျပးသြားျပန္တယ္။
ခ်ီကာဂိုျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္
ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေျမဆီ ေဝးကြာေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား
ႏွစ္ဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ အစိုးရတကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ သူႏွစ္သက္တဲ့ အဂၤလိပ္ေမဂ်ာ အထူးျပဳကို တက္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ရတယ္။ စတိတ္ေက်ာင္းကေန လြတ္လပ္တဲ့ တကၠသိုလ္ေျမကို ေရာက္လာတဲ့သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပူမိတယ္။ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ အတန္းၾကီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စိတ္ဝင္စား
ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္ဝမ္မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေလာ့အိန္ဂ်္လိစ္ နဲ႔ ဆန္ဖရန္စစၥကို စတဲ့ အေမရိကတိုက္ အေနာက္ဖက္ကို တစ္လေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ေျခဆန္႔ေနမိတယ္။ ေနာက္ဆံုး Seattleျမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ ခ်ီကာဂိုကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကစာေတြ လက္ခံခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သူ႔အတြက္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေဒသတုိင္းကေန ႐ႈခင္းကတ္ေလးေတြ ကြ်န္ေတာ္ပို႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်ီကာဂိုမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ ညီမအရင္းထက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ပိုဂ႐ုစိုက္ခဲ့မိတယ္။
ဖုန္းတတန္ စာတတန္နဲ႔ပဲ ဆက္သြယ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီမေလးက အားမရဘူး။ အရင္သူ႔ကို ပိုးပန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ပိုးပန္းနည္းေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ခံစားေနတာေတြ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးက
မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ PhD ေျဖဖို႔ အရည္အခ်င္းမီတဲ့ အေၾကာင္းၾကားစာ ရခဲ့တယ္။ ဒီသတင္းကို အိမ္ကလူေတြထက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ အရင္အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ ဝမ္းသာတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေန႔နဲ႔ည ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္
“ဘာလက္ေဆာင္ယူမလဲ.. လက္ေဆာင္တစ္ခုခုနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်င္တယ္”
“ဘာေပးႏိုင္လို႔လဲ” သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တာက အခုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာ သူရွိေနဖို႔နဲ႔ ၁၂ရာသီပတ္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေတြကို ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ မွ်ေဝႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။
“ဟို.. ကြ်န္မတတ္ႏိုင္တာေလးနဲ႔ လုပ္ေပးခ်င္တာေပါ့”
“တကယ္လား၊ ပါတီေလးတစ္ခု လုပ္ခ်င္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ရည္စူးတဲ့ ပါတီေလးတစ္ခု” ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက
“ဟာ...ဒါက ရွင္ျပန္လာမွ လုပ္လို႔ရမွာေလ။ ဒါနဲ႔ ရွင္ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာင္ နီးျပီပဲ” ကြ်န္ေတာ့္အျပန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမယ့္ ေလသံမ်ဳိးနဲ႔ သူကဆိုတယ္။
“ဒီႏွစ္မျပန္ျဖစ္ဘူးထင္တယ္။
“ဟင္း... မျပန္ျဖစ္ဘူးလား။ ထိုင္ဝမ္မျပန္တာ ၁ႏွစ္ရွိေနျပီေနာ္”
“ကြ်န္ေတာ္ၾသစေၾတးလ်ေရာက္ရင
“ေနဦး.. ေနဦး... ပို႔စကတ္နဲ႔ တစ္ျခားလက္ေဆာင္ေတြကို ကြ်န္မမက္ေမာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ရွင့္ဆီက လက္ေဆာင္ေတြ ကြ်န္မအမ်ားၾကီးရခဲ့ျပီ။ ပါတီလုပ္ဖို႔ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ ရွင့္ကို ျပန္လာေစခ်င္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရွင့္အတြက္ ကြ်န္မျပန္ျပီး ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္တာ ဒါပဲရွိေသးတယ္”
“ေက်းဇူးဆပ္တာ မဆပ္တာေတြ မလိုပါဘူး။ အဲလိုစိတ္ေလးရွိတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ အားနာတာကို ရွင္နားလည္ေစခ်င္တယ္....”
