Ko Nay Myo
““မွတ္ထား ငါ့တပ္ထဲမွာ အခြင့္အေရးယူခ်င္တဲ့အေကာင္ တစ္ေကာင္မွ မရွိရဘူး ၊ မပါေစရဘူး..၊ လူထုငတ္ရင္ အားလံုးငတ္မယ္..၊ လူထုဆင္းရဲရင္ တို႔ရဲေဘာ္ အားလံုးဆင္းရဲမယ္..၊ ငါလည္း ဆင္းရဲရမယ္..၊ ငါတို႔ေတြ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ႀကီးဟာ ဒီဝါဒနဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္..၊ အခုလို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ၊ အျမင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနသမွ် ငါေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔ တပ္မေတာ္နဲ႔ေတာ့ ေဝးပါေသးတယ္ကြာ..၊ သိပ္ရွက္စရာေကာင္းတယ္...””
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)
***************
ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘယ္ကိုမွ် မၾကည့္ဘဲ စားပြဲေပၚတြင္ စာရြက္ေတြတစ္ေထြးႀကီးခင္းကာ စာကုန္းေရးေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ၾကသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အဝတ္အစားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ထိုက္သင့္ေသာ စစ္ဝတ္စံု မဟုတ္ေပ..။ အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရွပ္လက္တိုကို ျမင္းစီးေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ စစ္ဖိနပ္တစ္ရံကို စီးထားၿပီး ခါးတြင္ဂ်ပန္ခါးပတ္ျပားႀကီးကို ပတ္ထားသည္..။ စားပြဲေထာင့္ တစ္ေနရာတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ေခတ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေဆာင္းလာသည့္ ဂ်ပန္အရာရွိမ်ား ေဆာင္းေလ့ရွိသည့္ စစ္ဦးထုပ္တစ္လံုးကို ေတြ႔ရသည္..။ အခန္းေထာင့္တြင္ ဂ်ပန္ဓားရွည္ တစ္လက္ကို ေထာင္ထားသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆံပင္မွာ ဆီႏွင့္ကင္းေဝးေနၿပီး ၿဖီးလိမ္းျခင္း မျပဳသျဖင့္ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေန၏..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ စစ္ဝတ္စံုမွာလည္း ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္ ေရာေႏွာကာ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီေလ...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စိတ္ပါလက္ပါ စာေရးေနသျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးလည္း အေႏွာင့္အယွက္ မေပးလိုသျဖင့္ ေျပာလက္စ စကားကို ဆက္မေျပာေတာ့ေပ..။
သို႔ေသာ္ အျပင္တြင္ ပစၥည္းေသတၱာမ်ားကို သယ္ခ်ေနေသာ ရုံးတာဝန္ခံ၊ ပစၥည္းထိန္းဌာန အရာရွိမ်ား၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားသည္ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ေျပာခ်င္ရာ စကားမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာေနၾကသည္..။ သူတို႔ လူစုသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရုံးျပန္တက္ၿပီး သူ႔အခန္းအတြင္း အလုပ္လုပ္ ေနသည္ကို လံုးဝသိပံုမရေပ..။ သတိျပဳမိပံုလဲမရေပ..။
“ဒီေလာက္ၾကမ္းတဲ့ အဝတ္ေတြဝတ္ရတာ ေက်ာယားလိုက္ပါဘိကြာ..။ အိမ္မွာတုန္းက တစ္ခါမွေတာင္ စိတ္မကူးခဲ့တဲ့ ယူနီေဖာင္းေတြ၊ လက္ေတာင္မသုတ္ခဲ့တဲ့ အဝတ္ၾကမ္းေတြကြာ” ရဲေဘာ္ တစ္ေယက္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ ရယ္ေမာကာ ေျပာလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ စာေရးေနရာမွာ ရုတ္တရက္ ရပ္လုိက္ၿပီး မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း တစ္ဖက္အခန္းမွ စစ္ဝတ္စံုအေၾကာင္းေျပာဆိုေနၾကသည္ကို နားစိုက္ေထာင္ေနသည္..။