“အိုေက.. အိုေက... ပါတီလုပ္ဖို႔ကို ရက္ေတြအခ်ိန္ေတြ သတ္မွတ္မေနေတာ့ဘူး။ ဖုန္းထဲကေနလည္း ပါတီလုပ္လို႔ ရသားပဲ မဟုတ္လား။ လာ.. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါတီပဲြစၾကရေအာင္”
ေျပာမကုန္တဲ့စကားေပါင္းမ်ား
အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ၂ႏွစ္အတြင္း သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္လြမ္းမိတယ္။ အားလပ္တဲ့တစ္ရက္ သူ႔ဆီ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ
“ကိုကိုၾကီး.. ကြ်န္မမွာ ခ်စ္သူရွိေနျပီ”
အဲဒီစကားက ကြ်န္ေတာ္ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုးကို ဗလာျဖစ္သြားေစတယ္။ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ မိုးၾကိဳးေတြပစ္ေနတယ္။ တခဏေလးမွာ စာေျခာက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို႔ ခႏၶာသာရွိျပီး ဝိညာဥ္ကင္းမဲ့သြားသလုိ ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္မခူးရက္ မေခြ်ရက္ဘဲ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ အရိပ္တစ္ၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ တစ္ျခားသူဦးေအာင္ ခူးသြားခဲ့ျပီ... ဘယ္လိုအရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ဒီလိုလက္ဦးသြားရသလဲ။ ဘဝတစ္ခုကို ေဗ်ာင္းဆန္ေစတဲ့ အဲဒီဖုန္းကို ဘယ္လိုခ်လိုက္မွန္း ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိလိုက္ဘူး။ ေန႔ရက္ေတြ ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ့သလဲ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမသိလိုက္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေတြ ျပန္ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခ်ိန္မွ
တကယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလို လူမွန္းမသိ၊ သူမွန္းမသိေအာင္ နစ္ဝင္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ ကံေကာင္းျခင္းအပင္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ bookmark ေလး ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အခန္းေဖာ္ကိုေမးေတာ့ အခန္းေဖာ္က တစ္ညမွာ ကြ်န္ေတာ္ မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ Michigan ကန္ေဘးကိုသြားခဲ့တယ္။ မူးရူးေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္မခ်လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ သူတိတ္တိတ္ေလး လိုက္ပါခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေရျပင္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူျပီး ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထုႏွက္ျပီး အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ခဲ့ပါသတဲ့။ ျပီး လက္ထဲကစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆုတ္ျဖဲျပီး ကန္ထဲပစ္လိုက္တာကို ေတြ႔လိုက္တယ္လို႔ဆိုတယ္။
အခန္းေဖာ္စကားဆံုးတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အေဆာင္ကေန ကမူးက႐ူး ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ လန္႔ဖ်ပ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ကို အတင္းေျပးလိုက္လာခဲ့တယ္။ ကန္ေဘးေရာက္ေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ေရကို မမူဘဲ ကန္ထဲဆင္းျပီး bookmark ကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား အရူးတစ္ေယာက္လို ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာမိတယ္။ အခန္းေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ေသေၾကာင္းၾကံတယ္အထ
ေရထဲငုပ္လိုက္ ေပၚလိုက္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို က်န္လူေတြကပါ ဆင္းျပီး ဝိုင္းဆဲြၾကတယ္။ ႐ုန္းရင္းဆန္ရင္း ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေနတဲ့ကြ်န္ေတာ
ကမ္းေပၚေရာက္ျပီး ခဏအၾကာမွာ ကြ်န္ေတာ္ေမ့ေမ်ာသြားခဲ့တယ္
တစ္လေလာက္ အခ်ိန္ယူကုသလိုက္မွ ကြ်န္ေတာ္ရင္ထဲက အနာေတြ ေနသာထိုင္သြားရွိသြားခဲ့တယ္
စိတ္ဓာတ္တစ္ခု ပကတိ ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ယူကုစားရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုလြမ္းဆြတ္မယ့္ စိတ္အာရံုကို စာအုပ္နဲ႔ ဘာသာရပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ စမ္းသပ္ေလ့လာမႈဖက္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ေျပာင္းေအာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက မိန္းကေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္မခုန္တတ္ခဲ့ေတ
ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာက ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုင္ဝမ္မျပန္ခိုင္းေသးဘဲ သူ႔ဆီမွာ လက္ေထာက္အကူလုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပီးတာနဲ႔ အေဖ့ေက်ာင္းမွာ စာဝင္သင္ဖို႔ ေခါင္းညိတ္ထားလို႔ အေမရိကားမွာဆက္ေနမယ့္ ကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ရင္ဘတ္တစ္ေနရာမွာ အသဲႏွလံုးရဲ႕ ေအာ္ညည္းသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားေနခဲ့တယ္။