“ခ်ီးမွပဲ တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို စမတ္က်က်မဟုတ္ဘဲ လူရယ္စရာ အဝတ္ၾကမ္း၊ ဖ်င္ၾကမ္းႀကီးေတြနဲ႔ လာတိုးေနၿပီ။ ေကာင္းတယ္ကြာ သိပ္ေကာင္း..။ ကူလီဝတ္တဲ့ အဝတ္မ်ိဳးေတြကြ” တစ္ေယာက္က ဝင္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာသည္ ရုတ္တရက္ တင္းမာခက္ထန္သြားေလသည္..။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကလည္း အေရာင္ေတြဝင္းဝင္းေတာက္ ေဒါသထြက္ေနသည္...။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ အခုထုတ္ေပးတဲ့ စစ္ဝတ္စံုဝတ္ၿပီး ၿမဳိ႕ထဲသြားရင္ ဂ်ပန္တပ္က ခိုင္းတဲ့ေဟးတိုး တပ္သားေတြထင္ၿပီး ဂ်ပန္တပ္က တန္းခိုင္းမွာ ေသခ်ာတယ္..။ မင္းတို႔သာ ၾကည့္ေျပာျပေပေတာ့..။ ဘယ္လို အဝတ္အစားေတြ မွန္းမသိပါဘူးကြာ”
တစ္ဖက္အခန္းမွ အသံမ်ားကလဲ မေလွ်ာ့တမ္း ဟာသ စြက္ကာ ျပက္လံုး ထုတ္လိုက္ျပန္ေသးသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေတြေဝၿပီး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ကာ စဥ္စားေနသည္..။ ေဒါသျဖစ္ေနရာမွ ျဗဳန္းခနဲလုပ္ၿပီး “ေဟ့…တာရာ ဟုိဘက္က စကားေျပာေနတဲ့ အေကာင္ေတြအားလံုး ငါ့ဆီ အျမန္ဆံုးေခၚခဲ့စမ္း၊ ျမန္ျမန္ကြ” ေအာ္ေငါက္ကာ ဗိုလ္တာရာအား လွမ္းၿပီး အမိန္႔ေပးသည္...။ ပါးစပ္သရမ္းေနၾကေသာ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ သူတို႔ေခါင္းမီးေလာင္ေတာ့မည့္ အေျခအေနကို လုံးဝမရိပ္မိဘဲ စစ္ဝတ္စံုမ်ား၏ အေျခအေနကို ေဝဖန္ရင္း ျပက္လံုး ထုတ္ေနၾကသည္...။
ဗိုလ္တာရာလည္း တစ္ခ်ဳိးထဲသြားေရာက္ကာ အခန္းတြင္း ေသတၱာႀကီးမ်ားကို ဖြင့္ကာ ဝတ္စံုမ်ားကို ကိုင္တြယ္ၿပီး စာရင္းယူေနၾကသည့္ဗိုလ္၊ အၾကပ္တပ္သားအားလံုးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အမိန္႔အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အခန္းထဲသို႔ တစ္စုတစ္ရုံးတည္း ေခၚခဲ့ရသည္..။ ဗိုလ္တာရာလည္း စစ္ထံုးစံအတိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိ အေလးျပဳကာ အမိန္႔အတိုင္း ေခၚေဆာင္လာၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ကာ အေလးျပဳေနစဥ္ပင္...
“မင္းတို႔ ဘာေကာင္ေတြတုန္းကြ ၊ ေဟ့…. ငါေမးေနတာမၾကားဘူးလား” စူးစူးဝါးဝါးေမးျမန္းလိုက္သည္...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ အသံသည္ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တစ္ခုလံုးလႊမ္းမိုးသြားသည္။ သူတို႔သည္ ေၾကာက္ေနၾကၿပီး မွင္သက္မိသူမ်ားပမာ တစ္စံုတစ္ရာကို မေျပာဝံ့ၾကေပ..။ သတိအေနျဖင့္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနၾကသည္...။
“ေျပာၾကစမ္း၊ မင္းတို႔ ဘာေကာင္ေတြတုန္း.. ငါေမးေနတာ မင္းတို႔မၾကာင္းဘူးလား.. ခုတင္က မင္းတို႔ရယ္လားေမာလားနဲ႔ ေျပာေနၾကတာေတြေလ” ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္ဟစ္ကာ ေမးလိုက္ျပန္သည္..။ အေမးခံရသူအားလံုးမွာ မ်က္ႏွာေသေလးေတြႏွင့္ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္ေနၾကသည္..။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစ္ဝတ္စံုေတြညံ့တာနဲ႔ ေဝဖန္မိပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္အဆင့္ရွိသူ တစ္ဦးက အရဲစြန္႔ၿပီး ေျဖၾကားလိုက္သည္..။ “ဘာကြ ၊ စစ္ဝတ္စံုေတြ ညံ့တယ္ ၊ ၾကမ္းတယ္ ၊ လက္ေတာင္မသုတ္ခ်င္ဘူး ဟုတ္လား ၊ မင္းတို႔ ေဝဖန္ေနတာေတြ ငါအကုန္ၾကားတယ္”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာလုိက္ၿပီး ကုလားထိုင္မွ ျဗဳန္းကနဲ ထလုိက္ၿပီး တန္းစီထားသူမ်ားေရွ႕သို႔ တက္လာရင္း……. “မင္းတို႔ ငါအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ တပ္က အခုထြက္၊ အလကားေကာင္ေတြ မင္းတို႔ကို ငါနဲနဲမွ အထင္မႀကီးေတာ့ဘူး၊ ႏြားေတြ၊ တို႔ ရဲ႕ေဘာ္ေတြ ယိုဒယားက ဒီအထိရန္သူေတြကို ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္လာရတာ မွတ္မွတ္ရရ ဘယ္စစ္ဝတ္စံုေတြ ဝတ္ၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကသလဲ ဟင္ ေျပာစမ္း” စိတ္ပါလက္ပါ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းၿပီး ေမးလိုက္သည္..။
“မင္းတို႔က အခုမွ ယူနီေဖာင္းေလး ဘာေလး စစ္ဝတ္စံုေလးနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္လို႔ကြာ..။ ေဟ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူထုအတြက္ဆိုရင္ စစ္ဝတ္စံု မရွိလုိ႔ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ၿပီးပဲ တိုက္ရတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ..။ စစ္တိုက္ႏိုင္ဖို႔သာ အဓိကကြ..။ အခုေတာ့ မင္းတို႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ စကားေတြေျပာလို႔” ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခဏရပ္ၿပီး ဆက္ေျပာျပန္သည္..။
“အခုေတာ့ တိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ မင္းတို႔ေျပာေနၾကပံု သေဘာထားေတြက သစၥာေဖာက္ေနတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲက ထုတ္ပစ္မယ္..။ ထုတ္ရမယ္” ႀကိမ္းဝါးလိုက္ျပန္သည္..။
အႀကိမ္းခံရသူ ဗိုလ္၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားမွာ မ်က္ရည္က်သူက်၊ ဒူခ်င္းရိုက္ခက္သူခတ္၊ အေတာ္စိတ္ထိခိုက္ ေနၾကသည္..။ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ပါးစပ္သရမ္းသူေတြကို ေခါင္းငဲ့ကာ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ၾကည့္လိုက္လုပ္ေနကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ “ဘာလဲကြ မင္းတို႔က ဂ်ပန္ေတြ ကားစီးၿပီး အဝတ္ေကာင္းေတြ ဝတ္ေနတာကို အားက်လို႔လား..၊ ေအး…..မင္းတို႔မွတ္ထား ငါတို႔ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ သားသမီးေတြဆိုတာ.. ၾကည့္လိုက္စမ္း..၊ တို႔ျပည္သူလူထုေတြဟာ စစ္ေဘးဒဏ္သင့္ၿပီး တစ္ဖက္က ငပုေတြက ေတြ႔ကရာဆြဲယူ အႏိုင္က်င့္ခ်င္တိုင္း က်င့္ခံေနရတဲ့ ဘဝမွာ မင္းတို႔လိုအေကာင္ေတြက ဇိမ္ခံခ်င္ၾကတယ္..၊ ကားသစ္ႀကီးေတြ စီးခ်င္ၾကတယ္...၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုထက္ အခြင့္အေရး ပိုလိုခ်င္ၾကတယ္..၊ လူထုက ဝတ္စရာ အက်ၤီ၊ ပုဆိုးမရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႔လို အလိုက္ကန္းဆိုးမသိတဲ့ အေကာင္မိုက္ေတြက စစ္ဝတ္စံုအေကာင္းေတြ ဝတ္ဆင္ၾကတယ္...၊ မွတ္ထား အခုလို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး၊ အျမင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနသမွ် ငါေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္နဲ႔ေတာ့ ေဝးပါေသးတယ္ကြာ..၊ သိပ္ရွက္စရာေကာင္းတယ္...၊ မင္းတို႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ စစ္တိုက္ေနတယ္ဆိုတာ အလလားပဲ..၊ လံုးဝ အဓိပၸာယ္မရွိေတာ့ဘူး” ေျပာလိုက္ ေဟာက္လိုက္ ႀကိမ္းလိုက္ျပန္သည္...။