“သူၾကီးျပင္းခဲ့ ေနရပ္ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မယ္”
အဆက္အသြယ္ေတြျပတ္ခဲ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကို သူေမ့သြားျပီလို႔ ထင္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္စာတမ္းတင္ဖို႔ တစ္ညအလိုမွာ စာတမ္းျပဳစုေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ သူဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္မွာ သူကိန္းေအာင္းေနတုန္းပါပဲ။ သူ႔အသံကို ၾကားတာနဲ႔ ရင္ထဲက ဒဏ္ရာေဟာင္းက နာက်င္လာျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းမခ်ခဲ့မိဘူး။
“ကိုကိုၾကီး... ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီေနာ္” ရင္းႏွီးေနေသးတဲ့ သူ႔အသံက ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကို ေပ်ာ့သြားေစခဲ့တယ္။
“ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ဖုန္းဆက္ဖို႔ သတိရတာလဲ... ခ်စ္သူရေနလို႔ ေမ့သြားျပီထင္ေနတာ”
ဘာမွမျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလး ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
“ကြ်န္မ... ကြ်န္မ... ကြ်န္မ...” ငိုသံနဲ႔ ေျပာလာတဲ့ သူ႔အသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ခပ္ေပ့ါေပါ့စိတ္ေ
“ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္သူအႏိုင္က်င့္တာလဲ ကိုကိုၾကီးကိုေျပာ.. မငိုနဲ႔.. မငိုနဲ႔ေလ”
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ဖုန္းတစ္ဖက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ပ်ာယာခတ္ေနခဲ့တယ္။
“သူ.. သူ .. ကြ်န္မကို ထားသြားခဲ့ျပီ ကိုကိုၾကီး”
အရင္က အခက္ခဲမွန္သမွ်ကို ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းျပီး ဖုန္းဆက္ရင္မဖြင့္တတ္သူက အခုခ်ိန္မွာ အကူအညီမဲ့စြာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ငိုယိုျပီး ရင္ဖြင့္ေနခဲ့ျပီ။ ဒီအခ်စ္ေၾကာင့္ သူယံုၾကည္မႈေတြ သုညျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္ ထင္ပါရဲ႕....
“မငိုပါနဲ႔ေတာ့... ကိုကိုၾကီးကို ျဖစ္သမွ်ေတြ အရင္ေျပာျပ ဟုတ္ျပီလား”
႐ႈိက္ၾကီးတစ္ငင္ငိုေနတဲ့ သူငိုသံကို နားေထာင္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္က အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ငိုခဲ့မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္ကို ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ဘတ္တစ္ေနရာမွာ အသာေလးထိလိုက္႐ံုနဲ႔ ကဲြေၾကသြားႏိုင္မဲ့ နာက်င္မႈေတြက အရာထင္က်န္ရစ္ေနတုန္းပါပဲ။ သူ႔ကို အဲဒီလို ခံရခက္တဲ့ေဝဒနာမ်ဳိး မခံစားေစခ်င္လို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္။
သူ႔ေျပာျပခ်က္အရ သူတို႔ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမ
“ကြ်န္မ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္”
အားကိုးတစ္ၾကီးေမးလာတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္း မသိျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားရတုန္းက မတည္မျငိမ္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ အ႐ူးမီးဝိုင္းသလို ့ျဖစ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုလုပ္လမ္းညႊန္ျပႏိုင္မ
အဲဒီညက သူရယ္ေမာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႏွစ္သိမ့္ခဲ့လို႔ စာတမ္းအျပီးေရးရမယ္ဆိုတာကို
ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ စာတမ္းတင္ဖို႔ အခ်ိန္ေနာက္က်ခဲ့လို႔ ဘဲြ႔မရဘဲ အေမရိကားမွာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ထပ္ေနရျပန္တယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာက ကြ်န္ေတာ္မျပန္ျဖစ္တာကို ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ထိုင္ဝမ္တစ္ေခါက္ျပန္ျပီး သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
-----------
ဆက္ပါဦးမယ္..
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
--------------------------
အဲဒီညေနမွာ အေဖ့ရံုးခန္းထဲဝင္ျပီး သူရဲ႕ဖုန္းနံပတ္နဲ႔ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းတခ်ဳိ႔ကို ကြ်န္ေတာ္မွတ္ယူလိုက္တယ္။ ဒီလို ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္အလုပ္ကမေ
“ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကြ်န္မရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို သိေနရတာလဲ”
ေလသံက သိပ္မႏွစ္ျမိဳတဲ့ပံုစံနဲ႔ သူတအံ့တၾသေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
“စိတ္မပူပါနဲ႔.. ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုအၾကံအစည္မွမရွိပါဘူး”
“ခစ္..ခစ္ ” ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတာကိုနားေထ
“ကြ်န္မ စိတ္မပူပါဘူး။ ကြ်န္မတို႔ မခ်မ္းသာဘူး။ နာမည္မၾကီးဘူး။ ဘာစိတ္ပူစရာ လိုလို႔လဲ..”