“မင္းတို႔ နားလည္လား၊ စဥ္းစားမိလား၊ မင္းတို႔ိကို မင္းတို႔ ဗိုလ္ေတြ၊ စစ္သားေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြဆိုၿပီး တကယ္စစ္တုိက္ရတဲ့အခါမွာ စစ္ပညာ ေကာင္းေကာင္းတက္ေနၿပီးလား...။ ဘာတစ္ခုမွ မတတ္ေသးဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးၿပီး ဘဝင္ျမင့္ေနတဲ့ေကာင္စားေတြ..၊ မင္းတို႔ ဒီလိုျပည္သူလူထုနဲ႔ ၾကပ္ၾကပ္ေသြးခြဲတဲ့ စိတ္ေတြထားၾက...၊ ငပုေတြက မင္းတို႔ကို ေဆာ္ဖို႔ အသင့္ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို မင္းတို႔ျမင္ရဲ႕လား..၊ ေခြးေကာင္ေတြ ဘာမွအသံုးမက်တဲ့ မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲက ထုတ္ရမယ္” ဆက္လက္ၿပီး ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ႀကိမ္းလိုက္ျပန္သည္..။
“မွားပါၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ေနာင္တရပါၿပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္” အရာရွိႏွစ္ေယာက္က ကတုန္ကယင္ျဖစ္ကာ ငိုယိုသံမ်ားျဖင့္ ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳလိုက္ၾကသည္...။
“ငါ ဘယ္လိုဝတ္ထားလဲ ၾကည့္ၾကစမ္း..၊ မင္းတို႔နဲ႔ ဘာျခားလုိ႔လဲ..၊ မင္းတို႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္လို႔ကြာ” ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ဝတ္စံုကို လက္ျဖင့္ပုတ္ၿပီး ျပလိုက္သည္...။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွားပါၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္..။ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမွားကို ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ပါရေစ” မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်လွ်က္ အသနားခံလိုက္ၾကျပန္သည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သိမ္းႀကံဳၿပီး ေဒါသထြက္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ေတာင္းပန္ေနသူမ်ားကို ဝင့္ၾကည့္လိုက္သည္..။
“မွတ္ထား ငါ့တပ္ထဲမွာ အခြင့္အေရးယူခ်င္တဲ့အေကာင္ တစ္ေကာင္မွ မရွိရဘူး ၊ မပါေစရဘူး..၊ လူထုငတ္ရင္ အားလံုးငတ္မယ္..၊ လူထုဆင္းရဲရင္ တို႔ရဲေဘာ္ အားလံုးဆင္းရဲမယ္..၊ ငါလည္း ဆင္းရဲရမယ္..၊ ငါတို႔ေတြ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ႀကီးဟာ ဒီဝါဒနဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္..၊ အခုေတာ့ မင္းတို႔ေကာင္ေတြကြာ ငါလိုက္ၿပီး ကန္လိုက္ရရင္ကြာ” ႀကိမ္းဝါးလိုက္ျပန္သည္....။
သူ႔ေရွ႕တြင္ရပ္ေန ၾကသူမ်ားမွာ သူျပဳသမွ်၊ သူေပးသမွ် အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယူၾကမည့္ ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္..။ အခုိက္အတန္႔အတြင္း အေျပာမွားအဆိုမွားခဲ့ရာ ယခုအခါဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆံုးမၾသဝါဒမ်ားေၾကာင့္ အျမင္မွန္ ရခဲ့သည္..။ “သြားၾကစမ္း၊ ျမန္ျမန္ထြက္သြား။ အေကာင္ရႈပ္ေတြ ၾကာၾကာေနရင္ မင္းတို႔ကို ငါေဆာ္ထည့္မိလိမ့္မယ္”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကာႀကိမ္းဝါးက ရုံးခန္းအတြင္းမွ ႏွင္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္...။ ပါးစပ္သရမ္းမိသူမ်ားလည္း အေရးတႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အေလးျပဳကာ သုတ္သီးသုတ္ျပာ ႏွင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ မ်က္ႏွာငယ္ေလးမ်ားျဖင့္ ထြက္သြားၾကေလေတာ့သည္....။
ေဆာင္းပါးရွင္ - တကၠသိုလ္ခင္ေမာင္ေဇာ္ (ေခတ္လူငယ္မ်ား၏ မွတ္စု ဂ်ာနယ္ မွ...)
(က်ေနာ္ page တစ္ခုမွ ကူးယူထားတာ ၾကာပါျပီ...။ မသိေသးေသာသူမ်ား ျပန္တင္ေပး လိုက္တာပါ....။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြ မ်ားသေလာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ဆိုတာ ရွားပါးလြန္းပါတယ္....။ ဒါေၾကာင့္ သိမ္းထားတဲ့ ပံု နဲ႔ သာတင္လိုက္တာပါ...)
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)
***************
ဗုိလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘယ္ကိုမွ် မၾကည့္ဘဲ စားပြဲေပၚတြင္ စာရြက္ေတြတစ္ေထြးႀကီးခင္းကာ စာကုန္းေရးေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ၾကသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ အဝတ္အစားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ထိုက္သင့္ေသာ စစ္ဝတ္စံု မဟုတ္ေပ..။ အစိမ္းရင့္ေရာင္ ရွပ္လက္တိုကို ျမင္းစီးေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ စစ္ဖိနပ္တစ္ရံကို စီးထားၿပီး ခါးတြင္ဂ်ပန္ခါးပတ္ျပားႀကီးကို ပတ္ထားသည္..။ စားပြဲေထာင့္ တစ္ေနရာတြင္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ေခတ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေဆာင္းလာသည့္ ဂ်ပန္အရာရွိမ်ား ေဆာင္းေလ့ရွိသည့္ စစ္ဦးထုပ္တစ္လံုးကို ေတြ႔ရသည္..။ အခန္းေထာင့္တြင္ ဂ်ပန္ဓားရွည္ တစ္လက္ကို ေထာင္ထားသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆံပင္မွာ ဆီႏွင့္ကင္းေဝးေနၿပီး ၿဖီးလိမ္းျခင္း မျပဳသျဖင့္ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေန၏..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ စစ္ဝတ္စံုမွာလည္း ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္ ေရာေႏွာကာ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီေလ...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က စိတ္ပါလက္ပါ စာေရးေနသျဖင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးလည္း အေႏွာင့္အယွက္ မေပးလိုသျဖင့္ ေျပာလက္စ စကားကို ဆက္မေျပာေတာ့ေပ..။
သို႔ေသာ္ အျပင္တြင္ ပစၥည္းေသတၱာမ်ားကို သယ္ခ်ေနေသာ ရုံးတာဝန္ခံ၊ ပစၥည္းထိန္းဌာန အရာရွိမ်ား၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားသည္ စည္းလြတ္ဝါးလြတ္ေျပာခ်င္ရာ စကားမ်ားကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာေနၾကသည္..။ သူတို႔ လူစုသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရုံးျပန္တက္ၿပီး သူ႔အခန္းအတြင္း အလုပ္လုပ္ ေနသည္ကို လံုးဝသိပံုမရေပ..။ သတိျပဳမိပံုလဲမရေပ..။
“ဒီေလာက္ၾကမ္းတဲ့ အဝတ္ေတြဝတ္ရတာ ေက်ာယားလိုက္ပါဘိကြာ..။ အိမ္မွာတုန္းက တစ္ခါမွေတာင္ စိတ္မကူးခဲ့တဲ့ ယူနီေဖာင္းေတြ၊ လက္ေတာင္မသုတ္ခဲ့တဲ့ အဝတ္ၾကမ္းေတြကြာ” ရဲေဘာ္ တစ္ေယက္က က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ ရယ္ေမာကာ ေျပာလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ စာေရးေနရာမွာ ရုတ္တရက္ ရပ္လုိက္ၿပီး မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း တစ္ဖက္အခန္းမွ စစ္ဝတ္စံုအေၾကာင္းေျပာဆိုေနၾကသည္ကို နားစိုက္ေထာင္ေနသည္..။
“ခ်ီးမွပဲ တို႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သလို စမတ္က်က်မဟုတ္ဘဲ လူရယ္စရာ အဝတ္ၾကမ္း၊ ဖ်င္ၾကမ္းႀကီးေတြနဲ႔ လာတိုးေနၿပီ။ ေကာင္းတယ္ကြာ သိပ္ေကာင္း..။ ကူလီဝတ္တဲ့ အဝတ္မ်ိဳးေတြကြ” တစ္ေယာက္က ဝင္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်က္ႏွာသည္ ရုတ္တရက္ တင္းမာခက္ထန္သြားေလသည္..။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကလည္း အေရာင္ေတြဝင္းဝင္းေတာက္ ေဒါသထြက္ေနသည္...။