“ထားပါေတာ့.. ဒါနဲ႔ ဒီတစ္ပတ္ အားလား... ဟို တစ္မ်ဳိးေတာ့ မထင္နဲ႔ဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသားကတ္ေလး ျပန္ေပးခ်င္လို႔ပါ”
သူ႔ဆီက သံသယတိမ္မည္းေတြမမ်ားလာခင္ ကြ်န္ေတာ္ ကပ်ာကယာ ရွင္းျပလိုက္တယ္။
“ကြ်န္မ မနက္ျဖန္ ညေနအားတယ္။ ေနရာတစ္ခု ခ်ိန္းလိုက္ပါ”
“ဘယ္အခ်ိန္ေက်ာင္းဆင္းမွာလဲ
“ဟို.. မလိုပါဘူး” သူလွ်င္ျမန္စြာ ျငင္းဆန္တယ္။ ဆက္ျပီး “လူေတြ အာရံုစိုက္ေအာင္ ကြ်န္မ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းသားကတ္ေလး ျပန္ယူတာပဲ။ အိမ္ျပန္ျပီး ကြ်န္မစာၾကည့္ရဦးမယ္”
“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့” သူ႔ရဲ႕ျငင္းဆန္မႈကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေထာက္ခံလိုက္တယ္။
“မနက္ျဖန္ ၅ နာရီခဲြ အဆင္ေျပလား”
“ဟုတ္ကဲ့.. ေျပပါတယ္”
“ဒါဆို မနက္ျဖန္ ေတြ႔ၾကမယ္”
ကြ်န္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္မယ္ၾကံကာရွ
ေနာက္တစ္ေန႔ ၅နာရီေတာင္မထိုးေသးဘူး ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ႏွင့္ေနတယ္။ တကယ္ဆို အခ်ိန္ေစာျပီး ကြ်န္ေတာ္ေရာက္လာစရာ မလိုဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္တယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္နီးကပ္ေလ
၅နာရီခဲြ... အခ်ိန္တိက်စြာ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕ကို သူေရာက္လာခဲ့တယ္။
“ဘာေငးေနတာလဲ”
“ဟို.. ဘာ.. ဘာမွ မေငးပါဘူး” ရုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။
ကြ်န္ေတာ့္စကားကို သူျပံဳးလိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ေက်ာ္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ျမင္မိတယ္။
“ကြ်န္ေတာ္ေနာက္တစ္ပတ္ ခ်ီကာဂိုျပန္ရေတာ့မယ္”
“ခ်ီကာဂို... ေအာ္.. အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာလား”
“ဟုတ္တယ္... ေက်ာင္းသားအိုတစ္ေယာက္ဆိုပါ
“ဒါကေတာ့ ရွင့္ကိုယ္ရွင္ ညႊန္းတာေနာ္” ေျပာျပီး သူျပံဳးလိုက္ျပန္တယ္။
အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ သူ႔အျပံဳးကို ၾကာရွည္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အခ်ိန္ေတြကို ခဏေလာက္ ရပ္တန္႔ထားခ်င္မိတယ္။
“ဒါနဲ႔ “ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္” ေတြကိုသိလား”
သူဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကေလးမျဖစ္မွန္း ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္ထားေပမဲ့ ပိုေသခ်ာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေမးလိုက္မိတယ္။
“သိတယ္ေလ အဲဒီအပင္ေလးေတြကို”
“ဘာျဖစ္လို႔ “ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္” လို႔ ေခၚရတာလဲ” ကြ်န္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေမးလိုက္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္က အေျဖမရခဲ့တဲ့အေမးကို ကြ်န္ေတာ္ထပ္ေမးလိုက္တယ္။
“ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္ဆိုတာ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ပင္ပဲေပါ့” နားမလည္စြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္ျပီး သူေျဖျပန္တယ္။
“ဒါ ဘာအေျဖလဲကြာ” တစ္ဆင့္တိုးျပီး ကြ်န္ေတာ္ မသိမသာ ေမးလိုက္မိျပန္တယ္။
“အဟီး.. မသိဘူးေလ။ အဲဒီအပင္ကို စားဖူးလား.. အရသာက ခ်ဥ္ေနလို႔ ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္လို႔ ေခၚလိုက္တာ။ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး။ ရွင္က ဘယ္လိုလုပ္ျပီး “ခ်ဥ္ခ်ဥ္အပင္” ကို သိရတာလဲ”
“ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေျပာျပဖူးလို႔ပါ”
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္က အျဖစ္ကို သူျပန္မွတ္မိမယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး။ ကေလးသာသာ အဲဒီအရြယ္တုန္းက အျဖစ္ကို သူမွတ္မိမယ္လို႔လဲ မထင္ခဲ့ဘူး။