“ေဟ့ေကာင္ေတြ အခုထုတ္ေပးတဲ့ စစ္ဝတ္စံုဝတ္ၿပီး ၿမဳိ႕ထဲသြားရင္ ဂ်ပန္တပ္က ခိုင္းတဲ့ေဟးတိုး တပ္သားေတြထင္ၿပီး ဂ်ပန္တပ္က တန္းခိုင္းမွာ ေသခ်ာတယ္..။ မင္းတို႔သာ ၾကည့္ေျပာျပေပေတာ့..။ ဘယ္လို အဝတ္အစားေတြ မွန္းမသိပါဘူးကြာ”
တစ္ဖက္အခန္းမွ အသံမ်ားကလဲ မေလွ်ာ့တမ္း ဟာသ စြက္ကာ ျပက္လံုး ထုတ္လိုက္ျပန္ေသးသည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေတြေဝၿပီး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ကာ စဥ္စားေနသည္..။ ေဒါသျဖစ္ေနရာမွ ျဗဳန္းခနဲလုပ္ၿပီး “ေဟ့…တာရာ ဟုိဘက္က စကားေျပာေနတဲ့ အေကာင္ေတြအားလံုး ငါ့ဆီ အျမန္ဆံုးေခၚခဲ့စမ္း၊ ျမန္ျမန္ကြ” ေအာ္ေငါက္ကာ ဗိုလ္တာရာအား လွမ္းၿပီး အမိန္႔ေပးသည္...။ ပါးစပ္သရမ္းေနၾကေသာ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ သူတို႔ေခါင္းမီးေလာင္ေတာ့မည့္ အေျခအေနကို လုံးဝမရိပ္မိဘဲ စစ္ဝတ္စံုမ်ား၏ အေျခအေနကို ေဝဖန္ရင္း ျပက္လံုး ထုတ္ေနၾကသည္...။
ဗိုလ္တာရာလည္း တစ္ခ်ဳိးထဲသြားေရာက္ကာ အခန္းတြင္း ေသတၱာႀကီးမ်ားကို ဖြင့္ကာ ဝတ္စံုမ်ားကို ကိုင္တြယ္ၿပီး စာရင္းယူေနၾကသည့္ဗိုလ္၊ အၾကပ္တပ္သားအားလံုးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏အမိန္႔အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အခန္းထဲသို႔ တစ္စုတစ္ရုံးတည္း ေခၚခဲ့ရသည္..။ ဗိုလ္တာရာလည္း စစ္ထံုးစံအတိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိ အေလးျပဳကာ အမိန္႔အတိုင္း ေခၚေဆာင္လာၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ကာ အေလးျပဳေနစဥ္ပင္...
“မင္းတို႔ ဘာေကာင္ေတြတုန္းကြ ၊ ေဟ့…. ငါေမးေနတာမၾကားဘူးလား” စူးစူးဝါးဝါးေမးျမန္းလိုက္သည္...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ အသံသည္ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ တစ္ခုလံုးလႊမ္းမိုးသြားသည္။ သူတို႔သည္ ေၾကာက္ေနၾကၿပီး မွင္သက္မိသူမ်ားပမာ တစ္စံုတစ္ရာကို မေျပာဝံ့ၾကေပ..။ သတိအေနျဖင့္ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနၾကသည္...။
“ေျပာၾကစမ္း၊ မင္းတို႔ ဘာေကာင္ေတြတုန္း.. ငါေမးေနတာ မင္းတို႔မၾကာင္းဘူးလား.. ခုတင္က မင္းတို႔ရယ္လားေမာလားနဲ႔ ေျပာေနၾကတာေတြေလ” ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္ဟစ္ကာ ေမးလိုက္ျပန္သည္..။ အေမးခံရသူအားလံုးမွာ မ်က္ႏွာေသေလးေတြႏွင့္ အနည္းငယ္ တုန္လႈပ္ေနၾကသည္..။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစ္ဝတ္စံုေတြညံ့တာနဲ႔ ေဝဖန္မိပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္အဆင့္ရွိသူ တစ္ဦးက အရဲစြန္႔ၿပီး ေျဖၾကားလိုက္သည္..။ “ဘာကြ ၊ စစ္ဝတ္စံုေတြ ညံ့တယ္ ၊ ၾကမ္းတယ္ ၊ လက္ေတာင္မသုတ္ခ်င္ဘူး ဟုတ္လား ၊ မင္းတို႔ ေဝဖန္ေနတာေတြ ငါအကုန္ၾကားတယ္”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာလုိက္ၿပီး ကုလားထိုင္မွ ျဗဳန္းကနဲ ထလုိက္ၿပီး တန္းစီထားသူမ်ားေရွ႕သို႔ တက္လာရင္း……. “မင္းတို႔ ငါအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ တပ္က အခုထြက္၊ အလကားေကာင္ေတြ မင္းတို႔ကို ငါနဲနဲမွ အထင္မႀကီးေတာ့ဘူး၊ ႏြားေတြ၊ တို႔ ရဲ႕ေဘာ္ေတြ ယိုဒယားက ဒီအထိရန္သူေတြကို ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္လာရတာ မွတ္မွတ္ရရ ဘယ္စစ္ဝတ္စံုေတြ ဝတ္ၿပီး တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကသလဲ ဟင္ ေျပာစမ္း” စိတ္ပါလက္ပါ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းၿပီး ေမးလိုက္သည္..။
“မင္းတို႔က အခုမွ ယူနီေဖာင္းေလး ဘာေလး စစ္ဝတ္စံုေလးနဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္လို႔ကြာ..။ ေဟ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူထုအတြက္ဆိုရင္ စစ္ဝတ္စံု မရွိလုိ႔ ခါးေတာင္းက်ိဳက္ၿပီးပဲ တိုက္ရတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ..။ စစ္တိုက္ႏိုင္ဖို႔သာ အဓိကကြ..။ အခုေတာ့ မင္းတို႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ စကားေတြေျပာလို႔” ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခဏရပ္ၿပီး ဆက္ေျပာျပန္သည္..။
“အခုေတာ့ တိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ မင္းတို႔ေျပာေနၾကပံု သေဘာထားေတြက သစၥာေဖာက္ေနတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲက ထုတ္ပစ္မယ္..။ ထုတ္ရမယ္” ႀကိမ္းဝါးလိုက္ျပန္သည္..။
အႀကိမ္းခံရသူ ဗိုလ္၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားမွာ မ်က္ရည္က်သူက်၊ ဒူခ်င္းရိုက္ခက္သူခတ္၊ အေတာ္စိတ္ထိခိုက္ ေနၾကသည္..။ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ပါးစပ္သရမ္းသူေတြကို ေခါင္းငဲ့ကာ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ၾကည့္လိုက္လုပ္ေနကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ “ဘာလဲကြ မင္းတို႔က ဂ်ပန္ေတြ ကားစီးၿပီး အဝတ္ေကာင္းေတြ ဝတ္ေနတာကို အားက်လို႔လား..၊ ေအး…..မင္းတို႔မွတ္ထား ငါတို႔ တပ္မေတာ္ဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ သားသမီးေတြဆိုတာ.. ၾကည့္လိုက္စမ္း..၊ တို႔ျပည္သူလူထုေတြဟာ စစ္ေဘးဒဏ္သင့္ၿပီး တစ္ဖက္က ငပုေတြက ေတြ႔ကရာဆြဲယူ အႏိုင္က်င့္ခ်င္တိုင္း က်င့္ခံေနရတဲ့ ဘဝမွာ မင္းတို႔လိုအေကာင္ေတြက ဇိမ္ခံခ်င္ၾကတယ္..၊ ကားသစ္ႀကီးေတြ စီးခ်င္ၾကတယ္...၊ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျပည္သူလူထုထက္ အခြင့္အေရး ပိုလိုခ်င္ၾကတယ္..၊ လူထုက ဝတ္စရာ အက်ၤီ၊ ပုဆိုးမရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ မင္းတို႔လို အလိုက္ကန္းဆိုးမသိတဲ့ အေကာင္မိုက္ေတြက စစ္ဝတ္စံုအေကာင္းေတြ ဝတ္ဆင္ၾကတယ္...၊ မွတ္ထား အခုလို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး၊ အျမင္မ်ိဳးေတြ ရွိေနသမွ် ငါေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္နဲ႔ေတာ့ ေဝးပါေသးတယ္ကြာ..၊ သိပ္ရွက္စရာေကာင္းတယ္...၊ မင္းတို႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ စစ္တိုက္ေနတယ္ဆိုတာ အလလားပဲ..၊ လံုးဝ အဓိပၸာယ္မရွိေတာ့ဘူး” ေျပာလိုက္ ေဟာက္လိုက္ ႀကိမ္းလိုက္ျပန္သည္...။
“မင္းတို႔ နားလည္လား၊ စဥ္းစားမိလား၊ မင္းတို႔ိကို မင္းတို႔ ဗိုလ္ေတြ၊ စစ္သားေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြဆိုၿပီး တကယ္စစ္တုိက္ရတဲ့အခါမွာ စစ္ပညာ ေကာင္းေကာင္းတက္ေနၿပီးလား...။ ဘာတစ္ခုမွ မတတ္ေသးဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးၿပီး ဘဝင္ျမင့္ေနတဲ့ေကာင္စားေတြ..၊ မင္းတို႔ ဒီလိုျပည္သူလူထုနဲ႔ ၾကပ္ၾကပ္ေသြးခြဲတဲ့ စိတ္ေတြထားၾက...၊ ငပုေတြက မင္းတို႔ကို ေဆာ္ဖို႔ အသင့္ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို မင္းတို႔ျမင္ရဲ႕လား..၊ ေခြးေကာင္ေတြ ဘာမွအသံုးမက်တဲ့ မင္းတို႔ကို ငါ့တပ္ထဲက ထုတ္ရမယ္” ဆက္လက္ၿပီး ေဒါနဲ႔ ေမာနဲ႔ ႀကိမ္းလိုက္ျပန္သည္..။
“မွားပါၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ေနာင္တရပါၿပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္” အရာရွိႏွစ္ေယာက္က ကတုန္ကယင္ျဖစ္ကာ ငိုယိုသံမ်ားျဖင့္ ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳလိုက္ၾကသည္...။
“ငါ ဘယ္လိုဝတ္ထားလဲ ၾကည့္ၾကစမ္း..၊ မင္းတို႔နဲ႔ ဘာျခားလုိ႔လဲ..၊ မင္းတို႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ လုပ္လို႔ကြာ” ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ ဝတ္စံုကို လက္ျဖင့္ပုတ္ၿပီး ျပလိုက္သည္...။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွားပါၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္..။ ေတာင္းပန္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမွားကို ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ပါရေစ” မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်လွ်က္ အသနားခံလိုက္ၾကျပန္သည္..။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သိမ္းႀကံဳၿပီး ေဒါသထြက္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ ေတာင္းပန္ေနသူမ်ားကို ဝင့္ၾကည့္လိုက္သည္..။
“မွတ္ထား ငါ့တပ္ထဲမွာ အခြင့္အေရးယူခ်င္တဲ့အေကာင္ တစ္ေကာင္မွ မရွိရဘူး ၊ မပါေစရဘူး..၊ လူထုငတ္ရင္ အားလံုးငတ္မယ္..၊ လူထုဆင္းရဲရင္ တို႔ရဲေဘာ္ အားလံုးဆင္းရဲမယ္..၊ ငါလည္း ဆင္းရဲရမယ္..၊ ငါတို႔ေတြ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ႀကီးဟာ ဒီဝါဒနဲ႔ ခ်ီတက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္..၊ အခုေတာ့ မင္းတို႔ေကာင္ေတြကြာ ငါလိုက္ၿပီး ကန္လိုက္ရရင္ကြာ” ႀကိမ္းဝါးလိုက္ျပန္သည္....။
သူ႔ေရွ႕တြင္ရပ္ေန ၾကသူမ်ားမွာ သူျပဳသမွ်၊ သူေပးသမွ် အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယူၾကမည့္ ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္..။ အခုိက္အတန္႔အတြင္း အေျပာမွားအဆိုမွားခဲ့ရာ ယခုအခါဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဆံုးမၾသဝါဒမ်ားေၾကာင့္ အျမင္မွန္ ရခဲ့သည္..။ “သြားၾကစမ္း၊ ျမန္ျမန္ထြက္သြား။ အေကာင္ရႈပ္ေတြ ၾကာၾကာေနရင္ မင္းတို႔ကို ငါေဆာ္ထည့္မိလိမ့္မယ္”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကာႀကိမ္းဝါးက ရုံးခန္းအတြင္းမွ ႏွင္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္...။ ပါးစပ္သရမ္းမိသူမ်ားလည္း အေရးတႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အေလးျပဳကာ သုတ္သီးသုတ္ျပာ ႏွင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ မ်က္ႏွာငယ္ေလးမ်ားျဖင့္ ထြက္သြားၾကေလေတာ့သည္....။
ေဆာင္းပါးရွင္ - တကၠသိုလ္ခင္ေမာင္ေဇာ္ (ေခတ္လူငယ္မ်ား၏ မွတ္စု ဂ်ာနယ္ မွ...)
(က်ေနာ္ page တစ္ခုမွ ကူးယူထားတာ ၾကာပါျပီ...။ မသိေသးေသာသူမ်ား ျပန္တင္ေပး လိုက္တာပါ....။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြ မ်ားသေလာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ဆိုတာ ရွားပါးလြန္းပါတယ္....။ ဒါေၾကာင့္ သိမ္းထားတဲ့ ပံု နဲ႔ သာတင္လိုက္တာပါ...)
No comments:
Post a Comment
မိတ္ေဆြ...အခ်ိန္ေလးရရင္ blogg မွာစာလာဖတ္ပါေနာ္
ဗဟုသုတ ရနိုင္တယ္။