“ေအာ္... ဟုတ္လား”
“ဘယ္က ေကာင္မေလးလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို မေမးဘူးလား”
“မေမးခ်င္ပါဘူး။ ဒါရွင့္ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပဲ။ ကြ်န္မကို သိေစခ်င္ရင္ ကြ်န္မ မေမးလည္း ရွင္ေျပာျပမွာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”
“အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ အလိုက္သိတတ္တယ္ေနာ္”
မ်က္လံုး၀ုိင္းေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာသူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္စေနာက္မိျပန္တယ္။
“ေအာ္.. ဟိုေလ.. ႏိုင္ငံျခားကပို႔တဲ့စာကို ကြ်န္မတစ္ခါမွမရဖူးလို႔ ရွင္ ခ်ီကာဂိုျပန္ေရာက္ရင္ ကြ်န္မဆီစာေရးလို႔ရမလား”
“ဟာ... သိပ္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာျပန္ေရးရမယ္ေနာ္”
ကြ်န္ေတာ္မေတာင္းဆုိခင္ ခြင့္ျပဳစကားကမ္းလာတဲ့ သူ႔ကို အေလာတၾကီး ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
“ေရးမွာပါ.. ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မက တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ေျဖမွာဆိုေတာ့ စာျပန္ေနာက္က်ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ ေအာ္.. ကြ်န္မျပန္သင့္ျပီ” ေျပာေျပာဆိုဆို လက္ကနာရီကို ၾကည့္ျပီး ၁၂နာရီမထိုးခင္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ရမယ့္ စင္ဒရဲလားလို႔ ကပ်ာကယာ သူထြက္သြားခဲ့တယ္။
ထြက္ခြာသြားတဲ့သူ႔ကို မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ့္အပါးက သူေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ဒီတစ္ခါဆို ေလးၾကိမ္ေျမာက္ခဲ့ပါျပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တိမ္ေတြလို ေျခရာမထင္ေအာင္ သူေပ်ာက္ကြယ္ သြားႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝိုင္းစက္တဲ့မ်က္လံုးတစ္စံု
ဝမ္းသာအားရနဲ႔ လက္သီးကို ကြ်န္ေတာ္တင္းတင္းေလး ဆုပ္လိုက္မိတယ္။ “ဟာ... ေက်ာင္းသားကတ္ ျပန္မေပးရေသးပါလား” သူ႔ေနာက္ကို အေျပးလိုက္ဖို႔ ၾကံရြယ္ေနတဲ့ေျခလွမ္းက ကြ်န္ေတာ့္ဖက္ ျပန္လွည့္လာတဲ့ သူ႔ေၾကာင့္ ပံုမွန္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။
“ဘာျဖစ္တာလဲ” ကြ်န္ေတာ္ မသိဟန္ေဆာင္ျပီး ေမးလိုက္မိတယ္။
႐ွက္ျပံဳးေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲက ေက်ာင္းသားကတ္ကို ထိုးျပေနတဲ့ သူ႔ရုပ္ပံုက အျပစ္ကင္းတဲ့႐ွက္ေသြးေတြနဲ႔
“ေက်ာင္းသားကတ္ျပန္လာယူတာ” ေငးစိုက္ၾကည့္မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အၾကည့္ေၾကာင့္ သူ႔ပါးက ပန္းေရာင္ပိုသမ္းသြားတယ္။
“ျပန္မေပးဘူးဆိုရင္လည္း ႐ွင္ပဲ သိမ္းထားလိုက္ေတာ့.. ကြ်န္မလည္း အထက္တန္းေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေရာက္ေနျပီပဲ.. ေနာက္ႏွစ္ေတြ သံုးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” မ်က္စိကလယ္ကလယ္နဲ႔ ေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္မွာ သူထြက္ေျပးသြားျပန္တယ္။
ခ်ီကာဂိုျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္
ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေျမဆီ ေဝးကြာေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား
ႏွစ္ဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ အစိုးရတကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ သူႏွစ္သက္တဲ့ အဂၤလိပ္ေမဂ်ာ အထူးျပဳကို တက္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ရတယ္။ စတိတ္ေက်ာင္းကေန လြတ္လပ္တဲ့ တကၠသိုလ္ေျမကို ေရာက္လာတဲ့သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္စိတ္ပူမိတယ္။ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ အတန္းၾကီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စိတ္ဝင္စား
ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္ဝမ္မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေလာ့အိန္ဂ်္လိစ္ နဲ႔ ဆန္ဖရန္စစၥကို စတဲ့ အေမရိကတိုက္ အေနာက္ဖက္ကို တစ္လေလာက္ ကြ်န္ေတာ္ေျခဆန္႔ေနမိတယ္။ ေနာက္ဆံုး Seattleျမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ ခ်ီကာဂိုကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကစာေတြ လက္ခံခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သူ႔အတြက္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ေဒသတုိင္းကေန ႐ႈခင္းကတ္ေလးေတြ ကြ်န္ေတာ္ပို႔ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခ်ီကာဂိုမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူေနတဲ့ ညီမအရင္းထက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ပိုဂ႐ုစိုက္ခဲ့မိတယ္။
ဖုန္းတတန္ စာတတန္နဲ႔ပဲ ဆက္သြယ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ညီမေလးက အားမရဘူး။ အရင္သူ႔ကို ပိုးပန္းခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးေတြရဲ႕ ပိုးပန္းနည္းေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေျပာျပျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ခံစားေနတာေတြ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးက
မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ PhD ေျဖဖို႔ အရည္အခ်င္းမီတဲ့ အေၾကာင္းၾကားစာ ရခဲ့တယ္။ ဒီသတင္းကို အိမ္ကလူေတြထက္ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ အရင္အေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။ ဝမ္းသာတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ေန႔နဲ႔ည ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္
“ဘာလက္ေဆာင္ယူမလဲ.. လက္ေဆာင္တစ္ခုခုနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်င္တယ္”
“ဘာေပးႏိုင္လို႔လဲ” သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တာက အခုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာ သူရွိေနဖို႔နဲ႔ ၁၂ရာသီပတ္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေတြကို ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ မွ်ေဝႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။
“ဟို.. ကြ်န္မတတ္ႏိုင္တာေလးနဲ႔ လုပ္ေပးခ်င္တာေပါ့”
“တကယ္လား၊ ပါတီေလးတစ္ခု လုပ္ခ်င္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ရည္စူးတဲ့ ပါတီေလးတစ္ခု” ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက
“ဟာ...ဒါက ရွင္ျပန္လာမွ လုပ္လို႔ရမွာေလ။ ဒါနဲ႔ ရွင္ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတာင္ နီးျပီပဲ” ကြ်န္ေတာ့္အျပန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမယ့္ ေလသံမ်ဳိးနဲ႔ သူကဆိုတယ္။
“ဒီႏွစ္မျပန္ျဖစ္ဘူးထင္တယ္။
“ဟင္း... မျပန္ျဖစ္ဘူးလား။ ထိုင္ဝမ္မျပန္တာ ၁ႏွစ္ရွိေနျပီေနာ္”
“ကြ်န္ေတာ္ၾသစေၾတးလ်ေရာက္ရင
“ေနဦး.. ေနဦး... ပို႔စကတ္နဲ႔ တစ္ျခားလက္ေဆာင္ေတြကို ကြ်န္မမက္ေမာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီတစ္ႏွစ္အတြင္း ရွင့္ဆီက လက္ေဆာင္ေတြ ကြ်န္မအမ်ားၾကီးရခဲ့ျပီ။ ပါတီလုပ္ဖို႔ ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ ရွင့္ကို ျပန္လာေစခ်င္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရွင့္အတြက္ ကြ်န္မျပန္ျပီး ေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္တာ ဒါပဲရွိေသးတယ္”
“ေက်းဇူးဆပ္တာ မဆပ္တာေတြ မလိုပါဘူး။ အဲလိုစိတ္ေလးရွိတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ အားနာတာကို ရွင္နားလည္ေစခ်င္တယ္....”
“အိုေက.. အိုေက... ပါတီလုပ္ဖို႔ကို ရက္ေတြအခ်ိန္ေတြ သတ္မွတ္မေနေတာ့ဘူး။ ဖုန္းထဲကေနလည္း ပါတီလုပ္လို႔ ရသားပဲ မဟုတ္လား။ လာ.. ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါတီပဲြစၾကရေအာင္”
ေျပာမကုန္တဲ့စကားေပါင္းမ်ား
အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ၂ႏွစ္အတြင္း သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္လြမ္းမိတယ္။ အားလပ္တဲ့တစ္ရက္ သူ႔ဆီ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ
“ကိုကိုၾကီး.. ကြ်န္မမွာ ခ်စ္သူရွိေနျပီ”
အဲဒီစကားက ကြ်န္ေတာ္ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုးကို ဗလာျဖစ္သြားေစတယ္။ ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ မိုးၾကိဳးေတြပစ္ေနတယ္။ တခဏေလးမွာ စာေျခာက္႐ုပ္တစ္႐ုပ္လို႔ ခႏၶာသာရွိျပီး ဝိညာဥ္ကင္းမဲ့သြားသလုိ ကြ်န္ေတာ္ခံစားမိတယ္။
ကြ်န္ေတာ္မခူးရက္ မေခြ်ရက္ဘဲ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ အရိပ္တစ္ၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ျမတ္ႏိုးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ တစ္ျခားသူဦးေအာင္ ခူးသြားခဲ့ျပီ... ဘယ္လိုအရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ဒီလိုလက္ဦးသြားရသလဲ။ ဘဝတစ္ခုကို ေဗ်ာင္းဆန္ေစတဲ့ အဲဒီဖုန္းကို ဘယ္လိုခ်လိုက္မွန္း ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိလိုက္ဘူး။ ေန႔ရက္ေတြ ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ့သလဲ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမသိလိုက္ဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေတြ ျပန္ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခ်ိန္မွ
တကယ္ဆို ကြ်န္ေတာ္အဲဒီလို လူမွန္းမသိ၊ သူမွန္းမသိေအာင္ နစ္ဝင္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ ကံေကာင္းျခင္းအပင္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ bookmark ေလး ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ အခန္းေဖာ္ကိုေမးေတာ့ အခန္းေဖာ္က တစ္ညမွာ ကြ်န္ေတာ္ မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ Michigan ကန္ေဘးကိုသြားခဲ့တယ္။ မူးရူးေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္မခ်လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ သူတိတ္တိတ္ေလး လိုက္ပါခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေရျပင္ဖက္ကို မ်က္ႏွာမူျပီး ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထုႏွက္ျပီး အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ခဲ့ပါသတဲ့။ ျပီး လက္ထဲကစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆုတ္ျဖဲျပီး ကန္ထဲပစ္လိုက္တာကို ေတြ႔လိုက္တယ္လို႔ဆိုတယ္။
အခန္းေဖာ္စကားဆံုးတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္အေဆာင္ကေန ကမူးက႐ူး ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္။ အခန္းေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကပါ လန္႔ဖ်ပ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ကို အတင္းေျပးလိုက္လာခဲ့တယ္။ ကန္ေဘးေရာက္ေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ေရကို မမူဘဲ ကန္ထဲဆင္းျပီး bookmark ကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား အရူးတစ္ေယာက္လို ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာမိတယ္။ အခန္းေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ေသေၾကာင္းၾကံတယ္အထ
ေရထဲငုပ္လိုက္ ေပၚလိုက္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို က်န္လူေတြကပါ ဆင္းျပီး ဝိုင္းဆဲြၾကတယ္။ ႐ုန္းရင္းဆန္ရင္း ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေနတဲ့ကြ်န္ေတာ
ကမ္းေပၚေရာက္ျပီး ခဏအၾကာမွာ ကြ်န္ေတာ္ေမ့ေမ်ာသြားခဲ့တယ္
တစ္လေလာက္ အခ်ိန္ယူကုသလိုက္မွ ကြ်န္ေတာ္ရင္ထဲက အနာေတြ ေနသာထိုင္သြားရွိသြားခဲ့တယ္
စိတ္ဓာတ္တစ္ခု ပကတိ ျပန္ေကာင္းလာႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ယူကုစားရမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကိုလြမ္းဆြတ္မယ့္ စိတ္အာရံုကို စာအုပ္နဲ႔ ဘာသာရပ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ စမ္းသပ္ေလ့လာမႈဖက္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ေျပာင္းေအာင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက မိန္းကေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္မခုန္တတ္ခဲ့ေတ
ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ပေရာ္ဖက္ဆာက ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုင္ဝမ္မျပန္ခိုင္းေသးဘဲ သူ႔ဆီမွာ လက္ေထာက္အကူလုပ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပီးတာနဲ႔ အေဖ့ေက်ာင္းမွာ စာဝင္သင္ဖို႔ ေခါင္းညိတ္ထားလို႔ အေမရိကားမွာဆက္ေနမယ့္ ကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ရင္ဘတ္တစ္ေနရာမွာ အသဲႏွလံုးရဲ႕ ေအာ္ညည္းသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားေနခဲ့တယ္။
“သူၾကီးျပင္းခဲ့ ေနရပ္ကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မယ္”
အဆက္အသြယ္ေတြျပတ္ခဲ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကို သူေမ့သြားျပီလို႔ ထင္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္စာတမ္းတင္ဖို႔ တစ္ညအလိုမွာ စာတမ္းျပဳစုေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ သူဖုန္းဆက္ခဲ့တယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ရင္မွာ သူကိန္းေအာင္းေနတုန္းပါပဲ။ သူ႔အသံကို ၾကားတာနဲ႔ ရင္ထဲက ဒဏ္ရာေဟာင္းက နာက်င္လာျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းမခ်ခဲ့မိဘူး။
“ကိုကိုၾကီး... ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီေနာ္” ရင္းႏွီးေနေသးတဲ့ သူ႔အသံက ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကို ေပ်ာ့သြားေစခဲ့တယ္။
“ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ဖုန္းဆက္ဖို႔ သတိရတာလဲ... ခ်စ္သူရေနလို႔ ေမ့သြားျပီထင္ေနတာ”
ဘာမွမျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုစံနဲ႔ စကားကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလး ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
“ကြ်န္မ... ကြ်န္မ... ကြ်န္မ...” ငိုသံနဲ႔ ေျပာလာတဲ့ သူ႔အသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ခပ္ေပ့ါေပါ့စိတ္ေ
“ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္သူအႏိုင္က်င့္တာလဲ ကိုကိုၾကီးကိုေျပာ.. မငိုနဲ႔.. မငိုနဲ႔ေလ”
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ဖုန္းတစ္ဖက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ပ်ာယာခတ္ေနခဲ့တယ္။
“သူ.. သူ .. ကြ်န္မကို ထားသြားခဲ့ျပီ ကိုကိုၾကီး”
အရင္က အခက္ခဲမွန္သမွ်ကို ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းျပီး ဖုန္းဆက္ရင္မဖြင့္တတ္သူက အခုခ်ိန္မွာ အကူအညီမဲ့စြာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ငိုယိုျပီး ရင္ဖြင့္ေနခဲ့ျပီ။ ဒီအခ်စ္ေၾကာင့္ သူယံုၾကည္မႈေတြ သုညျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္ ထင္ပါရဲ႕....
“မငိုပါနဲ႔ေတာ့... ကိုကိုၾကီးကို ျဖစ္သမွ်ေတြ အရင္ေျပာျပ ဟုတ္ျပီလား”
႐ႈိက္ၾကီးတစ္ငင္ငိုေနတဲ့ သူငိုသံကို နားေထာင္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္က အ႐ူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ငိုခဲ့မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္ကို ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ဘတ္တစ္ေနရာမွာ အသာေလးထိလိုက္႐ံုနဲ႔ ကဲြေၾကသြားႏိုင္မဲ့ နာက်င္မႈေတြက အရာထင္က်န္ရစ္ေနတုန္းပါပဲ။ သူ႔ကို အဲဒီလို ခံရခက္တဲ့ေဝဒနာမ်ဳိး မခံစားေစခ်င္လို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္။
သူ႔ေျပာျပခ်က္အရ သူတို႔ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ၾကားမ
“ကြ်န္မ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္”
အားကိုးတစ္ၾကီးေမးလာတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျဖရမွန္း မသိျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ခံစားရတုန္းက မတည္မျငိမ္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ အ႐ူးမီးဝိုင္းသလို ့ျဖစ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုလုပ္လမ္းညႊန္ျပႏိုင္မ
အဲဒီညက သူရယ္ေမာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႏွစ္သိမ့္ခဲ့လို႔ စာတမ္းအျပီးေရးရမယ္ဆိုတာကို
ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ စာတမ္းတင္ဖို႔ အခ်ိန္ေနာက္က်ခဲ့လို႔ ဘဲြ႔မရဘဲ အေမရိကားမွာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ႏွစ္ထပ္ေနရျပန္တယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာက ကြ်န္ေတာ္မျပန္ျဖစ္တာကို ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းမဖြင့္ခင္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ထိုင္ဝမ္တစ္ေခါက္ျပန္ျပီး သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
-----------
ဆက္ပါဦးမယ္..
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။